Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 23 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 419/22

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi J. D. (dalej "zobowiązana" lub "skarżąca") jest postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej "wierzyciel") wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. 1. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez skarżącą przekazał za pomocą platformy ePUAP, do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. tytuł wykonawczy numer 440600E1-66WR/2020, obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do czerwca 2020 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W., uznając się niewłaściwym miejscowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanej, przekazał tytuł wykonawczy do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej "organ egzekucyjny") celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z właściwością miejscową.

2. W piśmie z dnia 31 maja 2021 r. skarżąca, na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym - zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia.

Wyjaśniła, iż aktualnie nie posiada żadnego odbiornika rtv, a poprzednie odbiorniki wyrejestrowała w dniu 30 czerwca 2005 r. w placówce pocztowej we W. przy ul. [...], co było związane ze zmianą miejsca zamieszkania. Wskazała, że Poczta Polska nie doręczyła jej żadnego upomnienia, a pierwszą informację o zajęciu wierzytelności uzyskała w banku S. w dniu 26 maja 2021 r.

3. Postanowieniem z dnia 18 października 2021 r., wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 i art. 2a ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej "u.p.e.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689, dalej "ustawa o opłatach abonamentowych" lub "u.o.a."), wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku i uznał w całości zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia.

Stwierdził, że na dane zobowiązanej dokonano rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: [...] [...] W., po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika, a w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., poz. 1342), skarżącej nadano indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Wierzyciel do postanowienia przedłożył jako dowód w sprawie: duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 3 września 2008 r.

Wierzyciel wskazał, że nie jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności wyrejestrowania odbiorników rtv, a skarżąca takiego dowodu nie przedłożyła, pomimo, iż była o to wzywana.

Wierzyciel, uwzględniając zarzut braku doręczenia zobowiązanej upomnienia, stwierdził, iż zaistniały przesłanki do umorzenia w całości postępowania egzekucyjnego wymienione w art. 34a pkt 1 u.p.e.a., jednak nie oznacza to, że umorzenia zaległości powstałych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...].

4. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało wysłane na nieaktualny adres i nie zostało skutecznie doręczone skarżącej. Ponadto podniosła, iż żaden z przepisów nie zobowiązuje skarżącą do bezterminowego przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika.

5. Wierzyciel postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 18, art. 34 § 3, art. 17 § 1a u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z o opłatach abonamentowych, utrzymał w mocy postanowienie z dnia 18 października 2021 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wierzyciel podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że obowiązek opłacania abonamentu rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324).

Ponownie podniósł, że zobowiązana dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: [...] [...] W. oraz, że okoliczność nie jest sporna. Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przez zobowiązaną przedmiotowych odbiorników, jak i zgłoszenia zmiany danych adresowych, a zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane pismem z dnia 3 września 2008 r. na adres, którym Poczta Polska w danym okresie dysponowała. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 7 ust, 1a ustawy o opłatach abonamentowych, operator wyznaczony, o którym mowa w ust. 1, jest uprawniony do otrzymywania danych z rejestru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r, poz. 1397 z póżn. zm.) – niemniej jednak uprawnienie to Poczta Polska S.A. otrzymała od dnia 9 października 2015 r. na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324).

