Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – dalej określane też "SKO" lub "Kolegium" działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 roku, poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania A z siedzibą w B. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] roku, nr [...], zobowiązującej ją do zwrotu części dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości, tj. kwoty podatku VAT podlegającej zwrotowi, w wysokości [...] zł, udzielonej przez Województwo [...] na realizację zadania pn. Wymiana instrumentów oraz zakup skrzyń i szaf transportowych na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] roku;
- 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości,
- 2. określiło zobowiązanie do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł.
Uzasadniając decyzję, SKO wskazało, że w ocenie A przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie przewidują możliwości orzekania w drodze decyzji administracyjnej o obowiązku zwrotu dotacji udzielanej z budżetu jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem strony sprawa zwrotu dotacji powinna być rozstrzygnięta na drodze cywilnoprawnej w oparciu o przepisy dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia lub zwrotu świadczenia. A w B. wyjaśniła ponadto, że w jej ocenie pobrała dotację w kwocie należnej. Nie można jej zdaniem utożsamiać kwoty dotacji ze zwróconą nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 roku, nr 177, poz. 1054 z późn. zm. - dalej ustawa o VAT). Strona jest zdania, że z pieniędzy otrzymanych w drodze dotacji sfinansowała cenę netto nabywanych towarów oraz nieodliczoną część podatku VAT.
SKO stwierdziło, że z mocy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 roku o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz.U. z 2012 roku, poz. 406 z późn. zm. - udk) działalność kulturalna w rozumieniu tej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Mecenat nad działalnością kulturalną, polegający na wspieraniu i promocji twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych oraz opieki nad zabytkami, z mocy art. 1 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 3 tej ustawy, sprawują w szczególności organy jednostek samorządu terytorialnego w zakresie ich właściwości. Mecenat ten może przyjąć w szczególności formę wsparcia finansowego realizacji planowanych na dany rok zadań związanych z polityką kulturalną państwa, prowadzonych przez instytucje kultury i inne podmioty nie należące do sektora finansów publicznych.
Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej, zgodnie z art. 2 udk, są w szczególności opery. Stosownie do art. 9 ust. 1 udk, jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym.
Instytucja kultury, ze względu na art. 28 ust. 1 udk, pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych przychodów, jednakże ze względu na art. 28 ust. 3 pkt 3 tej ustawy organizator przekazuje instytucji kultury środki finansowe w formie dotacji celowej na realizację wskazanych zadań i programów. Organizatorami, w świetle art. 10 ust. 1 w związku z art. 9 udk, są w szczególności jednostki samorządu terytorialnego tworzące instytucje kultury.
Ponieważ przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie określają trybu i zasad udzielania lub rozliczania dotacji, zarząd jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. 2013 roku, poz. 885 z późn. zm.), udzielając dotacji celowej, zawiera umowę, która określa w szczególności:
- 1) wysokość dotacji, cel lub opis zakresu rzeczowego zadania, na którego realizację są przekazywane środki dotacji;
- 2) termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego;
- 3) termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji oraz termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej, z tym, że termin ten nie może być dłuższy niż terminy zwrotu określone w niniejszym dziale.
SKO stwierdziło, że dotacją jest bezzwrotna pomoc finansowa udzielona przedsiębiorstwu, instytucji, organizacji w celu popierania określonej działalności. Idzie tu o nieodpłatne przekazanie pewnej kwoty środków publicznych określonemu podmiotowi w celu realizacji zadań publicznych (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 roku, sygn. akt FPS 6/02, publ. ONSA z 2003 roku, nr 1).
Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie określają trybu i zasad udzielania lub rozliczania dotacji udzielanych jednostkom kultury przez jednostki samorządu terytorialnego, dlatego zarząd jednostki samorządu terytorialnego, z mocy art. 250 ustawy o finansach publicznych, zawiera z samorządową instytucją kultury umowę. W treści tego przepisu, ustawodawca przed wskazaniem elementów przedmiotowo istotnych, posłużył się słowem "w szczególności", co jest istotne, albowiem z mocy § 153 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908) można objaśnić znaczenie danego określenia przez przykładowe wyliczenie jego zakresu, wyraźnie wskazując przykładowy charakter wyliczenia przez posłużenie się zwrotami: "w szczególności" albo "zwłaszcza". SKO stwierdziło, że umowa może dotyczyć również innych elementów, niż wprost wymienione w art. 250 ustawy o finansach publicznych.
