Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia 28 marca 2014 r. J. K. wniósł o zwolnienie go od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Oświadczył zarazem, że mieszka sam i jego jedynym dochodem jest świadczenie z tytułu renty inwalidzkiej w kwocie 577,22 zł. Z kwoty tej musi opłacić media, kupić niezbędne rzeczy do mieszkania i żywność.
Przy ww. piśmie skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wystąpił do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczenie złożone na druku PPF nawiązuje do wcześniej sygnalizowanych okoliczności. Z kolei do formularza dołączono dokumenty potwierdzające otrzymywaną przez skarżącego wysokość świadczenia rentowego.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza do uzupełnienia wniosku, skarżący nadesłał plik dokumentów, na podstawie których ustalono, co następuje. Na stałe miesięczne opłaty ponoszone w gospodarstwie domowym skarżącego składają się: czynsz (153,96 zł; w tym zaliczka na wodę i kanalizację); opłaty z tytułu zużycia: gazu (52-58 zł); energii elektrycznej (38,84 zł); należność za usługi telekomunikacyjne (50 zł). W 2013 r. skarżący osiągnął przychód z tytułu renty w kwocie 11.384,74 zł. W chwili obecnej toczy się postępowanie przed sądem powszechnym o eksmisję skarżącego z lokalu mieszkalnego, który zajmuje.
Wpis sądowy od skargi stanowi kwotę 100 zł.
Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że J. K. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych, jego wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Zdaniem rozpoznającego wniosek skarżący wykazał, iż w jego przypadku spełniona jest przesłanka wskazana w ww. przepisie. W toku rozpoznania sprawy uwzględniono przede wszystkim relację pomiędzy dochodami skarżącego a wydatkami, których stałe ponoszenie w jego przypadku jest niezbędne. Jednocześnie nie stracono z pola widzenia faktu, że w chwili obecnej toczy się postępowanie o eksmisję skarżącego z lokalu, który zajmuje. Taki stan rzeczy może już w nieodległej przyszłości poważnie ograniczyć jego i tak niewielkie możliwości finansowe.
W wyniku poczynionych wyżej rozważań orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 254 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.