Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako "organ nadzoru" lub "Dyrektor"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 17, art., 18, art. 23 § 1, § 4 pkt 1 i art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpoznaniu zażalenia Prezydenta Miasta B. (dalej jako "Wierzyciel"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako "organ egzekucyjny") z dnia [...] r., nr [...] o obciążeniu Wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.
Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne przeciwko E K. (dalej jako "zobowiązana") na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r. wystawionych przez Wierzyciela.
Zawiadomieniami z dnia [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A S.A. w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...]. Bank poinformował o przeszkodzie w zajęciu wierzytelności w skutek zbiegu egzekucji prowadzonych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla L., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. Jednocześnie zawiadomieniami z dnia [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...]. Bank poinformował o zbiegu egzekucji prowadzonych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla L., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. Zawiadomieniami z dnia [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w C S.A. w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...], [...]. Bank poinformował o przeszkodzie w egzekucji z powodu braku środków na rachunku bankowym.
Zawiadomieniami z dnia [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A S.A. w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], [...].
W odpowiedzi na powyższe zajęcie bank poinformował o przeszkodzie w zajęciu wierzytelności w skutek zbiegu egzekucji prowadzonych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla L., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. oraz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. Zawiadomieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A S.A. w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...].
Nadto w dniach [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r., przy udziale zobowiązanej, sporządzono protokoły o jej stanie majątkowym.
Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o ww. tytuły wykonawcze z uwagi na bezskuteczność egzekucji.
Zawiadomieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny poinformował Wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych.
Wobec złożonego wniosku, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. obciążył Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł.
Na powyższe postanowienie Wierzyciel wniósł zażalenie kwestionując zasadność naliczenia i obciążenia go kosztami. Podniósł, że w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny nie wyegzekwował żadnej należności od zobowiązanej, a całość kosztów przerzucił na Wierzyciela. Podkreślił także, że organ egzekucyjny widząc bezskuteczność egzekucji nadal dokonywał czynności i stosował środki egzekucyjne, od których naliczał koszty. Tymczasem Wierzyciel jest jednostką budżetową, a zatem środki jego pochodzą z budżetu Państwa. Wierzyciel zaakcentował także, że uiszczanie kosztów egzekucyjnych nie zależy od efektów całego postępowania, a jest związane z zasadą celowości i zasadą gospodarnego prowadzenia egzekucji. Zobowiązany ponosi bowiem jedynie koszty celowe, niezbędne do prowadzenia egzekucji. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Wierzyciel stanął na stanowisku, że za nieuprawnione należy uznać pobieranie kosztów egzekucyjnych za czynności, co do których już przed ich podjęciem można było stwierdzić, że nie doprowadzą do przymusowego wyegzekwowania należności w kwocie przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Ponadto Wierzyciel odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. SK 31/14. Wniósł zatem o zbadanie zaskarżonego postanowienia pod kątem celowości podejmowanych działań, co do których można było stwierdzić, że nie doprowadzą do przymusowego wyegzekwowania należności przewyższających wydatki egzekucyjne oraz wysokości naliczonych opłat na podstawie niekonstytucyjnych przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.
Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienia Dyrektor uznał, że organ egzekucyjny zasadnie obciążył Wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Wskazał bowiem, że ustawodawca nie przewidział bezkosztowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że jeżeli koszty nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego obciąża się nimi wierzyciela, który kierując tytuły wykonawcze do egzekucji musi się liczyć z koniecznością ich poniesienia. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazał, że postępowanie egzekucyjne to zorganizowany ciąg czynności przymusowych podejmowanych w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją. Wyjaśnił przy tym, że przez ciąg czynności należy rozumieć zarówno czynności podejmowane przez wierzyciela, jak i organ egzekucyjny. Odwołał się przy tym do art. 6 § 1 i art. 26 § 1 i § 5 u.p.e.a. i podkreślił, że przepisy te nie pozostawiają ani organowi egzekucyjnemu, ani wierzycielowi wyboru co do sposobu zachowania się w określonych okolicznościach.
