Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, po rozpatrzeniu zażalenia G. W. (dalej zwana: strona, zobowiązana lub skarżąca), utrzymało w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej Wydział Abonamentu RTV z [...] r. nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – [...] na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...].
Jako podstawę prawną postanowienia organ II instancji powołał w szczególności przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej zwana: k.p.a.), art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej zwana: u.p.e.a.), a także art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1689 – dalej zwana: ustawa abonamentowa).
Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Z akt sprawy przedłożonych Sądowi wynika, że wierzyciel, tj. Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, [...] r., wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległości w opłatach abonamentowych za używanie odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego za okresy od stycznia 2012 r. do marca 2017 r., kierując tenże tytuł do organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego P. - [...], celem prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stosowne upomnienie wierzyciel doręczył stronie [...] r.
Podaniem z 2 czerwca 2020 r. skarżąca wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc, że egzekwowana należność z tytułu opłat abonamentowych jest wątpliwa, co zgłaszała już wcześniej wierzycielowi. Przede wszystkim nigdy nie doręczono jej zawiadomienia o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym użytkownika urządzeń RTV, co takie zawiadomienie czyni nieważnym. Wniosła więc o umorzenie obowiązku w opłacie abonamentowej, o której mowa wyżej.
Organ egzekucyjny zawiesił postępowanie i jednocześnie pismem z [...] r. zwrócił się do wierzyciela o ustosunkowanie się do zarzutów i wniosków strony. Organ ten wskazał, że zawiadomieniem z [...] r. zastosował skuteczny środek egzekucyjny, o czym powiadomił zobowiązaną [...] r.
W odpowiedzi udzielonej [...] r. wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. Stwierdził, że argumenty strony mające ten zarzut uzasadniać, tj. niezawiadomienie o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym użytkownika urządzeń RTV, zmiana adresu zamieszkania oraz wyrejestrowanie odbiornika – są nietrafne.
Uzasadniając swoje stanowisko wierzyciel wyjaśnił, że ustawa abonamentowa nakłada na posiadaczy odbiorników jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych oraz uiszczania opłat abonamentowych począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano ich rejestracji. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić wyłącznie w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń RTV lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Brak dopełnienia czynności formalno-prawnych skutkuje naliczaniem opłat abonamentu, a wierzyciel jest uprawniony do żądania wykonania tego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Organ zaznaczył przy tym, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przypisany jest do osoby, która dokonała rejestracji odbiorników RTV, a nie do adresu rejestracji.
Podstawę prawną tego obowiązku stanowiła ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, a następnie ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Przepisy te przewidywały dokonywanie opłat na podstawie imiennych książeczek RTV.
Powołując rozporządzenie Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) wierzyciel podał, że Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie. Poczta Poiska z obowiązku tego wywiązała się. Powyższe przepisy (w/w rozporządzenie Ministra Transportu) nie anulowały zgłoszonych przez użytkowników uprzednio wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Taki indywidualny numer identyfikacyjny nadano też skarżącej, wysyłając do niej [...] r. stosowne zawiadomienie w tej sprawie wraz ze spersonalizowanymi blankietami opłat abonamentowych. Nie odnotowano zwrotu tejże wysłanej korespondencji, ani reklamacji w związku z jakimikolwiek trudnościami w uiszczaniu opłat.
Wierzyciel zaakcentował, że w/w rozporządzenie Ministra Transportu obligowało Pocztę Polską do "przesłania zawiadomienia", a nie jego doręczenia. Dalej wierzyciel podał, że uprzednio skarżąca złożyła zgłoszenie rejestracyjne odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego na adres w Szczytnie (po zmianie danych: Poznań). Zwrócił też wierzyciel uwagę, że w przypadku zmiany miejsca zamieszkania lub zaprzestania korzystania z odbiorników RTV użytkownik powinien niezwłocznie powiadomić o tym Pocztę Polską. Wyłącznie wyrejestrowanie odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego mogło doprowadzić do ustania obowiązku opłacania abonamentu. Jeżeli abonent tego skutecznie nie dokonał, nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Ponieważ skarżąca nie zgłosiła wyrejestrowania odbiorników RTV, ani nie zaoferowała dowodu, który taki fakt potwierdziłby, to jest zobowiązana do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, co zarzut nieistnienia obowiązku – czyni bezzasadnym.
