Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2009 r. ustanowiono skarżącemu adwokata, którym wyznaczony został adwokat M.Z. Adwokat ów przedstawił pełnomocnictwo strony, załączając doń kopię potwierdzenia zapłaty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, a następnie ustanowił pełnomocnika substytucyjnego, który na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W dalszej kolejności wyznaczony pełnomocnik złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydanego na wspomnianej rozprawie oraz opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku, która nie była opatrzona jego podpisem, ale zawierała w nagłówku jego oznaczenie. W piśmie z dnia 1 czerwca 2010 r. oświadczył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały przez skarżącego uiszczone ani w całości, ani w części.
Odnosząc się do wniosku, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat lub inny profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej rozporządzenie).
W myśl § 19 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5, z kolei w myśl jego § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, znajdującego się w jego rozdziale 5, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na postanowienie, natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b rozporządzenia mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a) oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
Ponadto zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy się adwokatowi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1,a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Tę ostatnią kwotę również trzeba zatem uwzględnić podczas ustalania należnej opłaty, skoro wnioskodawca nie tylko brał udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, m.in. zapewniając skarżącemu zastępstwo procesowe na rozprawie, ale i przedstawił opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W ocenie rozpoznającego wniosek nie ma przy tym znaczenia, że opinia dołączona do wniosku nie zawiera podpisu pełnomocnika, co w przypadku pisma w postępowaniu stanowi brak formalny. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04 ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 93), pełnomocnik domagając się wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, powinien wykazać, że taka opinia została sporządzona i przekazana stronie, i jedynie w razie wątpliwości w tym zakresie, np. związanych z zakwestionowaniem tego faktu przez stronę, może być zobowiązany do przedstawienia opinii Sądowi. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego – w braku wspomnianych wątpliwości – dla przyznania wynagrodzenia wystarcza zatem tylko złożenie oświadczenia przez wnioskodawcę, nie jest natomiast konieczne nawet przedkładanie opinii Sądowi – tym bardziej więc nie ma potrzeby, by opinia nadesłana Sądowi była opatrzona stosownym podpisem.
W rozpatrywanym stanie faktycznym opinia bezsprzecznie została zaś sporządzona, nie ma też jakichkolwiek przyczyn, dla których można by podważyć adnotację zamieszczoną w jej końcowym fragmencie, iż została ona przesłana stronie.
Opłatę ustaloną w opisany wyżej sposób zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług wynoszącą 22%, tj. o kwotę 79,20 zł.
Przyznane wynagrodzenie uwzględnia również zwrot kwoty przeznaczonej przez pełnomocnika na pokrycie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). Stosownie bowiem do § 19 pkt 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują nie tylko wspomnianą opłatę, ale i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b oraz § 19 rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.