Strony zawierające umowę mogą zatem, stosownie do art. 351 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny(tekst jedn. Dz.U. z 2014 roku, poz. 121), ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Ustawodawca konstruując czynność prawną pozostawia podmiotom w tej sferze odpowiednie pole decyzyjne (zob. Z. Radwański, Prawo cywilne - część ogólna, Warszawa 1994, s. 204), przy czym swoboda umów dotyczy ich zawierania, a nie wykonywania. Wszak z mocy art. 354 § 1 Kodeksu cywilnego dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. Innymi słowy o tym, czy zawrzeć umowę i jakie wzajemne prawa i obowiązki z niej wynikają, decydują swobodnie województwo samorządowe oraz samorządowa jednostka kultury.
Jeżeli umowa zostanie zawarta, wykonanie tych praw i obowiązków nie zależy już od woli stron. Tak województwo samorządowe, jak i samorządowa jednostka kultury, zobowiązane są wywiązać się z przyjętych na siebie obowiązków.
Zawarcie umowy nie oznacza, że wszelkie stosunki pomiędzy podmiotami będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 roku, sygn. akt V SA/Wa 316/07, opubl. LEX nr 337795). Otóż ze względu na art. 251 ust. 1 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego powinny być wykorzystane do końca roku budżetowego. W świetle natomiast art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy dotacje powinny być wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem oraz pobrane należnie i w kwocie nie wyższej niż określona w umowie. W przeciwnym razie również podlegają zwrotowi.
Z mocy art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych pobranie dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w nadmiernej wysokości rodzi obowiązek zwrotu do budżetu tej jednostki wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności. Z mocy art. 60 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w tej ustawie są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, co jest ważne, albowiem do spraw tych należności, ze względu na art. 67 tej ustawy, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zra.).
Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych, zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej jego wysokość i powinno zostać wykonane w ciągu 15 dni od daty jej doręczenia. SKO wyjaśniło, że datą stwierdzenia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości jest dzień wydania decyzji organu administracji konstytuującej powstanie tego obowiązku. Dopiero w tej dacie w sposób kategoryczny następuje konkretyzacja nieprawidłowo naliczonej kwoty dotacji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2008 roku, sygn. akt V SA/Wa 544/08, opubl. LEX nr 528057). Po upływie tego terminu, z mocy art. 252 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, nalicza się odsetki od dotacji podlegającej zwrotowi jako pobranej w nadmiernej wysokości.
Zgodnie z art. 252 ust. 3 ustawy o finansach publicznych dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w umowie.
Badając stan faktyczny sprawy SKO ustaliło, że A w B. jest wojewódzką samorządową instytucją kultury, której organizatorem jest Województwo [...], posiada osobowość prawną i wpisana została do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Województwo [...] pod numerem [...] (statut A w B. stanowiący załącznik do uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] roku (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]). W świetle art. 9 pkt 13 ustawy o finansach publicznych samorządowe instytucje kultury zaliczają się do sektora finansów publicznych.
W dniu [...] roku Województwo [...] zawarło z A w B. umowę dotacji w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na realizację zadania pod nazwą "Wymiana instrumentów oraz zakup skrzyń i szaf transportowych" (§ 1 umowy z dnia [...] roku). W przypadku jednakże uzyskania przez "A" na podstawie obowiązujących przepisów zwrotu podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji, została zobowiązana do zwrotu odzyskanej kwoty do budżetu Województwa [...] (§ 6 umowy z dnia [...] roku). Na podstawie zawartego w dniu [...] roku aneksu nr 1 do umowy z dnia [...] roku Województwo [...] oraz A w B. postanowiły, że dotacja w wysokości [...] zł zostanie wydatkowana:
- a) w części [...] zł na wydatki bieżące,
- b) w części [...] zł na wydatki majątkowe.
Dokonując oceny tego dowodu SKO stwierdziło, że umowa, jak i zawarty do niej aneks nie zawierają definicji wydatków bieżących oraz majątkowych, dlatego dokonując ich wykładni zwróciło uwagę na terminologię stosowaną w ustawie o finansach publicznych. W myśl art. 124 ust. 3 i 4 tej ustawy wydatkami bieżącymi są wydatki budżetu jednostek samorządu terytorialnego niebędące wydatkami majątkowymi, jak: inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji, wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego (wyrok NSA dnia 24 marca 2009 roku, sygn. akt II GSK 284/08, opubl. LEX nr 529879). Pojęcia "wydatki bieżące" nie należy przy tym utożsamiać z wydatkami "teraźniejszymi" (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 roku, sygn. akt II GSK 320/07, opubl. LEX nr 365849).
