Uzasadnienie
Po doręczeniu odpisu wyroku z dnia 8 maja 2014 r. uczestnik postępowania wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego, powołując się na trudną sytuację, swoją i swojej rodziny.
Referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do nadesłania dokumentów źródłowych oraz do oświadczenia, czy zamierza wnieść skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku.
Ustosunkowując się do wezwania, uczestnik postępowania nadesłał część żądanej dokumentacji i oświadczył, że nie zamierza składać skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 8 maja 2014 r.
Skargi takiej nie złożyły także strony postępowania, w tym skarżąca, matka wnioskodawcy, reprezentowana w postępowaniu przez pełnomocnika z urzędu.
Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, przy czym w myśl art. 12 tej ustawy zasada ta dotyczy także uczestnika postępowania. Oznacza ona, że o prawo pomocy można wnosić dopóki postępowanie sądowe się toczy, a więc na potrzeby tego postępowania, aby umożliwić stronie realizację przysługującego jej prawa do sądu w tym postępowaniu przez zwolnienie jej od łączących się z nim kosztów sądowych lub ustanowienie dla niej pełnomocnika, który mógłby ją w nim reprezentować. Tymczasem w niniejszej sprawie uczestnik złożył wniosek już po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie.
Wypada wprawdzie uznać, że postępowanie jest w toku, jeżeli podjęto czynności, które mają podważyć tego rodzaju orzeczenie, i to nawet wtedy, gdy jest ono prawomocne (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I GZ 4/11, LEX nr 741391), lecz w niniejszej sprawie żadna ze stron nie kwestionowała wyroku z dnia 8 maja 2014 r., a sam wnioskodawca na wezwanie przyznał, iż nie zamierza wywodzić od niego skargi kasacyjnej. Brak zatem podstaw, by przyznać mu prawo pomocy; jest ono zresztą już zbędne, skoro w zakończonym postępowaniu nie wystąpi żadne zdarzenie, w związku z którym wnioskujący musiałby ponieść jakiekolwiek koszty i mógłby potrzebować profesjonalnego pełnomocnika. W orzecznictwie wyrażany jest wręcz pogląd, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w takiej sytuacji procesowej jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt II OZ 684/06, LEX nr 927769).
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 243 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.