Wierzyciel jednocześnie wskazał, że opłata abonamentowa za okresy od stycznia 2012 r. do grudnia 2014 r. uległa przedawnieniu, stąd wystąpi do organu egzekucyjnego o ograniczenie postępowania egzekucyjnego do okresu od stycznia 2015 r. do marca 2017 r.
W zażaleniu strona podniosła, że wyrejestrowała odbiorniki RTV w maju lub czerwcu 2005 r. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania. Pod adresem rejestracji (sprzed zmiany miejsca zamieszkania) pozostał w lokalu były mąż zobowiązanej. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta wysłane było pod tenże adres, jednak nigdy nie dotarło do skarżącej, bo ta już tam nie zamieszkiwała i nie miała dostępu do skrzynki pocztowej tego lokalu. Z tej też przyczyny nie składała jakichkolwiek reklamacji. O zmianie adresu nie zawiadamiała Poczty, bowiem już wcześniej skutecznie wyrejestrowała odbiorniki jako abonent.
Dalej strona podniosła, że skoro Poczta była w stanie po wielu latach ustalić jej aktualny adres zamieszkania, to zdziwienie budzi fakt oczekiwania ok. 12 lat na pobór abonamentu przez ten podmiot. Dodała, że dowodem wyrejestrowania odbiorników dysponowała, ale już go nie posiada. Nie ma też przepisu prawa, który obligowałby ją do przechowywania takiego dowodu przez tak wiele lat.
Wierzyciel, działając jako organ II instancji, nie podzielił zarzutów zażalenia i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że realizując postanowienia rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) nadano skarżącej indywidualny numer identyfikacyjny i wysłano na jej adres tzw. "pakiet startowy", zawierający zawiadomienie z [...] r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz imienne formularze opłat. Przesyłka ta nie wróciła do nadawcy, skarżąca nie zgłaszała też innych reklamacji w związku z opłatami abonamentu. Uprzednio skarżąca własnym staraniem dokonała rejestracji odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, czego nie kwestionuje.
Dalej wierzyciel podał, odnośnie kwestii zmiany adresu zamieszkania i niezamieszkiwania pod adresem wskazanym we wniosku o rejestrację odbiorników, że przepisy § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676), § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. nr 141, poz. 1190) – obligowały abonenta do powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zmianie m.in. miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. W przypadku skarżącej wierzyciel nie otrzymał zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika.
Stosownego dowodu na tę okoliczność nie przedstawiła też skarżąca, choć utrzymuje, że wyrejestrowania dokonała w 2005 r. To oznacza, że skarżąca cały czas posiada status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych.
W skardze na powyższe postanowienie strona podniosła, że roszczenia Poczty Polskiej z tytułu należności za abonament RTV od lipca 2005 r. do dnia dzisiejszego są całkowicie bezpodstawne. Nigdy nie zaprzeczała, że dokonała rejestracji odbiornika, za który opłacała abonament. Jednakże z dniem 30.06.2005 r. wymeldowała się, wyprowadziła z mieszkania i zaprzestała użytkowania odbiornika pod dotychczasowym adresem, płacąc ostatni abonament w czerwcu 2005 r. Odbiornik wyrejestrowała w maju lub czerwcu 2005 roku. Po 3 latach od wyprowadzki i wymeldowania Poczta Polska wysłała na nieaktualny adres "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego", które nigdy do skarżącej nie dotarło, gdyż już pod tym adresem nie mieszkała i nie dysponowała dostępem do skrzynki pocztowej. Podkreśliła, że nie powiadomiła operatora o zmianie adresu zamieszkania, jednak nie spoczywał na skarżącej taki obowiązek, ponieważ wcześniej skutecznie wyrejestrowała się jako abonent.
