Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy – jak uściśliła w uzasadnieniu wniosku – w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając wniosek, podkreśliła, że jest osobą samotną, bez majątku, utrzymującą się jedynie z niewielkiej renty, która podlega zajęciu egzekucyjnemu. Na dalszym etapie postępowania wnioskodawczyni wyjaśniła, że zamieszkuje z córką, w jej mieszkaniu, korzystając z jej pomocy.
Na dwukrotne wezwania referendarza sądowego strona nadesłała kserokopie dokumentów źródłowych, które potwierdzają jej oświadczenia, m.in. decyzji o waloryzacji renty (kwotę o wypłaty określono w niej na 827,11 zł), pisma z dnia 12 lutego 2013 r. informującego o zajęciu tego świadczenia (kwotę należności głównej określono w nim na 40.148 zł, a kwotę odsetek na 28.772,20 zł), a nadto wyroku orzekającego rozwód jej małżeństwa i świadectwa pracy, w świetle którego zatrudnienie skarżącej ustało w dniu 29 kwietnia 2012 r.
Dwa ostatnie dokumenty skarżąca nadesłała po upływie terminu na wykonanie wezwania, wnosząc w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r. o przywrócenie tego terminu.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Na wstępie wypada odnieść się do wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym kontekście zaznaczyć trzeba, że upływ tego terminu nie spowodował dla strony ujemnych skutków procesowych, gdyż jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku, dokonała ona czynności, dla której zakreślony był termin, czyli wykonała wezwanie. Zgodnie bowiem z art. 86 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") przywrócenie terminu nie jest w takiej sytuacji dopuszczalne. W myśl zaś art. 88 P.p.s.a. niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu należy odrzucić i dlatego na podstawie tego przepisu, stosowanego w związku z regulacją art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie trzecim sentencji.
Fakt, że skarżąca wykonała wezwane po terminie, pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanych przez nią dowodów z punktu widzenia przesłanek przyznania prawa pomocy. Przesłanki te zostały określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W świetle jego treści przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skarżąca wykazała, że znajduje się w takiej sytuacji. Uzyskuje ona dochody jedynie w postaci niewielkiej renty, zajętej w postępowaniu egzekucyjnym. Postępowanie to toczy się przy tym w przedmiocie znacznej należności publicznoprawnej, której spłata z pewnością przekracza możliwości płatnicze strony. Kwota pozostająca do dyspozycji wnioskodawczyni nie pozwala jej na wygospodarowanie choćby niewielkich środków na opłacenie dodatkowych wydatków, w tym na potrzeby postępowania sądowego. Zresztą zamieszkuje ona w mieszkaniu córki, ponoszącej wydatki łączące się z bieżącym utrzymaniem. Nie można jednak od tej córki wymagać, by pokrywała także koszty postępowania w niniejszej sprawie. Skarżąca dowiodła też, że jej małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód, co oznacza, iż tego rodzaju wsparcia nie może domagać się od (byłego) współmałżonka.
Mając na względzie wszystkie te okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punktach pierwszym i drugim sentencji.