Uzasadnienie
Wydaną na wniosek A Sp. z o.o. w P. interpretacją indywidualną z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, uznał, że wydatki spółki jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych sfinansowane ze środków dotacji przez nią otrzymanej nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
W imieniu wnioskodawcy skargę na tę interpretację indywidualną złożyła radca prawny M.P. Nie dołączyła jednak do niej pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy oraz dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania tego upoważnienia i określającego sposób reprezentacji strony. Dlatego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 marca 2011 r. wezwano ją do uzupełnienia tych braków formalnych w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Z powodu nieobecności adresata przy próbie doręczenia tego wezwania, pozostawiono je w dniu 7 kwietnia 2011 r. w Urzędzie Pocztowym [...]. Równocześnie w skrzynce do doręczenia korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Czynność tę powtórzono w dniu 15 kwietnia 2011 r. Natomiast w dniu 26 kwietnia 2011 r. wskazaną przesyłkę zwrócono, jako niepodjętą, nadawcy.
Braki formalne skargi dotychczas nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie jako p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma, a więc także do skargi, należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
Co więcej, w przypadku gdy reprezentuje on osobę prawną lub jednostkę organizacyjną mającą zdolność sądową, winien nadto dołączyć dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (zob. również postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt I FSK 1171/08, LEX nr 527708; z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 389/05, LEX nr 179410).
Niedołączenie tych dokumentów do składanego pisma sprawia, że jest ono dotknięte brakami formalnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658; por. również: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 46/08, LEX nr 575334, z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 148/08, LEX nr 527720; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, LEX nr 484878).
Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu siedmiodniowego jest doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 21 kwietnia 2011 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni [art. 73 § 1 p.p.s.a.]. W oddawczej skrzynce pocztowej [a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe] umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia [art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.]. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej [art. 73 § 4 p.p.s.a.].
O wykonaniu tych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego umieszczone na kopercie, w której wysłano rzeczone wezwanie. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, wskutek niezastania adresata, przesyłkę tę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym [...], zaś w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 7 kwietnia 2011 r., powtórnie – w dniu 15 kwietnia 2011 r., natomiast w dniu 26 kwietnia 2011 r. przesyłkę tę zwrócono, jako niepodjętą, nadawcy.
Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 21 kwietnia 2011 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że wskazane wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi strona powinna wykonać najpóźniej w dniu 28 kwietnia 2011 r., a ponieważ tego nie uczyniła, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.