Wydatki bieżące, nie obejmują więc wydatków inwestycyjnych, czy też nie mogą być przeznaczone na zakup lub wytworzenie składników majątku trwałego, podlegających okresowej amortyzacji (M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty, Komentarz, Warszawa 2006, str. 590). Wnioski te znajdują potwierdzenie w przepisach załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 marca 2010 roku w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 roku, poz. 1053). Zgodnie z tymi przepisami wydatki bieżące jednostek budżetowych obejmują paragrafy: 401 do 418, 420 do 430, 432 do 470, 472, 474 do 478, 481, 482, 488 do 490 i 493 do 498. Wydatki majątkowe zaś obejmują paragrafy: 601, 602, 605 do 608, 611 do 614, 616 do 624, 626 do 633, 641 do 643, 651 do 658, 661 do 667 i 680
Wydatkami bieżącymi będą w szczególności wynagrodzenia agencyjno- prowizyjne, obejmujące wynagrodzenia osób fizycznych należne za zlecone czynności wykonywane na podstawie umowy agencyjnej, opłacane od dokonywanych transakcji kupna lub sprzedaży oraz wykonywanych usług o określonej wysokości stawki prowizyjnej (§ 410), wynagrodzenia bezosobowe, obejmujące wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia lub umów o dzieło (§ 417), zakup materiałów i wyposażenia (§ 421), czy koszty postępowania sądowego i prokuratorskiego (§461).
Wydatkami majątkowymi będą natomiast zwłaszcza: wydatki inwestycyjne (§ 605) czy wydatki na zakupy inwestycyjne (§ 606). Przepisy tego rozporządzenia w sferze inwestycyjnej wyszczególniają zakupy inwestycyjne. Zakupy te, sklasyfikowane w paragrafach 606, 608, 612 i 614, odnoszą się do środków trwałych niezaliczonych do pierwszego wyposażenia, których wartość początkowa jest wyższa od kwoty 3 500,00 zł, a odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych nie są dokonywane jednorazowo lub gdy od nich nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych w przypadkach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (patrz również: W. Miemiec [w:] M. Miemiec, W. Miemiec, K. Sawicka, Prawo finansów publicznych sektora samorządowego, Warszawa 2013, s. 139, 140)
Zatem z umówionej kwoty [...] zł jej część w wysokości [...] zł miała być przeznaczona na wydatki bieżące związane z wymianą instrumentów oraz zakup skrzyń i szaf transportowych, a więc wydatki nie obejmujące zakup lub wytworzenie składników majątku trwałego, podlegających okresowej amortyzacji. Dopiero pozostała cześć tej kwoty tj. [...] zł, miała zostać przeznaczona na wydatki majątkowe, więc zakup lub wytworzenie składników majątku trwałego podlegających okresowej amortyzacji.
SKO stwierdziło ponadto, że w przypadku uzyskania przez beneficjenta na podstawie obowiązujących przepisów zwrotu podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji, A w B. została zobowiązana do zwrotu odzyskanej kwoty do budżetu Województwa [...] (§ 6 umowy z dnia [...] roku).
Dokonując oceny tego dowodu Kolegium stwierdziło, że umowa nie definicje pojęcia zwrotu podatku VAT. Odwołując się posiłkowo do art. 3 pkt 7 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy ustalił, że pod pojęciem zwrotu podatku rozumieć należy zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego. Gdy idzie o zwrot różnicy podatku, to w świetle art. 87 ust. 1 ustawy o VAT ma miejsce wówczas, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 tej ustawy, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego i przyjmuje formę pośrednią albo bezpośrednią. Zwrot pośredni polega na prawie do obniżenia kwoty podatku należnego za następny okres rozliczeniowy o nadwyżkę kwoty podatku naliczonego nad należnym za okres poprzedni.
Natomiast zwrot bezpośredni dokonywany jest na rachunek bankowy. Skoro w umowie strony nie zawęziły znaczenia "zwrot podatku VAT", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przyjęło, że idzie tu w szczególności o zwrot różnicy podatku, tak w formie bezpośredniej jak i pośredniej. Tym samym należna A kwota dotacji nie obejmuje zwrot podatku VAT wynikający z nabytych towarów i usług z pieniędzy pochodzących z tego źródła. Wszak A w B. zobowiązała się oddać tę kwotę Województwu [...]. Innymi słowy, aby nie dojść do wniosku, że § 6 umowy z dnia [...] roku nie miał żadnego znaczenia. SKO stwierdziło, że uzyskany zwrot zmniejsza określoną w umowie wysokość należnej dotacji, gdyż art. 250 ustawy o finansach publicznych nie przewiduje obowiązku określonej kwoty dotacji, a jedynie jej wysokości, a użyte w jego treści słowo "w szczególności" pozwala stronom umowy na wrodzenie do niej dodatkowych elementów tę wysokość korygujących.
SKO ustaliło także, iż A w B. została obciążona zobowiązaniami do zapłaty za nabyte towary fakturami z dnia: [...] roku (znak: [...]) w kwocie [...] zł, [...] roku (znak: [...]) w kwocie [...] zł, [...] roku (znak: [...]) w kwocie [...] zł, [...] roku (znak: [...]) w kwocie [...] zł.
