Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1528/16

Uzasadnienie

1. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "o.p.") i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.; dalej: "u.c.p.g."), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika skarżącej A. w B. z dnia [...] r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] r., nr [...], którą Prezydent ten wydał w przedmiocie określenia skarżącej Spółdzielni wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2015 r., przy czym w odniesieniu do każdego z pierwszych trzech miesięcy wysokość tej opłaty określił na kwotę [...] zł, a względem każdego z dwóch ostatnich – na kwotę [...] zł.
2. 2. Stan sprawy przedstawia się następująco.
3. 2.1. Wyżej wskazaną decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta określił Spółdzielni wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przyjmując za podstawę obliczenia tej należności stawkę właściwą w przypadku nieselektywnego zbierania i odbierania odpadów. Jak wynika z uzasadnienia decyzji wymiarowej, stało się tak wskutek stwierdzenia, że w analizowanym okresie z przedmiotowej nieruchomości przedsiębiorstwo wywozowe odbierało odpady zmieszane. Wbrew danym wynikającym ze złożonej przez Spółdzielnię deklaracji odpady te nie były zatem segregowane.

Od tej decyzji odwołanie nie zostało wniesione.

2.2. W piśmie z dnia [...] r. Spółdzielnia sformułowała wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. Jako podstawę żądania wskazała art. 240 § 1 pkt 5 o.p. sygnalizując, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który ją wydał. Zarazem wniosła, by – w razie uwzględnienia jej wniosku – dopuścił i przeprowadził dowód z zeznań świadków (mieszkańców nieruchomości) i dowód z oględzin (nagrań wideo) na okoliczność gromadzenia w pojemnikach opadów komunalnych przez osoby niebędące mieszkańcami. Jak zaznaczyła, ma to kluczowe znaczenie dla stwierdzenia, że – zgodnie ze złożoną deklaracją – powinna ponosić opłatę obliczoną na podstawie stawki niższej (właściwej w przypadku segregowania odpadów) i przesądza w konsekwencji o konieczności uchylenia wydanej decyzji wymiarowej i umorzenia postępowania w tym przedmiocie.

W uzasadnieniu swego stanowiska Spółdzielnia zaznaczyła, że stwierdzone przez organ uchybienia stanowiły następstwo działania osób, które nie były uprawnione do gromadzenia odpadów na wspomnianej nieruchomości. Tym samym ani mieszkańcy, ani Spółdzielnia nie mogą ponosić odpowiedzialności za zachowanie, na które nie mieli wpływu i które zaistniało wbrew ich woli. Wynika to zresztą z przepisów powszechnie obowiązujących. W § 1 uchwały Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 13 listopada 2014 r., nr XLVII/1130/2014 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2014 r., poz. 6097) wskazano bowiem wprost, że na właścicielach nieruchomości spoczywa obowiązek zbierania i gromadzenia odpadów komunalnych pochodzących z gospodarstw domowych z określonej nieruchomości. Także sama u.p.c.g. stanowi, że właściciel odpowiada za utrzymanie czystości i porządku na swojej nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 1) i jest obowiązany do zbierania odpadów powstałych właśnie na niej (art. 5 ust. 1 pkt 3). Co więcej, wysokość opłaty ustala wedle kryterium dotyczącego konkretnej nieruchomości (art. 6j ust.

1. 1) i to z tytułu gospodarowania odpadami pochodzącymi właśnie z tej nieruchomości należność tę uiszcza (art. 6h w związku z art. 6c).

W ocenie Spółdzielni okoliczności faktyczne, o których mowa wyżej, niewątpliwie mają charakter istotny dla sprawy i choć istniały w dniu wydania decyzji wymiarowej, to jednak nie mogły zostać wcześniej ujawnione. Spółdzielnia uprzednio nie miała bowiem wiedzy o opisanym procederze. Mieszkańcy nie byli natomiast stroną postępowania i dopiero w momencie dostrzeżenia konieczności płacenia podwyższonej opłaty podjęli się ustalenia przyczyn tego stanu rzeczy i na spotkaniu w dniu [...] r. przedstawili Spółdzielni swoją sytuację. W przekonaniu Spółdzielni jest zatem oczywiste, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją wymiarową powinno zostać wznowione, a decyzja ta uchylona, gdyż podstawę do ustalenia wysokości należnej opłaty stanowią dane zawarte w złożonej deklaracji, które są prawidłowe.

