Postanowienie WSA w Gliwicach z 25 sierpnia 2014 r., I SA/Gl 413/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowionego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. postanawia: odrzucić skargę.

Skład

Sędzia NSA Eugeniusz Christ przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] o zawieszeniu z urzędu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] uchylającą w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] i orzekającą co do istoty sprawy poprzez ustalenie J.C. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2000 r. w kwocie [...] zł.

Na powyższą decyzję J.C., reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 kwietnia 2014 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie". Pouczono przy tym pełnomocnika skarżącego, że wpis ten należy uiścić w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Następnie, na skutek wniesienia zażalenia na powyższe zarządzenie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. uchylił zaskarżone zarządzenie, wskazując, że postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, nie jest postanowieniem, o którym mowa w § 2 ust. 5 ww. rozporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wysokość wpisu winna być określona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

W międzyczasie Dyrektor Izby Skarbowej w K. w piśmie z dnia 21 maja 2014 r. poinformował, że postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. podjął z urzędu – uprzednio zawieszone postanowieniem z dnia [...] – postępowanie.

Następnie w piśmie z dnia 30 maja 2014 r. organ wskazał, że decyzją z dnia [...] nr [...],[...] uchylił w całości własną ostateczną decyzję z dnia [...] nr [...] i orzekając co do istoty sprawy uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie, a zatem zakończył postępowanie w sprawie głównej, objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Wobec powyższego, zdaniem organu, bezprzedmiotowe wydaje się procedowanie w kwestii zawieszenia wznowionego postępowania, mającego charakter wpadkowy, dlatego też zmodyfikował wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę i wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lipca 2014 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, pouczając przy tym, że wpis ten należy uiścić w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka polecona zawierająca odpis powyższego zarządzenia została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 25 lipca 2014 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy.

W piśmie z dnia 6 sierpnia 2014 r. (nadanym w dniu 7 sierpnia 2014 r.) pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że z uwagi na fakt, iż postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe wnosi o cofnięcie skargi. Wymagany wpis sądowy od skargi do chwili obecnej nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W omawianej sprawie pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie terminu do jego uiszczenia pełnomocnik skarżącej wniósł o cofnięcie skargi, nie wykonując jednak wspomnianego wezwania. W tym miejscu przyjdzie zatem zauważyć, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 z aprobującą glosą J. P. Tarno, OSP 1990, nr 4, poz. 207, a także zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 951/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego, będące skutkiem cofnięcia skargi (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), może mieć bowiem miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, publ. LEX nr 335007).

W niniejszej sprawie niewątpliwie skarga dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, gdyż do takich braków zaliczyć należy brak wpisu sądowego od skargi (warunek skutecznego wniesienia skargi – art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Termin zaś do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 1 sierpnia 2014 r. W takiej sytuacji skargę należy odrzucić, gdyż – jak wyżej wskazano – brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o jej cofnięcie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.