Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 września 2014 r. ustanowiono dla strony skarżącej adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego w osobie adwokata A. K. Adwokat ten uczestniczył w rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 4 grudnia 2014 r. i oświadczył, że wnosi o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu. Oświadczył jednocześnie, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały dotychczas opłacone w całości, ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 461) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", stawka minimalna za udział adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji tytułem zastępstwa procesowego strony z urzędu – wynosi 240 zł.
Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie nie jest należność pieniężna, zaskarżonym postanowieniem organ bowiem odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia opłaty skarbowej. W tym stanie rzeczy zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.
Pełnomocnikowi procesowemu z urzędu w tej sprawie należy się opłata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w pełnej wysokości tej stawki.
Ponadto, na zasadzie § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 55,20 zł.
W tym stanie rzeczy należało określić koszty udzielonej, a nie opłaconej pomocy prawnej z urzędu w wysokości 295,20 zł. Kwota ta obejmuje stawkę podstawową wynoszącą 240 zł i 23 % podatku od towarów i usług od tej kwoty.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.