Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1283/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę H. N. (dalej: skarżąca) na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczenia ze źródeł rządowych USA otrzymywanego po mężu – weteranie II wojny światowej Sił Zbrojnych USA.
Postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. referendarz sądowy stwierdził prawomocność powyższego postanowienia od dnia 13 października 2016 r.
W piśmie z dnia 25 października 2016 r., nadanym na poczcie w tym samym dniu (data wpływu do Sądu: 28 października 2016 r.) skarżąca wniosła sporządzoną przez siebie i podpisaną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1283/15. Skarżąca w uzasadnieniu skargi powołała się na art. 285a § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia, wniesiona przez skarżącą, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zaznaczyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia poprzedza kontrola jej wymagań formalnych.
W myśl art. 285f § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 P.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 285l P.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Z kolei z treści art. 175 § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nim osobom.
Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem również i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 P.p.s.a. nie jest przy tym brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II ONP 1/10, Lex nr 786655).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zaakcentować, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia została przez skarżącą wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 285l P.p.s.a. Skarga ta została bowiem sporządzona osobiście przez skarżącą. Z akt sprawy nie wynika jednocześnie, aby skarżąca należała do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 1 P.p.s.a., tj. legitymowanych do sporządzenia skargi kasacyjnej a tym samym również skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
W zaistniałej sytuacji skarga, stosownie do art. 285f § 3 P.p.s.a., podlega odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.