Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 roku, nr 106, poz. 482 z późniejszymi zmianami), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten określił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok w kwocie [...] złotych wraz z odsetkami od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy w kwocie [...] złotych.
W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną:
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w Spółce "A" w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych, stwierdzono zaniżenie przez podatnika dochodu do opodatkowania i należnego podatku dochodowego za 2002 rok.
W związku z powyższymi ustaleniami organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] roku uznając, że:
- dokonanie dopłat do kapitału podatnika nastąpiło wbrew przepisom ustawy – Kodeks spółek handlowych, co w konsekwencji skutkowało powstaniem przychodu podlegającemu opodatkowaniu z tytułu otrzymania świadczenia pieniężnego,
- otrzymane odszkodowanie za skradziony samochód marki "[...]" stanowiło przychód podlegający opodatkowaniu.
W odwołaniu od tej decyzji (oraz piśmie uzupełniającym z dnia [...] 2005 roku) Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, alternatywnie zaś o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- naruszenie art. 1 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – poprzez uznanie, że w kategorii przychodów podlegających opodatkowaniu mieszczą się środki pieniężne przekazane do czasowego użytku,
- naruszenie art. 12 ust. 4 pkt 1 i pkt 11 ustawy podatkowej – poprzez uznanie, iż kwoty pieniężne przekazane podatnikowi, jak też niewypłacone przez podatnika z przyczyn od niego niezależnych, pomimo obowiązku ich zwrotu, nie mieszczą się w kategorii przychodów wyłączonych spod opodatkowania podatkiem dochodowym,
- naruszenie art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej,
- art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz rażąco błędną ocenę ustalonego stanu faktycznego sprawy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał, iż Spółkę "A" z siedzibą w Z. utworzono aktem założycielskim zawartym w dniu [...] 1999 roku (akt notarialny – rep. [...], nr [...]). Umowa Spółki nie zobowiązywała wspólników do dopłat, natomiast jej § 16 stanowił, iż "w sprawach nieuregulowanych w niniejszej umowie mają zastosowanie przepisy kodeksu handlowego". Uchwałą z dnia [...] 2002 roku jedyny udziałowiec Spółki (Spółka "A1") zobowiązał się do wniesienia dopłaty na rzecz Spółki "A" w łącznej kwocie [...] złotych. Wpłaty w kwocie [...] złotych ([...] 2002 roku – [...] złotych oraz [...] 2002 roku – [...] złotych) podatnik zaewidencjonował początkowo na koncie "801 kapitał udziałowy" a następnie na koncie [...] (rozrachunki z udziałowcami z tytułu dopłat do kapitału).
Następnie organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kwota [...] złotych stanowiła przychód Spółki "A" za 2002 rok. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 pkt 11 ustawy podatkowej do przychodów podlegających opodatkowaniu nie zalicza się dopłat wnoszonych do spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, tj. Kodeksu spółek handlowych. Artykuł 177 tej ustawy stanowi, że jedynym źródłem powstania obowiązku dopłat jest umowa spółki. Oznacza to zatem, że obowiązek taki nie może być nałożony na wspólników bez stosownego postanowienia w umowie spółki. Zmiana umowy spółki wymaga nie tylko uchwały zgromadzenia wspólników, ale również wpisu do rejestru, a ponadto zmiany umowy spółki powinny być umieszczone w protokole sporządzonym przez notariusza.
Organ odwoławczy nie zgodził się także z twierdzeniem podatnika, iż wniesioną dopłatę należało traktować jako pożyczkę, gdyż spełnione zostały istotne warunki umowy pożyczki. Stwierdził w tym zakresie, że powołana wyżej uchwała postanawiała jedynie o dokonaniu dopłaty do kapitału zakładowego Spółki "A", a zatem miała charakter jednostronny i nie spełniała charakteru prawnego umowy pożyczki. Dopłatami określa się – przewidziane umową spółki – wpłaty wspólników dokonywane w celu powiększenia kapitału obrotowego spółki, przy czym o obowiązku wniesienia dopłat decydują sami wspólnicy. Brak ustaleń umownych w sprawie dopłat uniemożliwia ich uchwalenie i w razie potrzeby konieczna jest zmiana umowy spółki. Wskazał także, iż od 1 stycznia 1999 roku zmieniono art. 12 ust. 4 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wykreślając zapis "zwrotny". Oznacza to, że wszystkie dopłaty, a więc zarówno zwrotne jak i bezzwrotne, dokonane zgodnie z przepisami kodeksu spółek handlowych nie stanowią przychodu podatkowego.
