Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji) i jednocześnie ustanowił dla niego adwokata z urzędu (pkt 2 sentencji). Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie adwokata K. I. W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 30 czerwca 2015 r. pełnomocnik substytucyjny ww. adwokata wniosła między innymi "o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu" i oświadczyła, ze wyznaczony z urzędu pełnomocnik jest płatnikiem VAT.
Wyrok kończący to postępowanie zapadł w dniu przeprowadzenia rzeczonej rozprawy. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 sierpnia 2015 r.
Pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. adwokat skarżącego poinformowała, że nie stwierdziła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, które nie zostały pokryte w całości, ani w części. W załączeniu do ww. pisma pełnomocnik przedstawił (do wiadomości Sądu) opinię z dnia 24 sierpnia 2015 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 30 czerwca 2015 r.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") adwokat wyznaczony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wspomniane przepisy zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie").
Orzekający w kwestii wniosku referendarz sądowy, działający tutaj na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zobowiązany jest do poczynienia ustaleń, co do rzeczywistej aktywności pełnomocnika, któremu ma zostać przyznane wynagrodzenie. Należy więc stwierdzić, że aktywność ustanowionego w tej sprawie adwokata sprowadziła się do reprezentacji skarżącego w toku rozprawy (z wykorzystaniem pełnomocnika substytucyjnego) oraz do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. Taki stan rzeczy pozwala na kumulację obu wymienionych składników wynagrodzenia pełnomocnika.
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na decyzję organu podatkowego w sprawie ulg płatniczych, a konkretnie – umorzenia zaległości podatkowej – należy do tej trzeciej kategorii spraw, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Pełnomocnikowi, wyznaczonemu i wykonującemu czynności w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje zatem wynagrodzenie w wysokości 240 zł Dodatkowo, w skład przyznanego wynagrodzenia wchodzi należność za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł (patrz § 18 ust. 1 pkt 2b rozporządzenia). Sumę obu składników wynagrodzenia należy powiększyć o kwotę 82,80 zł, tj. o wartość podatku od towarów i usług, obliczonego w oparciu o stawkę tegoż podatku obowiązującą w dniu orzekania (23 %; patrz § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia).
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. z uwzględnieniem przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.