Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. S. z dnia 24 listopada 2016 r. (data wpływu do organu) jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oznaczona w rubrum niniejszego orzeczenia.
Mocą postanowienia z dnia 14 lutego 2017 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata, którego wyznaczyła następnie Okręgowa Rada Adwokacka w K. w osobie M. Z..
W dniu 7 kwietnia 2017 r. aplikant adwokacki, działający z upoważnienia pełnomocnika skarżącej, zapoznał się z aktami sprawy.
W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 14 czerwca 2017 r. pełnomocnik podtrzymał zarzuty osobistej skargi A. S., jak również zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wniosek ten został ponowiony w piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r. i uzupełniony o oświadczenie, iż rzeczone koszty nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz.1714, dalej w skrócie: "rozporządzenie", obowiązujące od 2 listopada 2016 r.).
Trzeba nadto poczynić zastrzeżenie, iż wynagrodzenie pełnomocnika jest limitowane przez zakres czynności, których podjął się w toku postępowania. W niniejszym przypadku udział pełnomocnika sprowadził się do reprezentacji skarżącej w toku rozprawy.
Zgodnie z brzmieniem § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 tego aktu, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku do towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).
Stosownie do treści § 21 ust. 1 rozporządzenia, opłatą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (pkt 1) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest opłata obliczona na podstawie § 8 (lit. a). Opłata ta, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 600 zł (lit. b), a w innej sprawie – 240 zł (lit. c). Trzeba w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była decyzja w przedmiocie ulg płatniczych. Skarga była zatem objęta wpisem stałym, wszak nie dotyczyła bezpośrednio należności pieniężnej. Tym samym stawka ww. opłaty wynosi 240 zł. Jednocześnie nie stwierdzono okoliczności, które uzasadniałyby zwiększenie wynagrodzenia na gruncie § 4 ust. 2 rozporządzenia.
Ustaloną w ten sposób opłatę należy powiększyć o podatek od towarów i usług, czyli o kwotę 55,20 zł. Łączna wysokość wynagrodzenia adwokata objęta zakresem wniosków z 14 i 20 czerwca stanowi zatem kwotę 295,20 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. i w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.