Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., Gmina T. zawarła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie opłaty targowej, uchylającą decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie określenia A. R. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za 26 dni stycznia 2004 r.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi, wskazując (i powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych), że stroną w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie może być organ administracji, który był powołany do wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący i organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi wskazuje natomiast art. 50 w.w. ustawy, zgodnie z którym skargę może wnieść, poza Rzecznikiem Praw Obywatelskich, prokuratorem, organizacją społeczną w zakresie jej działalności statutowej w sprawach dotyczących innych osób, każdy kto ma w tym interes prawny. Kategoria interesu prawnego związana jest ze sferą własnych praw i obowiązków podmiotu.
Tymczasem rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji Burmistrz Miasta T. nie działa jako pomiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz rozstrzyga władczo o cudzych prawach i obowiązkach, działając jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Organ administracji, a takim jest Burmistrz Miasta T., uprawniony do wydawania decyzji w sprawach indywidualnych, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie w I instancji (czy też w istocie Gmina T.), nie jest zatem uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego, faktycznie bowiem nie może on bowiem zostać uznany za podmiot, którego sfery praw i obowiązków materialnoprawnych dotyczy rozstrzygnięcie organu odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 563/02; postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00; wyrok NSA z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. akt II SA 974/99; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2004 r., sygn. akt I SA/Gl 596/04).
Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie warto zauważyć, że skarga podlega odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przewiduje, że Sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie bowiem do art. 53 § 1 w.w. ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji zgodne było z treścią powołanego powyżej przepisu). W rozpatrywanej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi należy liczyć od daty doręczenia Burmistrzowi Miasta T. zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tj. od dnia [...] r., więc termin do wniesienia skargi upłynął z dniem [...] r. (środa).