Dyrektor, wskazując na treść § 5 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1483), poddał pod wątpliwość zasadność wystawiania przez Wierzyciela kolejnych tytułów wykonawczych, pomimo tego, że postępowanie egzekucyjne prowadzone od 2014 r. było bezskuteczne. Jednocześnie wskazał, że Wierzyciel nie informował organu egzekucyjnego o składnikach majątku zobowiązanej, z których można prowadzić egzekucję. Tym samym, w ocenie organu nadzoru, nie można czynić zarzutu organowi egzekucyjnemu, że zbędnie dokonywał czynności egzekucyjnych. Nie podejmując bowiem działań po otrzymaniu tytułów wykonawczych naraziłby się na zarzut bezczynności.
Dyrektor wskazał także, że organ egzekucyjny nie dokonał zajęć wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej w oparciu o wszystkie tytuły wykonawcze. Wskazał, że w odniesieniu do tytułów o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie doszło do zajęcia i naliczenia kosztów egzekucyjnych. Zwrócił także uwagę, że w toku egzekucji, wbrew twierdzeniom Wierzyciela, została wyegzekwowana kwota [...] zł, która została rozliczona jako koszty egzekucyjne.
Odnosząc się do wysokości kosztów egzekucyjnych Dyrektor wskazał, że zostały one określone w ten sposób, że za zajęcie rachunku bankowego naliczono kwotę w wysokości 5% zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., a opłatę manipulacyjną w wysokości 1% zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. Zdaniem organu nadzoru kwota kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł nie jest nadmiernie wygórowana, mając na uwadze fakt, że koszty egzekucyjne mają zapewnić funkcjonowanie aparatu egzekucyjnego. Wskazując na wyrok tutejszego Sądu z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 67/17, podkreślił funkcję fiskalną tych kosztów. Zdaniem Dyrektora określona w zaskarżonym postanowieniu kwota, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie powoduje zerwania związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych przez organ egzekucyjny wydatków za dokonane czynności. Wskazał, że koszty egzekucyjne w niniejszej sprawie zostały wygenerowane w związku z zastosowaniem zajęć wierzytelności z rachunków bankowych, spisaniem protokołów o stanie majątkowym zobowiązanej oraz wydatków egzekucyjnych związanych z poszukiwaniem majątku zobowiązanej w oparciu o tytuły wykonawcze opiewające na kwotę [...] zł. Zatem kwota [...] zł nie stanowi nadmiernie wygórowanej kwoty za prowadzenie postępowania egzekucyjnego.
W skardze na powyższe postanowienie Wierzyciel wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podtrzymał stanowisko zawarte w zażaleniu o niezasadności podejmowania czynności egzekucyjnych, a w konsekwencji obciążania kosztami, w sytuacji, w której wiadomym było, że nie doprowadzą one do przymusowego wyegzekwowania należności w kwocie przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zaakcentował, że jako jednostka budżetowa zobligowany był do wystawienia kolejnych tytułów wykonawczych z uwagi na art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz art. 193 ust. 7b ustawy z dnia 11 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej. Podniósł, że w niniejszej sprawie czynności organu egzekucyjnego charakteryzowały się niskim stopniem skomplikowania, albowiem ograniczyły się do trzykrotnego wysłania zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, doręczenia zobowiązanej tytułów wykonawczych oraz ośmiokrotnego sporządzenia protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej.
Tym samym nakład pracy i wydatków organu egzekucyjnego jest niski w stosunku do naliczonych kosztów. Wierzyciel poddał także pod wątpliwość działanie organu egzekucyjnego co do kontynuowania postępowania egzekucyjnego w sytuacji zbiegu egzekucji z innymi postępowaniami prowadzonymi przez komorników sądowych oraz mając wiedzę o stanie majątkowym zobowiązanej. Okoliczności te wskazywały bowiem, że Wierzyciel nie uzyska dochodzonych należności. Obrazuje to również kwota pokrycia kosztów egzekucyjnych ściągnięta od zobowiązanej w wysokości [...] zł. W ocenie Wierzyciela oznacza to, że obciążenie go kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...] zł jest nadmiernie wygórowane. Koszty winny być bowiem adekwatne do efektów egzekucji, poziomu skomplikowania oraz nakładu pracy. Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 31/14 Wierzyciel podkreślił, że w niniejszej sprawie doszło do zaistnienia sytuacji o jakiej mowa w tym wyroku.
