Uzasadnienie
W skardze z dnia 4 lutego 2016 r. na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, J.G. wniósł m. in. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zarządzeniem z dnia 9 maja 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu powyższego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że pismem z dnia 23 marca 2016 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie, tj. na urzędowym formularzu PPF, według załączonego wzoru, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Podniósł, że przesyłkę poleconą zawierającą powyższe wezwanie awizowano dwukrotnie, tj. w dniach 7 i 15 kwietnia 2016 r., a wobec nie odebrania przesyłki w terminie dokonano jej zwrotu do tutejszego Sądu. W konsekwencji uznano, że ww. przesyłka została skutecznie doręczona w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 21 kwietnia 2016 r. i w konsekwencji termin do złożenia wniosku na druku PPF upłynął bezskutecznie w dniu 28 kwietnia 2016 r. Pomimo upływu ww. terminu skarżący nie wykonał powyższego wezwania.
Od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2016 r. skarżący, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu przedstawił swoją sytuację osobistą, akcentując zły stan zdrowia. Wraz ze sprzeciwem skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa", w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw, w których skargi wniesiono po dniu 14 sierpnia 2015 r.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Taka sytuacja wystąpiła w omawianej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że skoro przesyłka zawierająca wezwanie do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy została awizowana po raz pierwszy w dniu 7 kwietnia 2016 r., a następnie po raz drugi w dniu 15 kwietnia 2016 r., to doręczenie – zgodnie z regułą zawartą w art. 73 ppsa – nastąpiło z dniem 21 kwietnia 2016 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 28 kwietnia 2016 r.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania.
Na marginesie wskazać przyjdzie, że załączony do sprzeciwu wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF został potraktowany jako kolejny wniosek w tym zakresie, złożony już w formie prawem przewidzianej i zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu, przeprowadzonym w przedmiocie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.