Łączna wartość tych zobowiązań wyniosła [...] zł ([...] z ł+ [...] zł + [...] zł+ [...] zł) i została przez A zapłacona. Następnie Województwo [...] na podstawie zawartej z A umowy przekazało jej w dniu [...] roku dotację w wysokości [...] zł na zakup tych towarów (załączony do akt sprawy protokół kontroli, s. 6, 7). Tym samym środki publiczne udzielone stronie w formie dotacji uczestniczyły w finansowaniu dotowanego zadania w [...] % ([...]).
Podatek naliczony stwierdzony fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) A rozliczyła w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc [...] roku. W deklaracji tej strona wykazała podatek należny w łącznej kwocie [...] zł oraz sumę podatku naliczonego w wysokości [...] zł, co skutkowało powstaniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym o wartości [...] zł, którą strona zadeklarowała do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (zwrot pośredni). Spostrzeżenie to było istotne, skoro A zobowiązała się przekazać do budżetu Województwa [...] uzyskany na podstawie obowiązujących przepisów zwrot podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji (§ 6 umowy z dnia [...] roku).
Z deklaracji tej wynika jednakże, że na sumę podatku naliczonego do rozliczenia składa się:
- - kwota nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości [...] zł,
- - kwota nabycia towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych w wysokości [...] zł (wartość netto [...] zł),
- - kwota nabycia towarów pozostałych w wysokości [...] zł (wartość netto [...] zł).
Kolegium stwierdziło, że na sumę podatku naliczonego rozliczonego przez A w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc [...] roku składa się kwota sfinansowana nie tylko dotacją. Nie idzie tu jedynie o kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości [...] zł, lecz także zakupy dokonane w tym miesiącu, gdyż faktura nr [...] z dnia [...] roku stwierdza nabycie towarów i usług o wartości [...] zł, podczas gdy w deklaracji rozliczono kwotę [...] zł ([...] zł wartość netto oraz [...] zł podatek naliczony).
Kontynuując postępowanie wyjaśniające SKO ustaliło, że strona nie odliczyła całego podatku naliczonego stwierdzonego fakturą nr [...] z dnia [...] roku (tj. kwoty [...] zł), lecz tylko jego część w kwocie [...] zł ([...] *75%), co było wynikiem zastosowania proporcji w wielkości 75% (załączony do akt sprawy protokół kontroli, s 7). Odliczenie to było wynikiem zastosowania art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, jako że jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, podatnik może pomniejszyć kwotę tego podatku o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
W deklaracji podatkowej za miesiąc [...] roku A rozliczyła kwotę części podatku naliczonego przy nabyciu towarów dofinansowanych dotacją do wysokości [...] zł, co nie oznacza, że otrzymała zwrot tej kwoty, gdyż z mocy art. 87 ust. 1 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku nie jest kwotą podatku naliczonego, lecz nadwyżką tego podatku nad należnym. W deklaracji podatkowej za miesiąc [...] roku strona ujawniła kwotę podatku należnego w wysokości [...] zł, przy czym rozliczyła tam nie tylko 56,33% podatku naliczonego stwierdzonego fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) ([...]), lecz także podatek naliczony z poprzedniej deklaracji ([...] zł), kwotę nabycia innych towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych ([...] zł), a także kwotę nabycia towarów pozostałych w wysokości [...] zł. SKO uznało, że skoro wartość rozliczonego w tej deklaracji podatku naliczonego stwierdzonego fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) stanowiła 0,75% sumy podatku naliczonego w niej rozliczanego ([...] zł/ [...] zł =0,75%), to z zadeklarowanej przez stronę kwoty zwrotu pośredniego w wysokości [...] zł na podatek naliczony stwierdzony fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) ([...] zł) do zwrotu pośredniego przypadło [...] zł ([...] zł*0,75%).
Jednocześnie skoro środki publiczne udzielone w formie dotacji uczestniczyły w finansowaniu ceny stwierdzonej tą fakturą w 56,33%, to w ocenie organu odwoławczego A uzyskała na podstawie obowiązujących przepisów zwrot podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji w wysokości [...] zł ([...] zł*56,33%). Mając § 6 umowy z dnia [...] roku tę kwotę A w B. zobowiązana była zwrócić Województwu [...]. Wszak zgodnie z umową otrzymana wartość zwrotu podatku VAT zmniejsza należną stronie dotację.