2.3. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wznowienia wspomnianego postępowania, jednakże wobec uchylenia tej decyzji przez Kolegium decyzją z dnia [...] r., nr [...], postępowanie to wznowił w dniu [...] r., po czym wydał – wskazaną na wstępie – decyzję z dnia [...] r. o odmowie uchylenia decyzji wymiarowej.

W uzasadnieniu tej decyzji odmownej Prezydent Miasta wpierw zrelacjonował dotychczasowy przebieg wznowionego postępowania, akcentując, że zeznania dwunastu świadków (mieszkańców nieruchomości), które złożono w dniach 5 i 6 maja 2016 r. oraz 21 czerwca 2016 r., potwierdziły brak zabezpieczenia altany śmietnikowej przed dostępem osób trzecich, natomiast przedstawione przez jednego z tych świadków nagranie wideo (sporządzone telefonem komórkowym) ukazuje dwie osoby zmierzające do tej altany z workami na odpady o niewiadomej zawartości.

Następnie organ przedstawił motywy swego rozstrzygnięcia i w tych ramach zakomunikował, że wspomniane nagranie nie może stanowić nowego dowodu w sprawie, gdyż pochodzi ono z dnia [...] r., a zatem powstało po wydaniu decyzji wymiarowej.

Odnosząc się z kolei do samej kwestii braku selektywnego gromadzenia odpadów, podkreślił, że fakt ten był mu znany jeszcze przed zakończeniem postępowania wymiarowego, ponieważ został ujawniony w wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej z udziałem przedstawicieli Spółdzielni, przedsiębiorstwa wywozowego i urzędu miasta. W ocenie organu, nie jest to zatem okoliczność nowa. Poza tym nie ma ona znaczenia dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, gdyż za dochowanie zasad selektywnej zbiórki odpowiada właściciel nieruchomości i to on określa, kto i gdzie odpady te będzie gromadzić, jak również to na nim spoczywa obowiązek odpowiedniego zabezpieczenia tak wyznaczonych miejsc przed działaniem osób postronnych.

Tymczasem jakkolwiek w rozpatrywanym przypadku w dokumencie złożonym w urzędzie miejskim Spółdzielnia wskazała, że z przedmiotowej altany śmietnikowej będą korzystać mieszkańcy budynku, przy którym obiekt ten się znajduje, to nie zadbała o to, by nie był on wykorzystywany przez inne osoby. Potwierdzają to zeznania świadków, którzy dodatkowo wskazują, że Spółdzielnia w ogóle nie informowała mieszkańców, tej i innych nieruchomości znajdujących się w jej zasobach, o tym, które pojemniki (kontenery) do którego budynku są przyporządkowane.

Stąd, zdaniem Prezydenta Miasta, uznać należało, że w niniejszej sprawie nie została spełniona hipoteza art. 240 § 1 pkt 5 o.p., co musiało skutkować odmownym załatwieniem zgłoszonego przez Spółdzielnię żądania.

1. 2.4. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółdzielni podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
2. 1) art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wobec braku uznania, że w sprawie zaistniały zdarzenia warunkujące zastosowanie tego przepisu;
3. 2) art. 245 § 1 pkt 2 o.p. wskutek jego błędnego zastosowania;
4. 3) art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez:
5. a) niedostateczne rozważenie i pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów, a w szczególności nieuwzględnienie faktu, że nową, nieznaną dotąd organowi okolicznością było nie tyle samo niezabezpieczenie altany śmietnikowej czy niesegregowanie odpadów, co działanie osób trzecich, na które Spółdzielnia nie miała wpływu, a które doprowadziło do tego, że odpady wytworzone poza nieruchomością były przez podmioty do tego nieuprawnione gromadzone na tej nieruchomości w sposób niezgodny ze złożoną przez Spółdzielnię deklaracją;
6. b) błędną ocenę dowodów, prowadzącą do wniosku, że mieszkańcy nie zostali poinformowani o przeznaczonym dla nich miejscu gromadzenia odpadów, podczas gdy z zeznań świadków wynika, że kwestia ta nie budzi wątpliwości.

