Uzasadnienie
Pismem z 3 lutego 2020 r. A S.A. w J., reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego P.B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego ze względu na wydanie decyzji z [...]r. nr [...], na mocy której stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji.
W wykonaniu wezwania Przewodniczącego Wydziału, pismem z 26 marca 2020 r. organ poinformował, że strona skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji z [...]r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. w skrócie: "P.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi organ wszczął z urzędu postępowanie nadzwyczajne wynikiem, którego była wydana w dniu [...]r. decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji zdaniem Sądu postępowanie sądowe ulega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że użycie przez ustawodawcę sformułowania "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 487/07, podkreślił, że w powołanym przepisie ustawy chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. W literaturze prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym bezprzedmiotowość postępowania zachodzi m.in. wówczas, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały pozbawione bytu prawnego w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym (stwierdzenie nieważności) lub w wyniku wykonania przez organ wyższego stopnia uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH BECK Warszawa 2013 r. str. 615).
W przedmiotowej sprawie sytuacja taka ma niewątpliwie miejsce bowiem decyzja, która miała zostać poddana kontroli sądowej została wyeliminowana z obrotu prawnego. Brak jest zatem w istocie przedmiotu zaskarżenia.
Końcowo należy zauważyć, że z uwagi na konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, również bezprzedmiotowe stało się rozpatrywanie wniosków zawartych w skardze, w tym wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania wyłącznie z przyczyny określonej w art. 54 § 3, czyli dokonania przez organ autokontroli, która nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.