Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, H. S. nadał do Sądu pismo procesowe datowane na 31 stycznia 2015 r., w którym zażądał zwolnienia z rzeczonej opłaty sądowej powołując się na trudną sytuację materialną oraz na zły stan zdrowia.
Następnie, to jest w dniu 5 marca 2015 r. skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, a nadto także ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu powołał się na poważne problemy zdrowotne, znaczne zadłużenie oraz niski dochód z tytułu emerytury, w kwocie netto 900 zł, nie umożliwiającej zaspokojenia wszystkich jego koniecznych potrzeb, wśród których wymienił zakup niezbędnych leków, żywności, odzieży, a także spłatę bieżących opłat oraz pożyczek i finansowanie remontów.
Równocześnie zadeklarował, iż gospodaruje samotnie i posiada dom o powierzchni 60 m2, w stanie wymagającym kapitalnego remontu. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 Euro.
Do wniosku skarżący dołączył dokumenty obrazujące jego sytuację materialną i życiową.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku H. S. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 §2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z jego oświadczeń wynika, iż nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nadesłane wraz z wnioskiem dokumenty źródłowe potwierdzają przy tym, że utrzymuje się z emerytury, w kwocie netto zaledwie 900 zł (patrz: potwierdzenie wypłaty z dnia 4 lutego 2015 r.), co nie umożliwia dokonania w zasadzie jakichkolwiek oszczędności. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż skarżący to osoba zadłużona, a równocześnie poważnie chora, niepełnosprawna w stopniu znacznym i wymagająca stałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (vide: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 13 września 2012 r.), co wiąże się zazwyczaj (wnioskujący zwracał na to uwagę) z ponoszeniem znacznych kosztów leczenia.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności uznano, iż strona wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 1 tej ustawy.
Tylko marginalnie warto zwrócić uwagę, że podobna ocena sytuacji materialnej i życiowej H. S. wyrażona została przez tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 271/13, gdzie również ubiegał się on o przyznanie prawa pomocy. Analiza treści przywołanego postanowienia prowadzi przy tym do konkluzji, że sytuacja ta nie uległa w międzyczasie poprawie.