Nastąpiło bowiem zerwanie związku z czynnościami świadczonymi przez organ egzekucyjny a wysokością opłat obciążających Wierzyciela, która to kwota przewyższa całoroczny jego budżet na opłaty sądowe i koszty.
Ponadto Wierzyciel nie zgodził się z zarzutem bierności w postępowaniu egzekucyjnym wskazując na podejmowane przez niego działania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał przy tym stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie argumenty w niej podniesione należało podzielić.
Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie obciążenia Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi wyliczonymi w oparciu o treść art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. Spór sprowadza się przy tym do wysokości określonych kosztów, nie zaś co do samego faktu obciążenia Wierzyciela.
Rozpoznając zatem niniejszą sprawę wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 64 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny pobiera opłaty za ściśle określone czynności egzekucyjne, do których należy m.in. zajęcie innych niż wymienione w punktach 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych (pkt 4). Wysokość opłat jest wyrażona w tym przepisie procentowo, w przypadku zajęcia innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych – stanowi 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr. W myśl art. 64 § 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Należy przy tym mieć na uwadze i to, że wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 (opublikowanym w: Dz.U. z 2016 r., poz. 1244) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku orzekającego o niekonstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., nie pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanego postanowienia.
W swoich rozważaniach Trybunał Konstytucyjny podkreślał, że "brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną". Trybunał Konstytucyjny wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym opłaty takie, są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą, chroni przed tego typu sytuacjami.
Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością (wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2066/14).
Nie ulega przy tym wątpliwości, że powyższy wyrok ma charakter zakresowy i dotyczy tzw. pominięcia legislacyjnego. Konsekwencją jego nie było zatem wyeliminowanie z porządku prawnego kontrolowanych przepisów. Jednakże nie oznacza to możliwości ich stosowania bez uwzględnienia wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny, a tak uczyniły organy w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się jednolicie, że w takich sytuacjach stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność pominięcia prawodawczego oznacza, iż wyrok Trybunału powinien być uwzględniony przy ocenie prawnych podstaw wydanej decyzji. W takim wypadku mają bezpośrednie zastosowanie przepisy Konstytucji oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego, które powodują określoną zmianę stanu prawnego. (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., I FPS 2/06 (ONSAiWSA 2007, nr 1, poz. 3; wyrok składu 7 sędziów NSA z 10 marca 2009 r., II OPS 2/09).
Konsekwencją zatem powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest to, że przy ustalaniu kosztów egzekucyjnych rolą organu jest ocena adekwatności ich wysokości do skomplikowania podejmowanych przez organ egzekucyjny czynności, koniecznego dla ich wykonania nakładu pracy oraz niezbędnych do poniesienia wydatków, jak również efektywności prowadzonej egzekucji.
Tego w niniejszej sprawie zaś nie uczyniono. Organy przyjęły bowiem kwoty wynikające wprost z brzmienia art. 64 § 1 pkt 4 i 6 u.p.e.a. nie odnosząc się do ww. kwestii. W sposób lakoniczny organ nadzoru wskazał na zajęcie rachunku bankowego, dokonywane spisy majątku zobowiązanej i ustaloną kwotę kosztów odniósł do kwoty wynikającej z tytułów wykonawczych w stosunku do których podjęto czynności egzekucyjne. Nie uwzględnił zatem ani kwestii skomplikowania podejmowanych czynności, koniecznego nakładu prowadzonej egzekucji, ani też efektywności podejmowanych działań. Tymczasem w wyniku podjętych działań egzekucyjnych wyegzekwowano jedynie kwotę [...] zł, która została zaliczona na koszty egzekucyjne.
