Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, A. L. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach wniosku zawartego na druku urzędowego formularza z dnia 19 maja 2014 r. nawiązał do merytorycznych aspektów z jego skargi. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Zeznał dalej, że nie posiada jakiegokolwiek majątku, a ich łączny dochód stanowi kwotę 2.539,68 zł, w tym dochód skarżącego w kwocie 1.416,41 z tytułu świadczenia rentowego.
Zestawiając przywołane wyżej oświadczenie z analizą akt administracyjnych sprawy referendarz sądowy zdecydował o wezwaniu A. L. do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych. Wezwanie z dnia 26 maja 2014 r. doręczono skarżącemu w dniu 30 maja 2014 r. W piśmie tym zawarto pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę spełnienia przesłanki przyznania prawa pomocy określonej w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
Do dnia dzisiejszego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony. Z kolei w dniu 2 czerwca 2014 r. skarżący uiścił należny w tej sprawie wpis sądowy od skargi.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Intencją wnioskującego jest w tej sprawie uzyskanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (vide pkt 4 druku PPF). Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym słowo "wykazać", użyte w treści art. 246 P.p.s.a. oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158).
Wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 881/11, LEX nr 1069777).
Przyszło zatem stwierdzić, że skarżący nie uczynił zadość obowiązkowi współpracy z Sądem, ponieważ w ogóle nie zareagował na wezwanie do uzupełniania danych zawartych we wniosku. Fakt ten uniemożliwia weryfikację jego oświadczeń. Akcentowana tutaj bierność procesowa skarżącego nie pozwala uwzględnić jego wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jego merytorycznego rozpoznania, a uzasadnione jest pozostawienie go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. I OZ 842/05).
Należy w tym miejscu jeszcze wyjaśnić, że sygnalizowane wyżej mankamenty dowodowe wniosku nie pozwalają przede wszystkim zbilansować dochodów i wydatków w gospodarstwie domowym skarżącego, co ma istotne znaczenie z uwagi na wysokość wpisu sądowego od skargi, który został w tej sprawie ustalony na najniższym poziomie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co znamienne wpis ten został przez skarżącego uiszczony.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.