Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło A Sp. z o.o. w G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w sprawie określenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej z tytułu nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa – B Sp. z o.o. w G. – za zaległości w podatku od nieruchomości za miesiące kwiecień – październik 2012 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami.
W skardze na powyższe postanowienie wskazana wyżej spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wniosła o wstrzymanie jego wykonania. Wniosek ten został skierowany na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa") do organu.
W razie przekazania sprawy do sądu administracyjnego pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez sąd.
W uzasadnieniu wniosku podano, że spółka nie posiada środków finansowych umożliwiających dokonanie jednorazowej wpłaty kwoty określonej w zaskarżonym postanowieniu. Przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego mogłoby doprowadzić do ograniczenia zakresu prowadzenia działalności gospodarczej, a w rezultacie do zmniejszenia zatrudniania oraz ograniczenia wpływów podatkowych. Za wstrzymaniem wykonania postanowienia przemawia interes strony oraz interes publiczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania wniosku, w pierwszej kolejności należy krytycznie odnieść się do faktu, że organ nie zajął stanowiska w przedmiocie żądania strony. W skardze bowiem wskazano na art. 61 § 2 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym w razie wniesienia skargi na postanowienie organ, który je wydał, powinien rozpoznać wniosek strony skarżącej o wstrzymanie jego wykonania. Niemniej jednak przekazanie skargi sprawiło, iż to Sąd stosownie do art. 61 § 3 ppsa stał się wyłącznie właściwy do wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
W myśl wspomnianego art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części na wniosek skarżącego po przekazaniu skargi może mieć miejsce, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W świetle powyższego co do zasady cechy tej nie mają więc akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
Skarga w niniejszej sprawie została złożona na postanowienie, które nie podlega wykonaniu. Nie kreuje ono obowiązku oraz nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie ze względu na swą treść nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Jest to akt prawny nienoszący znamion wykonalności (por. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1302/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1203/13, wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy należy jeszcze raz podkreślić, iż zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania.
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.