Podatek naliczony stwierdzony fakturami z dnia [...] roku (znak: [...]) i [...] roku (znak: [...]) A rozliczyła w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc [...] roku. W deklaracji tej strona wykazała podatek należny w łącznej kwocie [...] zł oraz sumę podatku naliczonego w wysokości [...] zł, co skutkowało powstaniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym o wartości [...] zł, którą strona zadeklarowała do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (zwrot pośredni). Strona nie odliczyła całego podatku naliczonego stwierdzonego fakturami z dnia [...] roku (znak: [...]) i [...] roku (znak: [...]) (tj. kwoty [...] zł), lecz tylko jego część w kwocie [...] zł ([...] zł - 75%). W deklaracji podatkowej za miesiąc [...] roku A w B. rozliczyła zatem kwotę części podatku naliczonego przy nabyciu towarów dofinansowanych dotacją do wysokości [...] zł, a skoro wartość rozliczonego w tej deklaracji podatku naliczonego stwierdzonego fakturami z dnia [...] roku (znak: [...]) i [...] roku (znak: [...]) stanowiła 2,54% sumy podatku naliczonego w niej rozliczanego ([...] zł/ [...] zł=2,54%), to z zadeklarowanej przez stronę kwoty zwrotu pośredniego w wysokości [...] zł na podatek naliczony stwierdzony fakturami z dnia [...] roku (znak: [...]) i [...] roku (znak: [...]) ([...] zł) do zwrotu pośredniego przypadło [...] zł ([...] zł*2,54%).
Jednocześnie skoro środki publiczne udzielone w formie dotacji uczestniczyły w finansowaniu ceny stwierdzonej tą fakturą w 56,33%, to w ocenie organu odwoławczego A uzyskała na podstawie obowiązujących przepisów zwrot podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji w wysokości [...] zł ([...] zł*56,33%). Mając § 6 umowy z dnia [...] roku tę kwotę A w B. zobowiązana była zwrócić Województwu [...], gdyż zgodnie z umową otrzymana wartość zwrotu podatku VAT zmniejsza należną stronie dotację.
Podatek naliczony stwierdzony fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) A rozliczyła w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc [...] roku. W deklaracji tej strona wykazała podatek należny w łącznej kwocie [...] zł oraz sumę podatku naliczonego w wysokości [...] zł, co skutkowało powstaniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym o wartości [...] zł, którą strona zadeklarowała do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (zwrot pośredni). Strona nie odliczyła całego podatku naliczonego stwierdzonego fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) (tj. kwoty [...] zł), lecz tylko jego część w kwocie [...] zł ([...] zł*75%).
W deklaracji podatkowej za miesiąc [...] roku A w B. rozliczyła zatem kwotę część podatku naliczonego przy nabyciu towarów dofinansowanych dotacją do wysokości [...] zł, a skoro wartość rozliczonego w tej deklaracji podatku naliczonego stwierdzonego fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) stanowiła 0.85% sumy podatku naliczonego w niej rozliczanego ([...] zł/ [...] zł =0,85%), to z zadeklarowanej przez stronę kwoty zwrotu pośredniego w wysokości [...] zł na podatek naliczony stwierdzony fakturą z dnia [...] roku (znak: [...]) do zwrotu pośredniego przypadło [...] zł ([...] zł *0,85%).
Jednocześnie skoro środki publiczne udzielone w formie dotacji uczestniczyły w finansowaniu ceny stwierdzonej tą fakturą w 56,33%, to w ocenie organu odwoławczego A uzyskała na podstawie obowiązujących przepisów zwrot podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji w wysokości [...] zł ([...] zł 56,33%). Mając § 6 umowy z dnia [...] roku tę kwotę A w B. zobowiązana była zwrócić Województwu [...], gdyż zgodnie z umową otrzymana wartość zwrotu podatku VAT zmniejsza należną stronie dotację.
Łącznie więc A uzyskała na podstawie obowiązujących przepisów zwrot podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji w wysokości [...] zł ([...] zł+ [...] zł+ [...] zł= [...] zł), którą zobowiązana była zwrócić Województwu [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl 63 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 57 ustawy o finansach publicznych podlegającą zwrotowi dotację zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówkę kwoty wynoszącą mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych.
Stwierdzenie, że beneficjent pobrał z budżetu samorządu województwa dotację w wysokości wyższej niż określona w umowie, obliguje marszałka województwa, ze względu na art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 60, 61 ust. 1 pkt 2, art. 67, art. 252 ust. 1 pkt 2 i art. 252 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, do określenia w drodze decyzji administracyjnej wysokości dotacji, do zwrotu której tenże beneficjent jest zobowiązany. Kolegium zauważyło, że wyniki postępowania odwoławczego nie są tożsame z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji, gdyż w decyzji organu I instancji określono wysokość zobowiązania do zwrotu w kwocie [...] zł., podczas gdy organ odwoławczy określił wysokość zobowiązania do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja podlega w całości uchyleniu. Niemniej, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, dlatego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 67 ustawy o finansach publicznych, SKO orzekło co do istoty sprawy.
