Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta C., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami) oraz § [...], § [...] uchwały Rady Miasta C. z dnia [...] roku, nr [...] w sprawie podatku od posiadania psa w 2005 roku, określił U. R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od psa za 2005 rok w kwocie [...]złotych.
W jednozdaniowym piśmie z dnia [...] 2006 roku podatniczka wskazała, iż wnosi "odwołanie od decyzji [...] z [...]".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie uwzględniło odwołania i działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i art. 13 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, decyzją z dnia [...] roku, nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie wskazał, że art. 13 ust. 1 powołanej wyżej ustawy używa pojęcia "posiadanie". Podniósł, iż ustawa tego pojęcia nie definiuje, ani nie odsyła w tym zakresie do innych dziedzin prawa. W związku z tym w celu ustalenia znaczenia pojęcia "posiadanie" należy sięgnąć do przepisów kodeksu cywilnego, który w art. 336 stanowi, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z powyższego przepisu wynika, że posiadać można tylko takie prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
W końcowej części uzasadnienia decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy dotyczący podatku od posiadania psa ciąży na osobach fizycznych posiadających psy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że U. R. podlega obowiązkowi podatkowemu określonemu w powołanym wyżej art. 13 ust. 1, gdyż jak sama wyjaśniła od 2000 roku była posiadaczem psa.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik U. R. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku.
W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie – w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego i Ordynacji podatkowej oraz powołując się na stanowisko doktryny – przedstawił definicję "posiadania" i "podatnika".
W ostatnim zdaniu uzasadnienia pełnomocnik wskazał, iż podatniczka "należy do kręgu osób wyłączonych z opłaty podatku na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy".
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organów podatkowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.
Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w 2005 roku skarżąca była podatnikiem podatku od posiadania psa.
Odpowiadając na powyższe pytanie w pierwszej kolejności należy w skazać, iż zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 roku, nr 9, poz.
- 84) podatnikami podatku od posiadania psów są osoby fizyczne posiadające psy (ust. 1).
Z kolei zgodnie z ust 2 powołanego wyżej przepisu podatku od posiadania psów nie pobiera się:
- 1) pod warunkiem wzajemności - od członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają miejsca pobytu stałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
- 2) z tytułu posiadania psów będących pomocą dla osób niepełnosprawnych (niewidomych, głuchoniemych, niedołężnych);
- 3) od osób w wieku powyżej 65 lat prowadzących samodzielnie gospodarstwo domowe - od jednego psa;
- 4) z tytułu posiadania psów utrzymywanych w celu pilnowania gospodarstw rolnych - po dwa na każde gospodarstwo.
Natomiast zgodnie z art. 14 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2005 roku) rada gminy:
- 1) ustala wysokość stawek podatku od posiadania psów, z tym że podatek od jednego psa nie może przekraczać [...] złotych rocznie;
- 2) określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności tego podatku;
- 3) może zarządzić pobór podatku od posiadania psów w drodze inkasa lub określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso;
- 4) może wprowadzić, w drodze uchwały, inne niż wymienione w ustawie zwolnienia przedmiotowe z podatku od posiadania psów.
Z treści art. 13 ust. 1 powołanej wyżej ustawy jednoznacznie wynika, że podatek od posiadania psów jest obligatoryjną daniną publiczną obciążającą wszystkie osoby fizyczne mające psy. Podatnikami podatku od posiadania psów są wyłącznie osoby fizyczne, które posiadają psy (art. 13 ust. 1).
Jak słusznie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze by odpowiedzieć na postawione wyżej pytanie pytanie, niezbędne jest również wyjaśnienie słowa "posiadanie", którego używa cytowany wyżej przepis art. 13 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa tego pojęcia nie definiuje ani nie odsyła w tym zakresie do innych dziedzin prawa. W takiej sytuacji zasadne jest sięgnięcie do ogólnych reguł wykładni prawa, które przy ustalaniu znaczenia poszczególnych słów używanych przez prawodawcę przede wszystkim zwracają uwagę na relację prawa podatkowego do innych gałęzi prawa. Tworząc bowiem podatkowoprawne stany faktyczne, prawodawca bardzo często posługuje się określeniami, których definicje znajdują się w innych aktach prawnych, a w szczególności w prawie tzw. kodeksowym.
W związku z tym w celu ustalenia znaczenia pojęcia "posiadanie" należy sięgnąć do przepisów Kodeksu cywilnego, który w art. 336 stanowi, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
Z zacytowanego przepisu wynika, że posiadać można tylko takie prawo, z którym łączy się władztwo nad rzeczą. Przedmiotem posiadania mogą więc być tylko takie prawa, do których wykonywania niezbędny jest fizyczny związek człowieka (lub innego podmiotu) z rzeczą oraz posiadać można tylko to prawo, w zakresie którego władza nad rzeczą jest wykonywana w sposób trwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2002 roku, sygn. akt III SA 3153/01 – opublikowany w Systemie Informacji Prawnej "LEX").
Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest fakt, iż skarżąca od 2000 roku była posiadaczem psa rasy [...], co sama potwierdziła w swoim oświadczeniu z [...] 2006 roku (k. [...]akt podatkowych). W świetle powyższych rozważań zasadnie zatem organy podatkowe uznały, iż podatniczka podlegała obowiązkowi podatkowemu określonemu w powołanym wyżej art. 13 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zwolnienia skarżącej od podatku od posiadania psa należy w pierwszej kolejności wskazać, iż wszelkie regulacje prawne przewidujące zwolnienia od tego podatku – zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi – nie podlegają wykładni rozszerzającej. U. R. dopiero na etapie skargi do Sądu podniosła ten zarzut, nie wskazując z jakiego tytułu takie zwolnienie by jej przysługiwało (osoba niepełnosprawna – niewidoma, głuchoniema czy też niedołężna). Nie wykazała też w żaden sposób, iż jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy podatkowej, a to na podatniku ciąży obowiązek wykazania okoliczności, na podstawie których chce on skorzystać ze zwolnienia podatkowego.
Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.