W konkluzji tej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż w świetle powołanych wyżej przepisów, kwota dopłat w wysokości [...] złotych stanowiła przychód Spółki "A" za 2002 rok.
Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się też z zarzutem odwołania dotyczącym bezzasadnego uznania, iż kwota otrzymanego odszkodowania ([...] złotych) stanowiła przychód podlegający opodatkowaniu. Stwierdził w tym zakresie, że "B" S.A. Oddział Okręgowy w W. dokonał w dniu [...] 2002 roku na rzecz podatnika – leasingobiorcy wypłaty odszkodowania za skradziony samochód marki "[...]". Według § 20 ogólnych warunków umowy leasingu operacyjnego uprawnionym do odbioru świadczeń z tytułu ubezpieczenia był leasingodawca, który mógł upoważnić leasingobiorcę do odbioru tych świadczeń, z wyłączeniem przypadku kradzieży i kasacji przedmiotu leasingu. W przypadku utraty lub kasacji przedmiotu leasingu nastąpić powinno wcześniejsze rozwiązanie umowy. Rozwiązanie w/w umowy nastąpiło dopiero w 2003 roku i wówczas skompensowana została należność leasingobiorcy z jego zobowiązaniami z tytułu zaległych czynszów leasingowych i not odsetkowych od nieterminowych zapłat. Zatem otrzymane przez Spółkę odszkodowanie do końca 2002 roku stanowiło środki pieniężne podatnika, a więc przychód podlegający opodatkowaniu z rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
W podstawie prawnej skargi pełnomocnik zarzucił naruszenie:
- art. 1 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – poprzez uznanie, że w kategorii przychodów podlegających opodatkowaniu mieszczą się środki pieniężne przekazane do czasowego użytku,
- art. 12 ust. 4 pkt 1 i pkt 11 ustawy podatkowej – poprzez uznanie, iż kwoty pieniężne przekazane podatnikowi, jak też niewypłacone przez podatnika z przyczyn od niego niezależnych, pomimo obowiązku ich zwrotu, nie mieszczą się w kategorii przychodów wyłączonych spod opodatkowania podatkiem dochodowym,
- art. 65 Kodeksu cywilnego w związku z art. 24a § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez błędne ustalenie treści czynności prawnej dokonanej pomiędzy Spółką "A1" a Spółką "A", całkowite pominięcie rzeczywistej treści czynności prawnej oraz brak ustalenia zgodnego zamiaru stron i celu czynności prawnej,
- art. 720 w związku z art. 65 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego – poprzez błędne uznanie, że podatnik otrzymał dopłaty w rozumieniu art. 177 – 179 Kodeksu spółek handlowych, podczas gdy treść oświadczeń woli stron odpowiada elementom przedmiotowo istotnym umowy pożyczki,
- art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 498 Kodeksu cywilnego – poprzez błędne uznanie otrzymanego odszkodowania za przychód podatkowy,
- art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej,
- art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz rażąco błędną ocenę ustalonego stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest, iż przekazana podatnikowi kwota [...] złotych nie zwiększyła jego aktywów, gdyż od początku miała ona podlegać zwrotowi, co wynikało między innymi z uchwały z dnia [...] 2002 roku oraz z dnia [...] 2003 roku. Tak wniesione "dopłaty" należy zatem traktować jako pożyczkę, gdyż spełnione zostały istotne warunki umowy pożyczki, której kreacja nastąpiła z chwilą przekazania środków pieniężnych. Pożyczka natomiast nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i jej otrzymanie i spłata jest wyraźnie wyłączona z kategorii przychodów do opodatkowania nie tylko ze względu na jej zwrotny charakter, lecz również z mocy art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy podatkowej.
W konkluzji tej części uzasadnienia pełnomocnik podkreślił, iż w sytuacji gdy brak jest podstaw do uznania wpłat na rzecz skarżącej Spółki jako dopłat w sensie prawnym, a za dopłaty w sensie prawnym można uznać tylko kwoty przekazane zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych, to dokonanie wpłat środków pieniężnych pod tytułem zwrotnym na rzecz podatnika oraz za zgodą i akceptacją obu stron czynności wyczerpuje w całości postanowienia art. 720 Kodeksu cywilnego i zawiera wszystkie esentialia negotii umowy pożyczki.
