Postanowienie WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2006 r., I SA/Gl 2012/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 9 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę

Skład

Sędzia NSA Ewa Karpińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 216 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), uznano "deklarację dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za [...] 2005 r. złożoną w dniu [...] 2005 r. /data stempla pocztowego [...] 2005 r./ oraz złożoną w dniu [...] 2005 r. deklarację korygującą VAT-7 za [...] 2005 r. za niewywierającą skutków prawnych."

Przywołane wyżej postanowienie stało się przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. z dnia [...] 2005 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. - sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8)bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W przedmiotowej sprawie bez wątpienia zaskarżone postanowienie rozstrzygnęło sprawę, dotyczącą złożonej dnia [...] r. korekty w podatku od towarów i usług VAT-7 za [...] 2005 r., co do istoty poprzez uznanie jej za niewywierającą skutków prawnych. Tym samym jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. i na które nie przysługuje zażalenie. Należało jednak podkreślić w tym miejscu, że taka kwalifikacja nie przesądza jeszcze, że jest ono zgodne z prawem. Na tym etapie postępowania Sąd bada jedynie przesłanki dopuszczalności wniesionej skargi.

W myśl z kolei art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei stosownie do treści art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W przypadku zaś innych aktów np. postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 P.p.s.a.). Co do zasady, skargę do Sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.). Jednakowoż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni id dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżone postanowienie objęte jest przepisem art. 52 § 4 P.p.s.a. W aktach sprawy brak jest dowodu na to, że strona z takim wezwaniem występowała. Z tych względów należało stwierdzić, że przed wniesieniem skargi na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2005 r. nr [...] niewyczerpano szczególnego środka odwoławczego, przysługującego stronie na zasadzie art. 52 § 4 P.p.s.a. Zatem skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowe została wniesiona przedwcześnie i jako taka - jest skargą niedopuszczalną.

Powyższa konstatacja znalazła wyraz w części dyspozytywnej postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 58 § 3 tej ustawy.