Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...], określającą J. G. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł od dochodu uzyskanego z tytułu sprzedaży nieruchomości, dokonanej w dniu [...] r.
Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.b, art. 19, art. 21 ust. 1 pkt 32 lit.a i art. 28 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. w Dz. U. Nr 90, poz. 416 z 1993 r. z późn. zm.).
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał przede wszystkim, w dniu [...] r. J. G. sprzedał W. P. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego (położonego w K., przy ul. [...]) za cenę [...] zł. Ustalono też, iż prawo do tego lokalu mieszkalnego zostało uprzednio przez podatnika nabyte na podstawie umowy zamiany z dnia [...] r. (zawartej z M. K. i J. K.).
Następnie wyjaśniono, iż organ pierwszej instancji kierując się przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, uznał, iż sprzedaż przedmiotowego mieszkania nastąpiła przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie. Oznaczało to konieczność ustalenia w formie ryczałtu podatku od dochodu w wysokości 10% uzyskanego przychodu ze sprzedaży (w trybie art. 28 ust. 1 cyt. ustawy).
W odwołaniu od tej decyzji podatnik odwołał się przede wszystkim do okoliczności uprzedniego nabycia przedmiotowej nieruchomości, wskazują, iż jej zamiana ze znajomymi miała na celu "umożliwienie im przebywania w bezpośredniej bliskości z rodzicami". Wskazał, iż obrót omawianą nieruchomością nie miał charakteru spekulacyjnego, a jedynie opodatkowanie takiego obrotu było intencją ustawodawcy.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził przede wszystkim, że ustawodawca w sposób nie budzący wątpliwości, uzależnił określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skutek, w postaci uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości, wyłącznie od spełnienia ściśle określonych w tym przepisie przesłanek, tj. od sprzedaży m.in. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie. Organ podatkowy podkreślił, iż ustawodawca nie uzależnił przy tym powstanie bądź nie, wskazanego powyżej przychodu od dodatkowych uwarunkowań, w tym w szczególności od przyczyn które legły u podstaw dokonanego przez podatnika "obrotu" nieruchomością, czy też celów, które podatnik w ten sposób zamierzał osiągnąć.
Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż pomimo uchybienia 14-dniowego terminu do złożenia oświadczenia o wydatkowaniu przychodu uzyskanego ze sprzedaży przedmiotowego prawa do lokalu, na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit.a – odliczono podatnikowi część pochodzących z tej sprzedaży środków pieniężnych tj. [...] zł na rozbudowę (o część mieszkalną) budynku położonego w B., przy ul. [...]. Tym samym pozostała do zapłaty kwota [...] zł, którą podatnik obowiązany był wpłacić w terminie płatności podatku (tj. do dnia [...] r.).
Decyzję tę J. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazując, iż jest dla niego krzywdząca, gdyż nie uwzględnia aspektu "czysto ludzkiego" przedmiotowej sprawy.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wyjaśnił, iż powodem dokonanej przez podatnika w dniu [...] r. zamiany spółdzielczych własnościowych praw do lokali mieszkalnych, była okoliczność, iż rodzina jego chciała być bliżej siebie z uwagi na to, iż ich matka jest inwalidką II grupy. Podkreślił, iż zamiany dokonano na prośbę sąsiadów i była to transakcja nieodpłatna, którą dokonał z czysto ludzkich pobudek.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o jej oddalenie podtrzymując zajęte w zaskarżonej decyzji stanowisko i argumentację powołaną w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należało zauważyć, że zgodnie z treścią przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – oznaczonej dalej skrótem p.p.s.a. przewiduje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przystępując do oceny zasadności skargi należy stwierdzić, że wykazany w sprawie stan faktyczny był w zasadzie bezsporny i sprowadzał się do ustalenia, iż w dniu [...]r. J. G. sprzedał W. P. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w K., przy ul. [...] za cenę [...] zł. Bezspornym jest też, iż prawo do tego lokalu mieszkalnego zostało uprzednio przez podatnika nabyte na podstawie umowy zamiany z dnia [...]r. zawartej z M. i J. K..
Organy podatkowe w tej sytuacji przyjęły, iż zbycie przez podatnika prawa do przedmiotowego lokalu mieszkalnego i to przez upływem pięciu lat (licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie) rodzi skutki określone w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stanowisko takie uznać należy za prawidłowe.
Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, ustawodawca jednoznacznie uzależnił powstanie przychodu z tytułu sprzedaży (jak w niniejszej sprawie) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Zgodnie bowiem z treścią z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, skutek w postaci uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości (też spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego uznał) następuje jeżeli, iż omawiana sprzedaż przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości (czy prawa do lokalu). Oznacza to konieczność ustalenia w formie ryczałtu podatku od dochodu w wysokości 10% uzyskanego przychodu ze sprzedaży zgodnie z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy. Zwrócić należy uwagę, iż wbrew twierdzeniu skarżącego, w powołanym przepisie ustawodawca nie uzależnia powstania przychodu od dodatkowych uwarunkować, w tym w szczególności od przyczyn które legły u podstaw dokonanego przez podatnika "obrotu" nieruchomością, czy też celów, które podatnik zamierzał osiągnąć (sąsiedzka pomoc).
Stwierdzić też należy, iż organy podatkowe prawidłowo przyjęły wartość przychodu – jako cenę określoną w umowie sprzedaży pomniejszoną o koszty sprzedaży. Zwrócić też należy uwagę, iż działając na korzyść strony (pomimo uchybienia 14-dniowego terminu do złożenia oświadczenia), uznano wydatkowanie części kwoty uzyskanej ze sprzedaży – na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit.a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W sumie zatem z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, iż organom podatkowym rozstrzygającym w rozpatrywanej sprawie niepodobna postawić zarzutu naruszenia prawa. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia żądania skarżącej i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269).