W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik stwierdził, iż niezależnie od kwestii pisemnych oświadczeń woli zawarcie pożyczki może również nastąpić poprzez czynności konkludentne wyrażające w sposób jednoznaczny wolę stron, tj. przekazanie kwot oraz ich zwrot wraz z odsetkami. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, iż nie jest przychodem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych kwota nienależnego świadczenia na rzecz podatnika. Z powyższego wynika zatem, że nawet gdyby okazało się, iż umowa pożyczki na gruncie prawa cywilnego okazała się nieważna stosownie do art. 58 Kodeksu cywilnego, to o jej zwrotnym charakterze świadczy również to, że kwota pożyczki stanowi wówczas nienależne świadczenie w rozumieniu art. 410 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego. Spółka "A" posiada bowiem bezsporne prawo do domagania się od skarżącej Spółki zwrotu tego, co nienależnie świadczyła.
Pełnomocnik podniósł również, iż argumentacja dotycząca ogólnej konstrukcji przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych odnosi się również do kwot otrzymanych w związku z wypłaceniem podatnikowi odszkodowania za skradziony samochód marki "[...]". Podkreślił, iż błędne uznanie otrzymanego odszkodowania w formie świadczenia pieniężnego należnego leasingobiorcy za przychód podatkowy może prowadzić do podwójnego opodatkowania, raz czynszu należnego od leasingobiorcy oraz odszkodowania, które następnie zostało skompensowane z zaległym czynszem należnym od leasingoborcy. Z kolei kompensata tych kwot może skutkować powstaniem kosztu w wysokości dokonanej kompensaty, gdyż taka forma rozliczeń jest formą zapłaty, skutkującej powstaniem wydatku zaliczonego do kosztów podatkowych.
Odnośnie naruszenie przepisów postępowania pełnomocnik wskazał, iż "brak rzetelnych ustaleń co do rzeczywistego zamiaru stron transakcji poprzez brak przesłuchania świadków na tę okoliczność, a także brak wszechstronnych ustaleń dotyczących charakteru świadczenia oraz pominięcie uchwały nr [...] z dnia [...] 2003 roku potwierdzającej obowiązek zwrotu przekazanych kwot i zwrot części kwot, pominięcie znaczenia rzeczywistej woli stron potwierdzonej w treści porozumienia z dnia [...] 2005 roku, a także pominięcie postanowień umowy leasingu i okoliczności związanych z brakiem rozliczenia się z leasingobiorcą, skutkować muszą uznaniem, iż organ podatkowy nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie".
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko organów podatkowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.
Oceniając stanowisko zajęte w niej przez organy podatkowe należy w pierwszej kolejności przypomnieć, iż ustawa z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. w Dz.U. z 1993 roku, nr 106, poz. 482 z późniejszymi zmianami) nie zawiera definicji przychodu. W art. 12 ust. 1 tej ustawy wymieniono jedynie przykładowe sytuacje w których u podatnika podatku dochodowego od osób prawnych powstaje przychód.
Przychodami są między innymi otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy).
Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 11 ustawy podatkowej do przychodów nie zalicza się dopłat wnoszonych do spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Przez odesłanie do innych przepisów należy rozumieć regulację zawartą w odniesieniu do dopłat w ustawie z dnia 15 września 2000 roku – Kodeks półek handlowych (Dz.U. nr 94, poz. 1037 z późniejszymi zmianami).
Dopłaty w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 177 – 179 Kodeksu spółek handlowych) stanowią formę świadczenia pieniężnego na rzecz spółki o charakterze fakultatywnym, służącą jej dokapitalizowaniu czyli powiększeniu majątku spółki w celu zwiększenia efektywności jej działania. Dopłatę można określić mianem wewnętrznej przymusowej pożyczki wspólników na rzecz spółki. Wskazuje się również na to, że dopłata jest czymś pośrednim między wpłatą na udziały a zwykłą pożyczką, z tym jednak, że jej cechą jest możliwość wycofania w przyszłości. Jeżeli wspólnicy nie zdecydują się na zwrot dopłat, to pozostają one w majątku spółki, a sposób ich wykorzystania określa umowa spółki lub decydują uchwały organów spółki.