W kontekście efektywności działań należy dostrzec i to, zwłaszcza w świetle argumentacji Wierzyciela, że Dyrektor nie wyjaśnił dlaczego w odniesieniu do kilku tytułów nie zdecydował się na podjęcie czynności egzekucyjnych, zaś w odniesieniu do innych (objętych zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] r.) takie czynności podejmowano, mimo, że sytuacja zobowiązanej nie uległa zmianie od początku trwania egzekucji, na co wskazują licznie spisywane protokoły. Kwestia ta wymaga przy tym wyjaśnienia, albowiem ma znaczenie przy określaniu kosztów egzekucyjnych. W przypadku pierwszych z nich naliczona bowiem została jedynie opłata manipulacyjna, w przypadku drugich zaś zarówno opłata manipulacyjna, jak i za zajęcie rachunku bankowego (np. tytuły wykonawcze o nr [...] i [...]) w banku, co do którego organ egzekucyjny miał wiedzę o zbiegu egzekucji z egzekucją prowadzoną przez komorników sądowych.
Zajęcia w oparciu o ww. tytuły dokonano bowiem zawiadomieniem z dnia [...] r. skierowanym do A S.A., który już pismem z dnia 19 lutego 2015 r. (a następnie 26 lipca 2017 r.) poinformował o powyższej przeszkodzie. Nie sposób nie dostrzec przy tym, że argumentacja w tym przedmiocie jest wzajemnie sprzeczna. Dyrektor w jednym akapicie uzasadnienia wskazuje na brak wyboru i konieczność podejmowania działań przez organ egzekucyjny z uwagi na regulacje ustawowe i ewentualne zarzuty co do bezczynności, by w następnym podnieść właśnie fakt, że do części tytułów nie podjęto żadnych czynności egzekucyjnych.
Nie sposób dostrzec przy tym i tego, że z zaskarżonego postanowienia wynika, iż uwzględnione zostały wydatki wyliczone na podstawie art. 64b u.p.e.a. Należy przy tym zauważyć, że wydatki te nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Tymczasem w uzasadnieniu postanowienia o ustaleniu kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny powinien wskazać nie tylko kwotę wydatku, ale także wyjaśnić czy był on uzasadniony co do tej wysokości, a zatem czy był on faktycznie poniesiony (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 724/08). Organ nadzoru, a uprzednio organ egzekucyjny, w ogóle pominął tę kwestię skupiając swoje uzasadnienie jedynie na odniesieniu się do zarzutów Wierzyciela co do wysokości kosztów z art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien zatem uwzględnić, że wysokość kosztów egzekucyjnych, nie może pozostawać w oderwaniu od stopnia efektywności egzekucji, poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych. Koszty egzekucyjne mają zapewnić funkcjonowanie aparatu egzekucyjnego z tym zastrzeżeniem, że jakkolwiek funkcja fiskalna powinna polegać na uzyskaniu (przynajmniej częściowego) zwrotu kosztów funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, to istotne jest zachowanie racjonalnej zależności pomiędzy wysokością tych kosztów, a czynnościami organów, za podjęcie których zostały naliczone. Innymi słowy, dokonując ewentualnego miarkowania należy uwzględnić współmierność poniesionych kosztów organu egzekucyjnego, nakładu pracy poniesionego w związku z egzekwowaniem należności do kosztów egzekucyjnych, jakimi faktycznie zostaje obciążona strona, tak by nie doszło do pozyskania nieuzasadnionego dochodu.
Jednocześnie uzasadnienie winno się odnosić do naliczonych wydatków egzekucyjnych wykazując na ich poniesienie w określonej kwocie, skoro zostały naliczone. W art. 64b u.p.e.a. mowa jest bowiem o kosztach faktycznie poniesionych przez organ w związku z prowadzeniem egzekucji, nie zaś o kosztach hipotetycznych.
Odnosząc się do argumentacji Wierzyciela dotyczącą jego budżetu należy uznać ją za nietrafną. W u.p.e.a. ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości ustalania kosztów z uwagi na uchwalany przez jednostkę sektora finansów publicznych budżet. Fakt, iż Wierzyciel zaplanował w nim kwotę niższą niż ustalone koszty egzekucyjne pozostaje bez wpływu na ich wysokość. Tę bowiem określają w niniejszej sprawie przepisy art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. odczytywane zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 31/14 oraz art. 64b tej ustawy.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) uchylił zaskarżone postanowienie.