Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J.K. i K.K. wniesioną na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Pismem nadanym w dniu 12 lutego 2015 r. skarżący wnieśli o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku.
Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach niniejszej sprawy wynika, że każdemu ze skarżących został doręczony w dniu 16 marca 2015 r. odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia skargą kasacyjną oraz o sposobie i terminie wniesienia tego środka.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r. skarżący K.K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 11 lutego 2015 r., domagając się jego uchylenia oraz "wskazania przez Sąd doradcy podatkowego do dalszego prowadzenia tej skargi". Skarga kasacyjna została sporządzona i podpisana osobiście przez K. K. Na podstawie zarządzenia Z – cy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego oświadczenia, czy zawarty w piśmie z dnia 14 kwietnia 2015 r. wniosek o "wskazanie przez Sąd doradcy podatkowego" stanowi wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego – w terminie siedmiu dni pod rygorem uznania, że wniosku takiego nie złożono. Poinformowano jednocześnie, że zgodnie z obowiązującą procedurą sądowoadministracyjną, Sąd na wniosek strony może przyznać jej prawo pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika, ale nie jest uprawniony do "wskazania" stronie doradcy podatkowego.
W odpowiedzi z dnia 24 kwietnia 2015 r. skarżący oświadczył, że wnosi o przyznanie mu z urzędu pomocy prawnej w zakresie ustanowienia pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego.
Prawomocnym zarządzeniem z dnia 19 maja 2015 r. referendarz sądowy pozostawił powyższy wniosek strony bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie wymaganego formularza PPF. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że nawet w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie prawa pomocy zostałby w przypadku skarżącego uwzględniony, Sąd nie byłby władny do wskazania personaliów konkretnego doradcy podatkowego, albowiem właściwa w tym zakresie pozostaje Krajowa Izba Doradców Podatkowych. Co więcej, nawet w sytuacji, w której wnioskodawca wskaże konkretnego doradcę podatkowego, to ostateczną decyzję podejmuje właściwa korporacja zawodowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Z kolei, w myśl § 3 tego przepisu, skarga kasacyjna może być sporządzona przez: doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a także rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej.
Powyższy wymóg nie obowiązuje, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.).
Podkreślić wypada, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z wymienionych wyżej osób jest nieusuwalnym brakiem, powodującym odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 października 2004 r. o sygn. akt FZ 308/04, niepubl.; z dnia 10 maja 2011 r. o sygn. akt I OZ 320/11, publ. Lex nr 795309, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2011 r. o sygn. akt I SA/Wr 229/10, publ. Lex nr 950382).
Stosownie do powołanego wyżej art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpatrywanej sprawie skarżący K. K. – mimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie – skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tut. Sądu skargę kasacyjną sporządzoną i podpisaną przez niego osobiście. Uznać zatem należało, że osobista skarga kasacyjna strony nie spełnia wymogu określonego w art. 175 P.p.s.a. i z tego powodu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.