Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ odwoławczy, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję, wydaną w przedmiocie odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Powołując się na tę okoliczność, wniósł w odpowiedzi na skargę o umorzenie postępowania sądowego. Odpowiadając na wezwanie Sądu, organ pismem z dnia [...] 2010 r. poinformował, że decyzja z dnia [...] r. nie została zaskarżona.
Skarżąca, która reprezentowana jest przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, nie uiściła wpisu, złożyła natomiast w skardze wniosek o zasądzenie "kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z kosztami pełnomocnictwa". Na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej przedstawił potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości [...] zł od odpisu pełnomocnictwa znajdującego się w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skorzystanie przez organ z powyższej możliwości samokontroli powoduje sytuację, do osiągnięcia której zmierza skarga, czyli eliminuje zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane przez wspomnianą skargę, a mające na celu sądową kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego, staje się bezprzedmiotowe. Postępowanie takie zaś, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., należy umorzyć, i dlatego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji.
Stosownie z kolei do art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania.
Do takich kosztów – w przypadku strony reprezentowanej przez radcę prawnego – w art. 205 § 2 P.p.s.a. zaliczono wynagrodzenie tego radcy, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Należy zatem sięgnąć do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.). Według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą [...] zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. W § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i b rozporządzenia mowa jest bowiem o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a) oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b), natomiast skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania innego podmiotu.
Przyjąć w szczególności wypada, że skarga ta nie odnosi się do należności pieniężnej, zwłaszcza wysokości, w jakiej ją wymierzono, lecz innej kwestii, mianowicie zasadności przypisania stronie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe innego podmiotu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1651/06, LEX nr 434549).
Niezbędne koszty postępowania według art. 205 § 2 P.p.s.a. obejmują również wydatki radcy prawnego, wobec czego w niniejszej sprawie uwzględniono równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, która została w sprawie uiszczona.
Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji.