Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Podkreślił, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z wynagrodzenia, które po potrąceniu egzekucyjnym wynosi 1372,43 zł netto. Stałe wydatki wyliczył na sumę 986,27 zł, uwzględniając m.in. czynsz za mieszkanie w kwocie 631,99 zł, pominął jednak np. koszt zakupu żywności. Według wniosku skarżący poza prawem do lokalu nie ma żadnego majątku.
Na wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku skarżący przedłożył dokumenty, które generalnie potwierdzają powyższe oświadczenia, w szczególności. zaświadczenie pracodawcy oraz kopie dokumentów dotyczących kosztów utrzymania gospodarstwa domowego, w tym potwierdzenie uiszczenia czynszu.
Skarżący także w pięciu innych sprawach złożył wnioski o przyznanie prawa pomocy, które również stanowią przedmiot dzisiejszego posiedzenia. Ponadto przyznano mu już wcześniej prawo pomocy w zakresie całkowitym w innych sprawach, m.in. postanowieniami z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt od I SA/Gl 1404/13 do I SA/Gl 1408/13.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skarżący w dostatecznym stopniu wykazał, że przesłanka ta w jego przypadku zachodzi. Otrzymuje on bowiem stały dochód w postaci wynagrodzenia, lecz jego wysokość w wyniku potrąceń egzekucyjnych nie może być uznana za wystarczającą do opłacenia zarówno wszystkich wydatków życiowych, z których część jedynie została wyliczona we wniosku, jak i kosztów postępowania. Jest tak tym bardziej dlatego, że skarżący musiałby ponieść te ostatnie koszty w kilku sprawach toczących się obecnie przed Sądem.
Dotychczasowe spostrzeżenia odpowiadają rozstrzygnięciom podjętym w stosunku do skarżącego w innych sprawach, w tym w przywołanych wyżej postanowieniach wydanych niecały miesiąc temu, którymi przyznano mu prawo pomocy w zakresie całkowitym. W ich uzasadnieniach nawiązano przy tym do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I FZ 465/13, w których również wypowiedziano taki pogląd. Odnotować jednak trzeba, że w tym ostatnim postanowieniu mowa jest o osobach pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym (konkubina i jej dziecko), o których nie wspomniano we wniosku złożonym w niniejszej sprawie. Niemniej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że ten fakt pozostaje bez znaczenia dla możliwości płatniczych wnioskującego, a stanowisko to wypada podzielić. Wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy powinny być bowiem w jednakowych okolicznościach faktycznych rozstrzygnięte jednolicie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.