Jedynym źródłem powstania dopłaty może być umowa spółki, a więc obowiązek wniesienia dopłat nie może nastąpić bez istnienia odpowiedniego zapisu w umowie spółki. Obowiązek wnoszenia dopłat musi zatem wynikać z umowy pierwotnej lub zmiany umowy spółki, nie można nałożyć takiego obowiązku w drodze uchwały wspólników, chociażby jednomyślnej, jeżeli nie stanowi ona zmiany umowy spółki. Cechą charakterystyczną dopłat jest to, że mogą być one zwracane (art. 179 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Zwrot dopłat, który następuje wyjątkowo, może wystąpić pod warunkiem, że nie są one potrzebne do pokrycia strat bilansowych w kapitale zakładowym i dopiero po upływie trzech miesięcy od ogłoszenia o zamierzonym zwrocie w piśmie przeznaczonym do ogłoszeń spółki. Ponadto do zwrotu dopłat wymagana jest uchwała wspólników (art. 228 Kodeksu spółek handlowych). Zwrot dopłat może być zastrzeżony w umowie spółki, co będzie decydowało o charakterze dopłat – zwrotne lub bezzwrotne, albo też wynikać ze stosownej uchwały wspólników.
Generalnie zatem dopłat wnoszonych do spółki w trybie i na zasadach określonych w powołanych wyżej przepisach Kodeksu spółek handlowych, nie wlicza się do przychodów, co wynika z treści art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Dopłata nie może być utożsamiana z umową pożyczki uregulowanej w art. 720 – 724 Kodeksu cywilnego. Do ważniejszych różnić można zaliczyć: nie można jako dopłaty wnosić rzeczy, nie jest konieczna szczególna forma przy wnoszeniu dopłaty, zwrot dopłat nie ma charakteru bezwzględnego, inne są powody niewykonania obowiązku dopłaty, odmienne są skutki niewykonania obowiązku (por. L. Błystak, B. Dauter, B. Gruszczyński, B. Hnatiuk, H. Łysikowska, E. Madej, A. Mudrecki, M. Niezgódka – Medek, R. Pęk, K. Wujek, J. Zubrzycki – Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza "UNIMEX", Wrocław 2003, str. 222 i nast. oraz A. Kidyba – komentarz do art. 177 Kodeksu spółek handlowych, System Informacji Prawnej "LEX" 04/2006).
Odnosząc poczynione wyżej uwagi do sporu, jaki zaistniał w rozpatrywanej sprawie należy podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że dopłaty wnoszone do spółki nie są zaliczone do przychodów, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach (art. 12 ust. 4 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), tj. ustawy z dnia 15 września 2000 roku – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. nr 94, poz. 1037 z późniejszymi zmianami). A contrario więc wniesienie dopłat nie przewidzianych umową spółki stanowi jej przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, iż obowiązek wniesienia dopłat nie wynikał z umowy spółki (akt notarialny z dnia [...] 1999 roku, rep. [...], nr [...]), nie dokonano też zmiany umowy w tym zakresie, a zatem wniesienie dopłaty w 2002 roku w łącznej kwocie [...] złotych nie nastąpiło w trybie i na zasadach określonych w art. 177 – 179 Kodeksu spółek handlowych. Wobec powyższego wniesiona przez jedynego wspólnika dobrowolna dopłata stanowiła przychód skarżącej Spółki podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem “Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego.
W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:
- należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,
- materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,
- ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,
- rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, (tak B. Adamiak “Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 rok str.376 – 378, którego tezy zachowują swą aktualność, zdaniem składu orzekającego, także na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów proceduralnych).
Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W toku postępowania wyjaśniającego organy podatkowe zebrały materiał dowodowy, dokonując jego analizy i oceny tego materiału.
Postępowanie to wykazało, iż wniesiona w 2002 roku dobrowolna dopłata stanowiła przychód skarżącej Spółki podlegający opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Wykazało również, iż przekazana na rzecz skarżącej Spółki dopłata nie stanowiła – jak domaga się tego strona skarżąca – pożyczki w rozumieniu art. 720 – 724 Kodeksu cywilnego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń i powołanych przez nią dowodów. To, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.
Wskazać także należy, iż argumenty organu odwoławczego dotyczące uznania otrzymanego w 2002 roku przez skarżącą Spółkę odszkodowania (w kwocie [...] złotych za skradziony samochód marki "[...]") – za przychód podlegający opodatkowaniu, są trafne i przedstawione zostały w sposób wyczerpujący.
Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.
Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.