Odnosząc się do zarzutów strony, Kolegium wyjaśniło, że z mocy art. 60 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w tej ustawie są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, dlatego ze względu na art. 67 tej ustawy, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Jeżeli więc w postępowaniu administracyjnym organ administrujący stwierdzi, że beneficjent pobrał dotację w nadmiernej wysokości, działając na podstawie zawartego w dziale trzecim art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 252 ust. 1 pkt 2 i art. 252 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania do jej zwrotu. W treści art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ustawodawca expressis verbis wskazał decyzję administracyjną, jako prawną formę działania organu administracji publicznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania beneficjenta do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.
Z tego też powodu Kolegium nie zgodziło się z zarzutem strony, wedle którego przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie przewidują możliwości orzekania w drodze decyzji administracyjnej o obowiązku zwrotu dotacji udzielanej z budżetu jednostek samorządu terytorialnego.
Kolegium uznało, że strona pobrała dotację w nadmiernej wysokości, gdyż mocą § 6 umowy z dnia [...] roku zobowiązała się przekazać do budżetu Województwa [...] uzyskaną na podstawie obowiązujących przepisów kwotę zwrotu podatku VAT za dostawy lub usługi opłacone z dotacji. Skoro zgodnie z art. 252 ust. 3 ustawy o finansach publicznych dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w umowie, wartość uzyskanego przez A zwrotu podatku VAT wpływa na kwotę należnej jej dotacji.
Zarzut, wedle którego strona z pieniędzy otrzymanych w drodze dotacji sfinansowała jedynie cenę netto nabywanych towarów oraz nieodliczoną część podatku VAT w świetle § 6 umowy z dnia [...] roku nie może wpłynąć na zmianę stanowisko organu odwoławczego. Z mocy art. 250 ustawy o finansach publicznych udzielając dotacji celowej, zarząd jednostki samorządu terytorialnego zawiera umowę, która określa w szczególności wysokość dotacji. Słowo "wysokość" w języku potocznym znaczy tyle, co "ilość lub liczba czegoś; wielkość, stopień, natężenie, intensywność" (zob. NSJP, s. 1190). Umowa określać zatem musi wysokość dotacji wskazując na ilość pieniędzy bądź też maksymalną ich wartość (wielkość), które przeznaczone będą na realizację dotowanego zadania.
Jednocześnie użyte w treści tego przepisu słowo "w szczególności" oznacza, że może ona zawierać również inne postanowienia, w tym korygujące ostateczną kwotę dotacji. Kwota dotacji może być zatem określona liczbowo, przy czym jeżeli w umowie strony zgodzą się na wprowadzenie elementów korygujących tę wartość, są zobowiązanie wykonać je zgodnie z jego treścią. Tym samym skoro A zobowiązała się przekazać do budżetu Województwa [...] otrzymany zwrot podatku VAT, to ta wartość wpływa na zmniejszenie określonej kwotowo wartości dotacji.
Kolegium wskazało, że zgodnie obowiązującym w roku 2013 art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 roku o cenach (tekst jedn. Dz.U. z 2013 roku, poz. 385 z późn. zm.) cena oznaczała wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący był obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Tym samym nie ma podstaw prawnych do odróżniania wartości netto i brutto nabywanych towarów, albowiem z punktu widzenia obrotu zawsze płacona jest kwota brutto. I to tą kwotę dofinansowało Województwo [...] dotacją. Niemniej, strona zobowiązała się przekazać Województwu [...] uzyskany zwrot podatku VAT, co wpływa na zmniejszenie określonej umową kwoty dotacji. SKO wskazało, że "umowy dochodzą do skutku przez zgodne oświadczenie woli dwóch lub więcej stron" (zob. Z. Radwański, Prawo cywilne - część ogólna, Warszawa 1994, s. 161). Skoro takie zobowiązanie A w B. przyjęła, to zgodnie z art. 354 § 1 Kodeksu cywilnego zobowiązana była wykonać je zgodnie z treścią.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik A zarzucił zaskarżonej decyzji:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej,
- 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 60, 61 i 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że Marszałek Województwa [...] uprawniony był do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji,
- 3. naruszenie prawa materialnego art. 252 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, ze skarżący otrzymał dotację w nadmiernej wysokości.
W pierwszej kolejności pełnomocnik odwołał się do art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z którym "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa." Zdaniem pełnomocnika w postępowaniu przed organami administracji w obowiązujących przepisach brak jest normy prawnej uprawniającej Marszałka Województwa do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji. Zdaniem skarżącej uprawnienie takie nie może wynikać z "systemowego" odczytania wymienionych przepisów, ze swego rodzaju "domniemania" woli ustawodawcy. Działanie na podstawie i w granicach prawa oznacza, że musi istnieć konkretny przepis, na podstawie którego działanie następuje. Sytuacja taka nie zachodzi z pewnością, gdy uprawnienie organu wynika z wykładni przepisów, czy też stosowania analogii.
Nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy, gdyż podstawę do jej wydania należy wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Bezspornym wydaje się, że ustawa o finansach publicznych nie reguluje kwestii wezwania o zwrot dotacji udzielonych przez jednostki samorządu terytorialnego. Przepis art. 169 ust. 6 ustawy o finansach publicznych ustanawia określony tryb działania w zakresie zwrotu dotacji przyznawanych z budżetu państwa, przewidując wydanie decyzji w określonych sytuacjach.
Należy również zauważyć, że art. 61 ustawy o finansach publicznych reguluje wyłącznie właściwość organów rządowych i samorządowych w sprawach umorzenia obowiązku zwrotu dotacji i kwestie decyzji o pobraniu zwrotu dotacji w drodze potrącenia z należności jednostek samorządu terytorialnego na rzecz zobowiązanego. Innych spraw administracyjnych, jakie podlegałyby rozstrzyganiu przez jednostki samorządu terytorialnego w drodze decyzji, poza tymi dotyczącymi ulg i potrąceń nie da się wyprowadzić. Również przepis art. 252 ustawy o finansach publicznych stanowi wyłącznie o zwrocie dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem oraz dotacji pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości a także określa terminy zwrotu, nie mówi natomiast o formie, w jakiej następuje wezwanie do zwrotu omawianych dotacji. Zestawienie przepisu art. 252 z art.169 ust. 6 ustawy o finansach publicznych (odnoszącym się do dotacji udzielanych z budżetu państwa, który przewiduje wydanie decyzji w analogicznej sytuacji), wskazuje, że w nowej ustawie o finansach publicznych przyjęto odmienne rozwiązania prawne, jeśli chodzi o formę prawną dochodzenia zwrotu dotacji w zależności od źródła jej udzielenia.
Trudno bowiem inaczej pogodzić z zasadą racjonalności ustawodawcy fakt, że dla jednego rodzaju dotacji ustanowiono wyraźny przepis uprawniający do wydania decyzji, dla drugiego zaś nie i kompetencję należy wyinterpretowywać z innych przepisów.
Zdaniem skarżącej, sprawa zwrotu dotacji winna być rozstrzygnięta w drodze cywilnoprawnej w oparciu o właściwe przepisy dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia lub zwrotu świadczenia. W sytuacji, gdy z przepisów prawa nie wynika w sposób wyraźny forma rozstrzygnięcia, dla uznania, że mamy do czynienia z decyzją administracyjną konieczne jest stwierdzenie, że w sprawie wymagana jest konkretyzacja prawa w odniesieniu do indywidualnej osoby, w konkretnej sprawie, do której dochodzi w sposób władczy i jednostronny. W sprawie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego nie ma przepisów prawa, które dawałyby podstawę do wyprowadzania tezy o konieczności rozstrzygania w sprawie zwrotu przedmiotowej dotacji w drodze decyzji administracyjnej.
Dodatkowo należy zauważyć, iż ustawodawca jest racjonalny, skoro więc w poprzednio obowiązującej ustawie o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. tryb rozstrzygania w przedmiocie zwrotu tego rodzaju dotacji nie budził wątpliwości poprzez odesłanie do przepisów dotyczących zwrotu dotacji udzielanych z budżetu państwa (art. 146 ust. 1 w zw. z art.190 poprzedniej ustawy), to brak podstawy do wydania decyzji w sprawie zwrotu przedmiotowej dotacji w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy było wskazanie w obecnie obowiązującym stanie prawnym na niedopuszczalność władczego i jednostronnego rozstrzygania tej kwestii w formie decyzji. Przyjęcie odmiennego stanowiska, w ocenie skarżącej, narusza powołany powyżej przepis Konstytucji, jak również wyrażoną w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadę legalizmu.
Na zasadność tezy o niedopuszczalności drogi administracyjnej wskazuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 23 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 663/11.
Zgodnie z treścią art. 252 ust. 3 ustawy o finansach publicznych dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu go w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Z § 6 umowy zawartej pomiędzy Województwem [...] a skarżącą wynika, że w przypadku zwrotu podatku VAT za towary i usługi zapłacone z dotacji skarżąca zobowiązana jest do zwrotu odzyskanej kwoty. Jednocześnie umowa w żaden sposób nie precyzowała, na jakie wydatki kwota dotacji może zostać przeznaczona.
