Uzasadnienie
W dniu 10 marca 2009 r. (data nadania) B. B., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik A. B., złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. oznaczoną w sentencji postanowienia.
Następnie w piśmie z dnia 1 lutego 2010 r., nadanym w dniu 2 lutego 2010 r. B. B. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, wnosząc przy tym o zwrot wpisu od skargi.
Pismem z dnia 10 lutego 2010 r. wezwano B. B., na podstawie zrządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2010 r., do sprecyzowania, czy pismo z dnia 1 lutego 2010 r. złożył również w imieniu skarżącej A. B., jako jej pełnomocnik, czy jedynie w imieniu własnym w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że pismo z dnia 1 lutego 2010 r. B. B. złożył również w imieniu A. B. jako jej pełnomocnik.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona w dniu 16 lutego 2010 r.
Na wezwanie nie udzielono odpowiedzi, wobec czego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 marca 2010 r. uznano, że pismo z dnia 1 lutego 2010 r. B. B. złożył w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącej A. B..
Uiszczono wpis od skargi w kwocie [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W omawianej sprawie w piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2010 r. B. B. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy decyzji, która dotknięta byłaby wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa w związku z art. 60 ppsa orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.
W świetle art. 232 § 1 pkt 1 ppsa Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.