Ponadto autor odwołania wytknął Prezydentowi Miasta uchybienie normom prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. i § 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Bielska-Białej, wskazując, że niezastosowanie tych przepisów skutkowało przyjęciem błędnego założenia, zgodnie z którym ujawnione przyczyny braku selektywnego gromadzenia odpadów nie stanowią nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i nie mają wpływu na prawidłowość wydanej decyzji wymiarowej.

Mając na względzie powyższe, pełnomocnik Spółdzielni zażądał uwzględnienia odwołania i uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

1. 2.5. Kolegium zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przedstawiło stan sprawy, a następnie przystąpiło do prezentacji powodów przyjętej kwalifikacji. W tych ramach, posiłkując się dorobkiem orzecznictwa i doktryny, podjęło się próby wyjaśnienia, kiedy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. zostaje spełniona. I tak podkreśliło, że poprzez ujawnienie danego dowodu lub okoliczności trzeba rozumieć moment udostępnienia ich organowi. Natomiast przymiot "nowości" charakteryzuje zarówno dowody i okoliczności wcześniej nieznane, jak i te po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Mowa tu zatem tylko o takich dowodach i okolicznościach, które nie były przedmiotem analizy w postępowaniu zwyczajnym albo które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Przy tym nowością nie cechują się dowody i okoliczności, które jedynie potwierdzają dowody i okoliczności uprzednio przyjęte. Za nowe nie można uznać też dowodów i okoliczności, na które strona zwraca uwagę wyłącznie w wyniku odmiennej oceny materiału już zebranego.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, Kolegium stwierdziło, że fakt nieselektywnego gromadzenia odpadów istotnie był organowi pierwszej instancji znany w chwili wydawania decyzji wymiarowej.

Natomiast przyczynienie się osób trzecich do zmieszania odpadów, które miały być segregowane, nie ma znaczenia dla prawidłowości określonej przez organ wysokości opłaty, albowiem to na Spółdzielni (jako właścicielu nieruchomości) spoczywa powinność zbierania i gromadzenia odpadów w sposób wskazany w deklaracji i w zakresie tym mieści się także obowiązek zabezpieczenia altany śmietnikowej, co w rozpatrywanym przypadku nie miało miejsca i nie jest nawet przez Spółdzielnię kwestionowane. Zresztą z zeznań świadków wynika, że dopiero jednoznaczne i kategoryczne stanowisko mieszkańców, przedstawione na zebraniu, które miało miejsce w październiku 2015 r., doprowadziło do zamknięcia przedmiotowej altany. Wcześniej, wskutek zaniedbań Spółdzielni, była ona otwarta i powszechnie dostępna. W rezultacie uznać trzeba, że to sama Spółdzielnia przyczyniła się do tego, że odpady były gromadzone w sposób odmienny aniżeli wynikało to z deklaracji.

Konieczność zapłaty opłaty według stawki właściwej dla odpadów zmieszanych, które rzeczywiście były odbierane (a nie: odpadów, które choć miały być, to nie były segregowane) nie powinno zatem budzić wątpliwości. Tym samym podnoszona kwestia niezawinionego przez Spółdzielnię sposobu gromadzenia na przedmiotowej nieruchomości odpadów nie stanowi nowej okoliczności, która byłaby istotna dla rozstrzygnięcia podjętego w trybie zwyczajnym.

3.1. W skardze pełnomocnik Spółdzielni wniósł o uchylenie powyższej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, a nawet decyzji wymiarowej z dnia [...] r. Zażądał też zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podtrzymał argumentację dotychczas zaprezentowaną, w tym zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo wytknął organowi odwoławczemu naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. wobec zastosowania tego przepisu i zaznaczył, że sygnalizowane wcześniej mankamenty decyzji, którą Kolegium utrzymało w mocy, świadczą o uchybieniu także art. 6o ust. 1 u.p.c.g.

