Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...], nr [...], którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko zobowiązanej K.K. na podstawie tytułów wykonawczych Prezydenta Miasta C. z dnia [...] o numerach [...],[...] oraz [...], które obejmowały należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2007-2009 z odsetkami.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik zobowiązanej będący adwokatem wniósł o uchylenie tego postanowienia organu drugiej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Od skargi tej uiszczono wpis w wysokości 100 zł, a od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa – opłatę skarbową w kwocie 17 zł.
W odpowiedzi na tę skargę organ drugiej instancji zażądał umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie egzekucyjne.
Z kolei w piśmie z dnia 14 lipca 2012 r. organ ów poinformował, że decyzja ta nie została zaskarżona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), jak również gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Dopuszczalność takiej kwalifikacji jest więc uzależniona od zaistnienia w toku postępowania okoliczności powodującej jego bezprzedmiotowość. Przesłanka taka zostaje spełniona w sytuacji, o której mowa w art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Poniekąd wskazuje na to art. 201 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Niezależnie od niego przesądza o tym sama istota tej instytucji: w oparciu bowiem o powołany art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia, czyli osiągnięcie celu, do którego zmierza wniesienie skargi.
Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie i dlatego stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec o umorzeniu postępowania.
Z kolei o zasądzeniu od organu zwrotu kosztów postępowania postanowiono na podstawie przytoczonego wyżej art. 201 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze to, że pełnomocnik skarżącej zgłosił żądanie w tym przedmiocie zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. Zasądzoną kwotę obliczono w oparciu o art. 205 p.p.s.a. oraz § 2 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmuje ona wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (240 zł) oraz koszty sądowe przez nią poniesione tytułem wpisu od skargi (100 zł) i opłaty skarbowej od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł).