Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił przyznania A w P. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Przesyłka zawierająca powyższe postanowienie była awizowana w dniu 28 kwietnia 2017 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej, a następnie wydana skarżącej w dniu 15 maja 2017 r.
Pismem oddanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 22 maja 2017 r. skarżąca wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.); zwanej dalej jako Pp.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Zgodnie zaś z art. 259 § 2 P.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z akt nn. sprawy przesyłka zawierająca postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2017 r. była awizowana w dniu 28 kwietnia 2017 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej, a następnie wydana skarżącej w dniu 15 maja 2017 r.
Zgodnie z treścią art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl zaś § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego okresu, o którym mowa w § 1.
W realiach przedmiotowej sprawy doręczenie nastąpiło zatem z dniem 12 maja 2017 r., nie zaś w dacie fizycznego wydania przesyłki, tj. w dniu 15 maja 2017 r. Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął skarżącej w dniu 19 maja 2017 r.
Tymczasem skarżąca wniosła sprzeciw pismem oddanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 22 maja 2017 r.
Zestawiając zatem datę doręczenia w rozumieniu art. 73 § 1 P.p.s.a. odpisu zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego (12 maja 2017 r.) z datą wniesienia sprzeciwu (22 maja 2016 r.), stwierdzić należy, że sprzeciw został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 259 § 1 P.p.s.a., albowiem ostatni dzień terminu do wniesienia sprzeciwu upłynął bowiem w dniu 19 maja 2017 r.
Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 259 § 1 i § 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.