W konsekwencji skarżąca była w pełni uprawniona do sfinansowania z dotacji wydatków netto, na zapłatę podatku VAT wydatkując własne środki. W konsekwencji kwota dotacji nie została w żadnej części wydatkowana na zapłatę podatku VAT od poczynionych wydatków. Jednocześnie w umowie brak jakichkolwiek zapisów dotyczących proporcjonalnego rozliczenia odzyskanego podatku VAT. Oczywistym jest, że aby zasada taka mogła mieć zastosowanie winna ona wynikać z zawartej umowy. Ponownie podkreślić należy, że jedynym zapisem umowy dotyczącym zwrotu podatku VAT jest powołany § 6, z którego wynika, że kwota odzyskanego podatku VAT podlega zwrotowi, jeżeli została zapłacona z dotacji. W niniejszej sprawie skarżąca odzyskała podatek VAT, który przy zakupie zapłaciła ze swych własnych środków. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, iż skarżąca pobrała dotację w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 252 ust. 3 ustawy.
Skarżąca wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie;
- 2. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;
- 3. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę sporu w badanej sprawie stanowi art. 252 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 855 ze zm. dalej określanej zamiennie "u.f.p.").
Pełnomocnik skarżącej zarzucił jednak naruszenie art. 7 Konstytucji, a więc zasady praworządności/legalizmu akcentując, że organ/marszałek województwa nie posiadał kompetencji do określenia kwoty zwrotu dotacji z tej przyczyny, że dotacja udzielona była na podstawie umowy a więc jej źródło oparte było na przepisach prawa cywilnego a nie przepisach prawa publicznego. W tym zakresie pełnomocnik skupiła swoje rozważania na braku podstawy prawnej do wydania decyzji.
Skład orzekający w sprawie za chybioną uznaje argumentację strony skarżącej o braku podstawy prawnej do wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji. Przede wszystkim zauważyć należy, że kwoty dotacji podlegające zwrotowi stanowią niepodatkowane należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, podlegające reżimowi określonemu w art. 60-67 ustawy. Z art. 60 w związku z art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wynika, że zwrot kwoty dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego następuje w przypadku: dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
Z kolei art. 61 ust. 2 tej ustawy stanowi, że organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej są: w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa.
Postępowanie, którego przedmiotem są niepodatkowe należności budżetowe jest dwuinstancyjne, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje odwołanie. Organy odwoławcze wymienia ust. 3 art.
61. Ponadto zgodnie z art. 67 ustawy do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące w szczególności zasad ogólnych postępowania administracyjnego, terminów załatwienia spraw, doręczeń, wezwań, protokołów, dowodów, decyzji i postanowień, odwołań oraz nadzwyczajnych trybów wzruszania rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zwrot kwot dotacji następuje w drodze decyzji, a przesłanką wydania takiej decyzji jest stwierdzenie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem lub została pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Dodatkowo przyjdzie wskazać, że dotacją podlegającą zwrotowi w trybie ustawy o finansach publicznych jest także dotacja przyznana na podstawie umowy, o czym przesądza wprost art. 252 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie (podkreślenie Sądu) lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.
Z przyczyn powyżej wskazanych za całkowicie chybiony uznał skład orzekający w sprawie zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej olskiej.
Oceniając ustalony przez organy stan faktyczny i jego subsumpcję prawną Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły przepisów prawa a to oznacza, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Jak wcześniej wskazano, materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów stanowił art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. W przypadku, gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, podlegają one zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (pkt 5). Jak stanowi z kolei pkt 6 tego przepisu odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia:
- 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem;
- 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
W badanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że w § 6 umowy z dnia [...]r. zawarto ustalenie, że w przypadku zwrotu podatku VAT za dostawy i usługi opłacone z dotacji, A zobowiązana jest do zwrotu odzyskanej kwoty do budżetu Województwa [...] w terminie 14 dni od daty jej wpływu z Urzędu Skarbowego.
Za pozbawione podstaw należy uznać dywagacje pełnomocnika, że kwota podatku VAT została uregulowana przez A z własnych środków, w sytuacji, gdy faktura dotyczyła zakupu danej usługi czy dostawy z dotacji. Rozliczenie dotacji poprzez wskazanie zakupu czy to danej usługi czy towaru oraz odpowiadających im faktur – w przypadku zwrotu VAT – rodziło obowiązek przekazania zwróconych kwot podatku VAT Województwu [...]. Ujmując rzecz inaczej, sfinansowanie określonej dostawy czy usługi z dotacji oznaczało, że zwrócony podatek VAT także dotyczył tej konkretnej dostawy lub usługi, a to wykluczało jej "pokrycie" z innego źródła. Cena bowiem za usługę czy dostawę obejmowała podatek VAT, zatem nie było możliwe pokrycie jej z środków własnych A. Rozważania w tej materii pełnomocnika są zupełnie chybione.
Z tego też tytułu Sąd uznał stanowisko A za pozbawione podstaw prawnych, co uzasadniło oddalenie skargi.
Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę, jako niezasadną oddalił.