1. 3.2. W odpowiedzi Kolegium stwierdziło brak podstaw do zmiany stanowiska i wniosło o oddalenie skargi, uznawszy ją za bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. 4. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zatem skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) podlega oddaleniu.
2. 5. W pierwszej kolejności należy zaakcentować, że zaskarżona decyzja została wydana nie w sprawie wymiaru wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a więc w postępowaniu zwyczajnym, ale w postępowaniu wznowionym, a więc nadzwyczajnym. Postępowanie wznowione toczy się bowiem w bardzo zawężonych ramach. Szczególnie należy zwrócić uwagę, że przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Postępowanie wznowione nie zatem stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest wykorzystywanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, Lex nr 145008; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 marca 2014 r., I SA/Bk 544/13, Lex nr 1512178; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lipca 2007 r., I SA/Gl 1613/06, Lex nr 941506).
3. 6. Stosownie zatem do art. 240 § 1 pkt 1-11 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
4. 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
5. 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
6. 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;
7. 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
8. 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;
9. 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
10. 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
11. 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;
12. 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
13. 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
14. 11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.

W tej sprawie spór sprowadza się do oceny czy zaistniała przesłanka wskazana w punkcie 5 art. 240 § 1 o.p., a więc co do tego, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Skarżąca Spółdzielnia twierdzi, że ujawniły się takie okoliczności faktyczne, ponieważ Prezydent Miasta wydając decyzję wymiarową w dniu [...] r. nie miał wiedzy, że w altanie śmietnikowej przy ul. [...], odpady gromadziły także osoby, które nie zamieszkiwały tej nieruchomości, czy nawet w ogóle nie mieszkające w zasobach Spółdzielni (tj. osoby trzecie). Osoby te gromadziły w tym miejscu odpady wbrew woli właściciela nieruchomości i pomimo tego, że nie były do tej czynności uprawnione. Spółdzielnia twierdzi, że nieselektywne gromadzenie odpadów w przedmiotowej altanie wynikało więc z przyczyn nieleżących po jej stronie. Zdaniem skarżącej jest to okoliczność istotna dla dopuszczalności określenia wysokości opłaty w drodze decyzji, jak dla nieselektywnej zbiórki odpadów. Na tej okoliczności strona skarżąca zasadza wszystkie swoje zarzuty skargi, zarówno przepisów prawa procesowego (art. 122, 187 § 1, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 233 § 1 pkt 1 o.p.), jak i prawa materialnego (tj. art. 6o ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. w związku z § 1 uchwały Rady Miejskiej). Uzasadnia to łączne rozpoznanie wszystkich zarzutów.

Z kolei Kolegium w końcowej partii uzasadnienia zaskarżonej decyzji skonstatowało, że nie wyszły na jaw nowe okoliczności, które nie były znane organowi I instancji w dniu wydania decyzji, ponieważ Prezydent Miasta wiedział w tym momencie o nieselektywnej zbiórce odpadów oraz o niezabezpieczeniu przedmiotowej altany śmietnikowej przed ingerencją w pojemniki na odpady ze strony osób trzecich, tj. nie będących mieszkańcami nieruchomości. Owa okoliczność nie ma jednak znaczenia dla określenia wysokości opłaty.

1. 7. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest trafne.
2. 7.1. Nie budzi sporu, że Prezydent Miasta wydając decyzję wymiarową w dniu [...] r. miał wiedzę, że w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] dokonywana jest nieselektywna zbiórka odpadów, a ściślej, naruszane były zasady deklarowanej zbiórki selektywnej. Wynika to zresztą wprost z uzasadnienia tej decyzji. Poza tym, strona skarżąca przyznaje (np. w protokole z czynnego udziału z dnia [...] r.), że w dniu wydania decyzji wymiarowej (i wcześniej) altana śmietnikowa nie była zabezpieczona przed dostępem osób trzecich. Ta okoliczność także bez wątpienia była znana organowi wydającemu decyzję wymiarową, ponieważ jasno wynika z protokołu oględzin, przeprowadzonych przez organ I instancji.

Stwierdzenie powyższych faktów zdaniem Sądu jest wystarczające do przyjęcia, że prezentowane w skardze stanowisko Spółdzielni nie jest prawidłowe. Jeśli Prezydent Miasta dysponował wiedzą na temat wyżej wskazanych okoliczności, to nie ma znaczenia, czy w dniu wydania decyzji wymiarowej posiadał ponadto wiedzę, że w niezabezpieczonej altanie odpady są składowane (nieselektywnie) także przez osoby trzecie.

