Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 27 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1558/16

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. – Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w C., działający jako wierzyciel, uznał za bezzasadne zarzuty wniesione przez A. M. (dalej: "skarżący", "strona", "zobowiązany") na postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...], obejmujące opłaty dodatkowe za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż w części dotyczącej zarzutów zawartych w piśmie z dnia 11 września 2015 r. zażalenie wniesiono z uchybieniem terminu, zaś w części dotyczącej zarzutów zawartych w piśmie z dnia 26 marca 2015 r. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Na skutek wniosku pełnomocnika zobowiązanego o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wznowiło postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...].

Następnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na skutek wznowienia postępowania, uchyliło własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...] w części, w jakiej uznano, iż zarzuty zawarte w piśmie z dnia 11 września 2015 r. zostały wniesione z uchybieniem terminu i utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. w części, w jakiej uznano zarzuty wniesione pismem z dnia 11 września 2015r. za bezzasadne.

Na skutek wniosku pełnomocnika strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...].

Na postanowienie z dnia [...] r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.

W myśl z kolei art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższego wynika, że z zakresu kognicji sądów administracyjnych zostały wyłączone postanowienia zapadłe w postępowaniu egzekucyjnym o charakterze incydentalnym, m.in. dotyczące stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższe wyłączenie jest konsekwencją uznania w orzecznictwie sądów administracyjnych, że stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, wyrażone w formie postanowienia, stanowi jedynie element materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2007 r., I FSK 3/07, LEX nr 368349).

W niniejszej sprawie skarżący wniósł do Sądu skargę na postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania, jednakże dotyczące stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym.

W ocenie Sądu, jeżeli z kognicji sądów administracyjnych zostały wyłączone postanowienia będące stanowiskiem wierzyciela w przedmiocie zarzutów zobowiązanego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, to postanowienia wpadkowe oraz postanowienia wydane w trybach nadzwyczajnych (w tym w trybie wznowienia postępowania) w tym przedmiocie, również nie podlegają kognicji tych sądów.

Powyższej konstatacji nie zmienia błędne pouczenie, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, o możliwości wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego.

Należy również podkreślić, że w postępowaniu egzekucyjnym w pełni skuteczną ochronę praw jednostki zapewnia możliwość zaskarżenia do sądów administracyjnych postanowień wydanych w sprawie głównej, tj. postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. W orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłych w oparciu o art. 134 i 135 P.p.s.a. wskazuje się bowiem, że pojęcie "sprawy" użyte w tych przepisach jest pojęciem niedookreślonym, którego zakres wymaga ustalenia na potrzeby każdego indywidualnego przypadku. Pojęcie "sprawy", jakim operuje przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., różni się przy tym od pojęcia "sprawa administracyjna", gdyż jest od niego szersze. Pozwala to zatem przyjąć, że obejmuje ono wszelkie postępowania i wydane, bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia (także akty i czynności) administracyjne, bez względu na to, czy były one zaskarżalne w toku instancji, które poprzedzając decyzję zaskarżoną, warunkowały dokonaną w niej konkretyzację stosunku prawnego podlegającego rozstrzygnięciu.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.