Uzasadnienie
W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 czerwca 2009 r. Z.A. wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego bądź doradcy podatkowego. W motywach wniosku wskazał na swoją trudną sytuację finansową, która zdaniem skarżącego jest wynikiem problemów ze zdrowiem oraz długotrwałym przebywaniem w zakładach karnych.
W druku formularza skarżący zeznał, że dochód jego gospodarstwa domowego stanowi kwotę 613,32 zł. Z.A. podniósł dalej w treści wniosku, że posiada zadłużenie z tytułu opłat: czynszowych, za wodę, za dostawę gazu oraz za energię elektryczną. Na tę okoliczność dołączono do wniosku stosowne dokumenty źródłowe. W ramach tej dokumentacji skarżący wyczerpująco wykazał nadto swój stan zdrowia.
Ustalono nadto na podstawie przedłożonej dokumentacji, że żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 27 czerwca 2006 r. Pomiędzy małżonkami zniesiono wspólność majątkową na podstawie umowy z dnia [...] Sam skarżący, mocą postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział Gospodarczy KRS z dnia [...], został wpisany do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych.
Należy też nadmienić w tym miejscu, że skarżący wielokrotnie korzystał już z instytucji prawa pomocy przed tutejszym Sądem. Na mocy postanowienia z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 518/07, zwolniono go od kosztów sądowych i ustanowiono adwokata. Tożsame orzeczenia zapadły w sprawach III SA/Gl 1477/06 (postanowienie z dnia 31 stycznia 2007 r.) oraz III SA/Gl 1545/06 (postanowienie z dnia 9 marca 2007 r.). Z kolei postanowieniem z dnia 25 września 2007 r. skarżącego zwolniono od kosztów sądowych (sygn. akt I SA/Gl 741/07). W ramach postępowania sądowego ze skargi Z.A., prowadzonej pod sygnaturą akt I SA/Gl 902/08, w pierwszej kolejności zwolniono go od kosztów sądowych (postanowienie z dnia 4 listopada 2008 r.), a następnie ustawiono dla niego radcę prawnego (orzeczenie z dnia 9 lutego 2009 r.).
Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że Z.A. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego bądź doradcy podatkowego, jego wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącego, stwierdzić trzeba, że wykazał on, iż omówione okoliczności zachodzą w jego przypadku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie może on ponieść – ze względu na bardzo niskie dochody w zestawieniu z wydatkami związanymi przede wszystkim z utrzymaniem gospodarstwa domowego – jakichkolwiek dodatkowych wydatków bez zagrożenia dla podstawowych wręcz warunków swojej egzystencji, w tym na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Konkluzje te znajdują przy tym pełne potwierdzenie w materiale dowodowym obszernie tutaj zgromadzonym.
Należało jeszcze w tym miejscu zaakcentować, że wybór radcy prawnego na pełnomocnika skarżącego podyktowany jest tym, że na dzień rozpoznania tego wniosku nie jest jeszcze znane stanowisko składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, któremu do rozstrzygnięcia przedstawiono zagadnienie prawne dotyczące występowania doradców podatkowych przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu egzekucji administracyjnej (postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1843/07).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. oraz w oparciu o wskazane wyżej przepisy.