1. 7.2. Regulacja art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga bowiem, aby nowe okoliczności faktyczne były dla sprawy "istotne". Owa "istotność" oznacza, że okoliczności te mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, w tym przypadku decyzyjnego określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak dla nieselektywnej ich zbiórki, w miejsce deklarowanej zbiorki selektywnej (por. wyroki NSA: z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01; z dnia 8 września 2015 r., II FSK 2061/13, Lex nr 1918798; z dnia 14 listopada 2013 r., II FSK 2275/12, Lex nr 1394878; z dnia 13 sierpnia 2013 r., II FSK 2401/11, Lex nr 1572728; z dnia 12 kwietnia 2012 r., II FSK 1982/10, Lex nr 1218925; wyroki WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2015 r., I SA/Gl 1094/14, Lex nr 1678593, z dnia 26 marca 2012 r., I SA/Gl 992/10, Lex nr 1423887. Podnosi się także, iż analizowana "istotność" nowych okoliczności albo dowodów musi mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, na odmienne rozstrzygnięcie sprawy; jeśli nowe dowody prawidłowo ocenione nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Dotyczy to także nowych okoliczności (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2014, s. 1046-1047).

1. 7.3. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że istotnymi okolicznościami w analizowanym znaczeniu, dla wydania przez Prezydenta Miasta decyzji wymiarowej z dnia [...] r. oraz decyzji wydanych w kontrolowanym postępowaniu wznowionym, były:
2. a) naruszanie zasad deklarowanej selektywnej zbiórki odpadów oraz
3. b) niezabezpieczenie altany śmietnikowej przed osobami trzecimi.

Organ te okoliczności jednak znał w dniu wydania decyzji, a zatem nie mogą one uzasadniać zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Z kolei okoliczność, że naruszanie zasad selektywnej zbiórki odpadów wynikała z podrzucania odpadów przez osoby trzecie, nie może być uznana za "istotną" w tej sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Tym samym zawarte w skardze dywagacje na temat tego, czy ta okoliczność była znana Prezydentowi Miasta w dniu [...] r. nie mają znaczenia dla wyniku rozpoznawanej przez Sąd sprawy. Innymi słowy, nawet gdyby organ I instancji nie wiedział we wskazanym dniu, że naruszanie zasad selektywnej zbiórki odpadów wynika nie z zachowania mieszkańców przedmiotowej nieruchomości, ale z zachowania osób trzecich, to i tak nie byłoby podstaw do wzruszenia decyzji wymiarowej w trybie wznowieniowym.

Sąd orzekający podkreśla bowiem, że jeśli altana śmietnikowa nie była zabezpieczona przez Spółdzielnię przed dostępem osób trzecich, to skarżąca nie może z tego, a więc z własnych zaniedbań, wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych. Okoliczność korzystania z kontenera, czy altany, przez osoby trzecie mogłaby mieć znaczenie tylko, jeśli Spółdzielnia wykazałaby, że nie ponosi w tym winy (takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2017 r., II FSK 3048/16 - także w sprawie Spółdzielni). Tego jednak skarżąca nie uczyniła, ani w postępowaniu zwyczajnym, ani w postępowaniu wznowionym. Co więcej, z akt sprawy wynika, że krótko po otrzymaniu decyzji wymiarowej Spółdzielnia podjęła działania, które doprowadziły do zabezpieczenia altany przez dostępem osób trzecich, co w efekcie (po kilku tygodniach) wyeliminowało problem naruszania deklarowanej segregacji odpadów.

W tym stanie rzeczy, nie jest istotną, dla sprawy wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, okoliczność, że nieuprawnione osoby trzecie korzystały z altany śmietnikowej, skoro Spółdzielnia mogła temu przeciwdziałać, a przed wydaniem decyzji wymiarowej, z uwagi na zaniedbanie własnych obowiązków, tego nie uczyniła.

8. Z tych powodów Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, tj. wskazany w art. 145 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.