Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym następnie wyznaczony został radca prawny K. K. Pełnomocnik ten podjął w sprawie czynności, w szczególności złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a następnie zażalenie od postanowienia z dnia 22 września 2014 r., którym ten wniosek oddalono. Stawił się również na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r., na której m.in. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, wskazanych rozdziałach 3-4 rozporządzenia. W § 14 ust. 2 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4, określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji (pkt 1) oraz w instancji drugiej (pkt 2)
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynosi 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, natomiast w § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
Ponadto pełnomocnik, składając zażalenie, dokonał czynności, za którą należy się wynagrodzenie za instancję drugą. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
W świetle § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę w łącznej wysokości 360 zł) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (82,80 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d i § 15 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.