Tym samym nie można uznać, że skutecznie została zawiadomiona o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Zaznaczyła, że w chwili wyrejestrowywania odbiornika nie posiadała nadanego numeru identyfikacyjnego. Dodała też, że nie miała powodu składać reklamację ani występować o wydanie duplikatu nadania numeru indywidualnego, ponieważ skutecznie wyrejestrowała odbiornik.
Wyjaśniła, że w czasie niedalekim od faktu wyrejestrowania, posiadała "zieloną książeczkę" z odnotowanym faktem zapłaty ostatniego abonamentu i wyrejestrowania odbiornika. Z żadnego z przepisów nie wynika, że abonent jest zobowiązany do bezterminowego przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dodała, że w 2017 roku nie posiadała już dowodu na wyrejestrowanie odbiornika.
W odpowiedzi na skargę Poczta Polska S.A. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić trzeba, że sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.).
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1. Wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.
- 2. Odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej.
- 3. Określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4.
- 4. Błąd co do osoby zobowiązanego.
- 5. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym.
- 6. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego.
- 7. Brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1.
- 8. Zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
- 9. Prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.
- 10. Niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Stosownie do art. 34 u.p.e.a., zarzuty wniesione na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1).
Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).
W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – [...] - nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów pismem z [...] r. wystąpił do wierzyciela celem uzyskania stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel stanowisko takie wyraził, a jego postanowienie ostateczne jest przedmiotem niniejszej skargi.
Jak to opisano na wstępie, skarżąca zgłosiła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku z tytułu nieuiszczenia opłaty abonamentowej z uwagi na:
- - wymeldowanie się z adresu rejestracji odbiorników RTV i wyrejestrowanie tychże odbiorników w maju lub czerwcu 2005 r.,
- - nienadanie skutecznie posiadaczowi odbiorników RTV numeru identyfikacyjnego i niepowiadomienie go o tym.
Wierzyciel nie uznał zarzutów skarżącej.
W ocenie Sądu postanowienia wierzyciela nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Przypomnieć trzeba, że do 15 czerwca 2005 r. problematykę opłat abonamentowych oraz obowiązek rejestracji odbiorników regulowały przepisy ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. nr 253, poz. 2531 ze zm.). Ustawodawca połączył w tej ustawie (art. 48 i art.
49) obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tj.: Dz. U. z 2005 r. nr 157, poz. 1314 ze zm.), a wobec braku uregulowań intertemporalnych i mając na uwadze zasadę bezpośredniego działania prawa, uznać należy, że ustawodawca ustanowił w tym akcie prawnym obowiązek ponoszenia opłat w stosunku do osób, które dokonały rejestracji odbiorników RTV w okresie od wejścia w życie ustawy oraz osób, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 tej ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
Do 1 stycznia 2014 r. kwestię rejestracji odbiorników regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342). Zgodnie z § 5 ust. 2 tego rozporządzenia, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia jego wejścia w życie z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając stosowne zawiadomienie.
Jeżeli więc w dniu wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżąca była zarejestrowanym abonentem RTV, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać jej indywidualny numer identyfikacyjny i następnie przesłać do niej zawiadomienie w tej sprawie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W § 3 w/w rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2 lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV, o którym mowa w § 2 ust. 4.
Z akt sprawy przedstawionych Sądowi wynika, że skarżąca dokonała rejestracji odbiorników RTV przed 2005 r., co przyznała w toku postępowania. Podniosła jednak, że w maju lub czerwcu 2005 r. wymeldowała się z adresu rejestracji odbiorników RTV, tj. ze S., i fakt wyrejestrowania tychże odbiorników zgłosiła w urzędzie pocztowym w tymże mieście.