Zdaniem wierzyciela, skoro zobowiązana twierdzi, że dochowała formalności wyrejestrowania odbiorników rtv, to powinna to wykazać. Skoro jednak takiego dowodu zobowiązana nie okazała, ciąży na niej obowiązek uregulowania zadłużenia z tytułu płat abonamentowych. Wierzyciel podkreślił, że kwestia wyrejestrowania odbiorników rtv przez zobowiązaną została dogłębnie zbadana - przeszukano zasoby archiwalne oraz zapisy systemowe i stwierdzono, że Poczta Polska nie dysponuje dokumentem potwierdzającym wyrejestrowanie przez zobowiązaną odbiorników rtv.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia z dnia 25 stycznia 2022 r. wydanego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej i uchylenie w całości poprzedzającego go postanowienia z dnia 18 października 2021 r. oraz o zasądzenie od Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej na jej rzecz kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zarzuciła naruszenie:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
2. a. art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych,
3. b. § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676),
4. c. § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342),
5. d. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 141, poz. 1190),
6. e. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 70, poz. 338):
7. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca nie wykazała nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, albowiem winna ona w tym zakresie przedłożyć dokument (dowód) wyrejestrowania odbiornika, podczas gdy wieloletni brak jakiejkolwiek reakcji organu na nieuiszczanie opłat abonamentowych przez skarżącą można uznać za usprawiedliwione przeświadczenie skarżącej o braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, a z żadnych przepisów nie wynika, że skarżąca zobowiązana jest bezterminowo przechowywać dokument (dowód) wyrejestrowania odbiornika.
8. 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, 8, 77 1 80 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności (w tym okoliczności spornych), naruszeniu granic zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego oraz prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób stronniczy, naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, przy czym powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby organ nie uchybił powołanym przepisom postępowania niewątpliwie nie doszłoby do błędu w ustaleniu stanu faktycznego sprawy sprowadzającego się do ustalenia, że skarżąca była zobowiązana do uiszczenia opłat abonamentowych.
9. 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie w uzasadnieniu faktycznym postanowienia wyjaśnienia, dlaczego organ uznał za wystarczającą dla rozstrzygnięcia sprawy jedynie prostą konstatację, że skarżąca nie udokumentowała faktu wyrejestrowania odbiornika, uznając jednocześnie, że dalsze prowadzenie postępowania dowodowego było zbędne, podczas gdy w sprawie zachodziła konieczność poczynienia wyczerpujących ustaleń faktycznych w tym zakresie, a dotyczących szczegółowych okoliczności nieistnienia obowiązku podlegającego przedmiotowej egzekucji.

W ocenie skarżącej, z akt sprawy nie wynika w jaki sposób przechowywane są przez organ dowody informujące o wyrejestrowaniu odbiornika, jaka jest procedura w tym zakresie, gdzie organ sprawdza, że abonent nadal jest zarejestrowany oraz czy to jest ta sama ewidencja, w której odnotowuje się wyrejestrowanie abonenta. Nie jest przekonujące tłumaczenie organu, że "przeszukano zasoby archiwalne oraz zapisy systemowe" oraz stwierdzono, że Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącą formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników w 2005 r. Nie wiadomo o jakie konkretnie zasoby archiwalne i systemowe zapisy chodzi, gdzie się one znajdują jaki okres obejmuje baza tych danych. Organ ograniczył własną argumentację wyłącznie do stwierdzenia, że skarżąca nie udokumentowała faktu wyrejestrowania odbiornika. Ze stanowiska Poczty można wnioskować, że jedynym dokumentem umożliwiającym wykazanie wyrejestrowania odbiornika, jest dokument który powinien posiadać abonent, a do tego posiadać ten dokument bezterminowo, co jest nie do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym.

Jest to tym bardziej uzasadnione, że skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni (zastosowanie znajdują tu przepisy Ordynacji podatkowej - art. 70 § 1), to nie sposób wymagać od skarżącej, aby taki dokument przechowywała w nieskończoność.

Skarżąca podkreśliła, że wieloletni brak jakiejkolwiek reakcji organu na nieuiszczanie opłat abonamentowych przez skarżącą mógł zostać przez nią uznany za usprawiedliwione przeświadczenie o braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Dodała, iż wierzyciel nie przedstawił dowodu na skuteczne zawiadomienie jej o nadaniu indywidulanego numeru indentyfikacyjnego użytkownika odbiornika (co organ przyznaje). Skarżąca nie otrzymywała zatem żadnej informacji, która mogłaby świadczyć, że nadal jest zobowiązana do uiszczenia opłaty z tytułu abonamentu. Gdyby taką informację otrzymała, miałby możliwość wykazania, że wyrejestrowała odbiornik telewizyjny, gdyż jeszcze w tamtym czasie (2005 r.) prawdopodobnie dysponowała książeczką opłat, w której był dowód wyrejestrowania odbiornika.

