Uzasadnienie
W dniu 12 października 2012 r. pełnomocnikowi reprezentującemu stronę skarżącą w postępowaniu interpretacyjnym, będącemu adwokatem, doręczono odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące interpretacji indywidualnej wskazanej w sentencji.
Pełnomocnik w dniu 12 listopada 2012 r. nadał skargę na tę interpretację. Przesyłka zawierająca skargę została jednak zaadresowana do Sądu, mimo że z adnotacji zamieszczonej na skardze wynikało, iż wnoszona jest ona za pośrednictwem organu. Sąd przekazał skargę do organu w dniu 16 listopada 2012 r.
Pismem z dnia 26 listopada 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że skarga została omyłkowo skierowana bezpośrednio do Sądu.
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2013 r. Sąd odmówił przywrócenia wspomnianego terminu. W uzasadnieniu w punkcie wyjścia podkreślił, że warunkiem niezbędnym dla merytorycznego rozpoznania wniosku jest ustalenie, czy istotnie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. W tych ramach stwierdził, że termin ów upłynął w dniu 12 listopada 2012 r., podczas gdy skargę wniesiono dopiero dnia 16 listopada 2012 r. Powołując się bowiem na doktrynę i orzecznictwo, zaznaczył, iż w przypadku, gdy skarga zostanie złożona bezpośrednio do sądu administracyjnego za datę jej wniesienia należy uznać dzień jej nadania przez sąd na adres organu administracyjnego, za pośrednictwem którego skarga powinna być złożona, stosownie do trybu określonego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a.").
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 175/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 4 lutego 2013 r.
W uzasadnieniu podzielił w szczególności pogląd Sądu pierwszej instancji, że skargę w niniejszej sprawie wniesiono w dniu 16 listopada 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Nie ulega wątpliwości, że w sprawie wystąpiła sytuacja, o której mowa w przytoczonym przepisie. Zostało to już przesądzone i wyjaśnione w postanowieniu z dnia 4 lutego 2013 r., którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd rozważył wówczas tę kwestię, wychodząc z założenia, że aby odnieść się do wniosku o przywrócenie terminu, należy mieć pewność, iż termin ów nie został dochowany – w przeciwnym razie wniosek taki podlegałby odrzuceniu jako niedopuszczalny (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 960/12, LEX nr 1240559). W tym kontekście podnieść wypada, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r. oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 4 lutego 2013 r., w wyniku czego stało się ono prawomocne, przechodząc pozytywnie kontrolę instancyjną.
W świetle art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże wszak również sąd, który je wydał; moc wiążącą dla tego sądu ma także ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wydanym wcześniej w sprawie, stosownie do art. 153 P.p.s.a.
Obecnie można zatem jedynie przypomnieć ustalenia poczynione już przez Sąd w postanowieniu z dnia 4 lutego 2013 r. Powtórzyć wypada zwłaszcza, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 12 listopada 2012 r. Według art. 53 § 2 P.p.s.a. termin ów wynosił bowiem 30 dni i należało go liczyć od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czyli od dnia 12 października 2012 r. Przesądzono też, że za dzień wniesienia skargi należy uznać dzień 16 listopada 2012 r., kiedy to Sąd przekazał skargę do organu. Otóż w myśl art. 54 § 1 skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W konsekwencji o dokonaniu tej czynności nie może być mowy, jeżeli wnoszący skargę nie przestrzega ustanowionego prawem trybu, w jakim powinno to nastąpić, tj. gdy, tak jak to było w rozpatrywanej sprawie, kieruje skargę bezpośrednio do sądu. W takim przypadku nie może więc znaleźć zastosowania reguła przewidziana w art. 83 § 3 P.p.s.a., w świetle której oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Termin wniesienia skargi będzie wówczas dochowany tylko pod warunkiem, że przed jego upływem Sąd, do którego błędnie skierowano skargę bez pośrednictwa organu, odda ją w tej placówce (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 248/07, LEX nr 470146 i z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 426/07, LEX nr 489100 oraz postanowienie tego Sądu z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1768/11, LEX nr 948934). W niniejszej sprawie miało to jednak miejsce po upływie terminu, którego przywrócenia odmówiono prawomocnym postanowieniem z dnia 4 lutego 2013 r.
W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.