W powyższym zakresie wskazać trzeba, że według pisma Poczty Polskiej S.A. z [...] r., w zasobach rejestrowych tej jednostki nie został odnotowany fakt wyrejestrowania odbiorników przez zobowiązaną. Skarżąca przyznała przy tym, że dowodu na wyrejestrowanie odbiorników nie posiada. W tej sytuacji podnieść trzeba, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika i trwa do czasu jego wyrejestrowania. W sytuacji, gdy dokonanie rejestracji odbiorników RTV nie jest w sprawie sporne, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać wyrejestrowanie odbiorników (zob.: wyroki tut. Sądu w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13). Innymi słowy, zobowiązany podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) powinien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 928/18).
Na zobowiązanym ciąży bowiem obowiązek zaoferowania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych (zob. wyrok NSA z 8 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 837/18). Regulacja dotycząca opłat abonamentowych, którą obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, nakazuje przechowywać dokument jego wyrejestrowania w okresie dłuższym niż 5 lat, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 481/15). Powyższe powoduje, że argumenty skarżącej o wyrejestrowaniu odbiorników, przy braku dowodów potwierdzających tę okoliczność, nie mogły zostać uwzględnione.
Dalej wskazać trzeba, że - uwzględniając przedstawione wyżej regulacje prawne - Poczta Polska Wydział Abonamentu RTV wydała zawiadomienie z [...] r. o nadaniu skarżącej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, kierując je jednocześnie na adres skarżącej taki, jak we wniosku o rejestrację (S.). Wystawiła również skarżącej imienny blankiet umożliwiający dokonanie zapłaty za użytkowanie odbiorników, co potwierdza włączony do akt jego duplikat. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej w/w zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącemu. Nadmienić trzeba, że skarżąca przyznała, że nie powiadomiła Poczty o zmianie adresu bądź innych danych zawartych w zgłoszeniu, do czego obligowały przepisy: 1) § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676), zgodnie z którym użytkownik odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników (od 1 stycznia 2014 r.), a uprzednio 2) § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) /w okresie od 13 grudnia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r./, 3) § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U.
Nr 141, poz. 1190) /od 29 lipca 2005 r. do 12 grudnia 2007 r./, 4) § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 338) /od 1 września 1993 r. do 16 czerwca 2005 r./. Wobec powyższego zmiana miejsca zamieszkania, przy niezawiadomieniu Poczty o tym fakcie, nie jest okolicznością, która zwalnia z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.
W kwestii skuteczności zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, Sąd podziela, w zakresie skutków przesłania w/w zawiadomienia, ugruntowane już stanowisko wyrażane m.in. w wyrokach: tut. Sądu z 15 października 2014 r. sygn. akt I SA/GI 518/14, 11 lutego 2021 r. sygn. I SA/Gl 1588/20, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 913/15, czy też 20 listopada 2020 r. II FSK 1877/18. Zdaniem Sądu, w stanie prawnym mającym zastosowanie do tej sprawy, dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora pocztowego zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia, skoro w/w rozporządzenie Ministra Transportu z 25 września 2007 r. (§ 5 ust.
- 2) stanowi o obowiązku przesłania zawiadomienia o nadaniu numeru, a nie jego doręczenia.
Podsumowując, ponieważ skarżąca nie powiadomiła Poczty Polskiej o zmianie dotychczasowego adresu lub o wyrejestrowaniu odbiorników RTV należało przyjąć, że ciąży na niej z mocy prawa obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przez cały okres, od czasu rejestracji odbiorników. Obowiązek ten trwa bowiem od zarejestrowania odbiorników RTV do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Przez cały ten czas istnieje też domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej).
Wszystko to powoduje, że bezzasadny okazał się zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na nienadanie posiadaczowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego i niepowiadomienie go o tym, a także argument o wyrejestrowaniu odbiorników RTV (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).
Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógłby lub miał istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.