Nie można także wykluczyć, że w sytuacji, w której skarżąca otrzymałaby prawidłowo zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego albo upomnienia, mogłaby złożyć reklamację co do tego, że już takim abonentem nie jest. Ostatecznie to przecież organ miał obowiązek poinformować skarżącą o nadaniu numeru identyfikacyjnego albo o upomnieniu. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy nie mógł skutecznie tego zrobić, skoro nie kierował korespondencji na aktualny adres skarżącej, a nawet przyjmując, że korespondencja wysłana była na adres: ul. [...] W. nie można uznać, że została skutecznie doręczona - skoro od 2005 r. nie był to adres skarżącej.

1. 7. W odpowiedzi na skargę wierzyciel wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia wierzyciela wydanego w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez skarżącą w sprawie egzekucji należności z tytułu opłat abonamentowych. Zarzut ten został sformułowany na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i dotyczy nieistnienia obowiązku.

Uzasadniając zarzut, skarżąca wskazała, że aktualnie nie posiada żadnego odbiornika rtv, a poprzednie odbiorniki wyrejestrowała w dniu 30 czerwca 2005 r. w placówce pocztowej we W. przy ul. [...], co było związane ze zmianą miejsca zamieszkania.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.

Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1. 1) nieistnienie obowiązku;
2. 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
3. a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
4. b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
5. c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
6. 3) błąd co do zobowiązanego;
7. 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
8. 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
9. 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
10. a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
11. b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
12. c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust.

2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22).

Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny.

Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek.

Przedstawione przez skarżącą argumenty nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku w postaci uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku.

W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży bowiem na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, skarżąca zobowiązana była powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązującego od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia.

Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2).

W sprawie bezsporne jest, iż skarżąca zarejestrowała odbiornik telewizyjny używany pod adresem: [...] [...] W.; Skarżąca nie zaprzecza, iż dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego pod ww. adresem, a dokumenty przedstawione przez wierzyciela ten fakt potwierdzają (wydruki z bazy danych o abonentach dotyczące wnoszonych przez skarżącą opłat abonamentowych wraz z numerem książeczki [...]). Od tego momentu skarżąca zobowiązana była do ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV. Do skarżącej przesłano również zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], który zastąpił książeczkę radiofoniczną numer [...]. Skarżąca nie poinformowała wierzyciela o zmianie miejsca zamieszkania, stąd powyższe zawiadomienie wysłane zostało na adres rejestracji odbiornika. Wierzyciel wyjaśnił, że dopiero od dnia 9 października 2015 r. (na mocy ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324) uzyskał uprawnienie do otrzymywania danych z rejestru PESEL.

Skarżąca twierdzi, że dokonała wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w 2005 r. Tymczasem wierzyciel podał, że nie dysponuje dowodem wyrejestrowania odbiornika, a skarżąca takich dowodów nie przedstawiła, co powinna uczynić, skoro podnosi zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Zmiana miejsca zamieszkania, czy też zbycie nieruchomości nie powoduje automatycznego wyrejestrowania odbiorników, gdyż rejestracja odbiorników przypisana jest do abonenta, a nie do adresu. Opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi, iż osoba posiadająca odbiorniki nie będzie ich używała w nowym miejscu zamieszkania.

Sąd podziela stanowisko WSA w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 11 lutego 2021 r. (sygn. akt I SA/Gl 1465/20), że na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r. sygn. I GSK 837/18).

Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342). Przesłanie zawiadomienia miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu.

W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., gdyż podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Dopełniono również wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym nie uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprawie wierzyciel wykazał okoliczność zarejestrowania przez skarżącego odbiornika telewizyjnego pod ww. adresem i wbrew twierdzeniom skarżącej nie wystąpiły wątpliwości co do okoliczności faktycznych.

Przez wzgląd na powyższe zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) oddalił skargę.