Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2013 r. przyznano skarżącej prawo pomocy, ustanawiając je radcę prawnego, którym wyznaczony został radca prawny B. S.. Pełnomocnik ten m.in. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 7 października 2013 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które okazało się skuteczne, udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego celem reprezentowania interesów skarżącej na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. oraz wywiódł skargę kasacyjną od wydanego wówczas wyroku. Kilkukrotnie składał też wnioski w zakresie kosztów, m.in. pismem z dnia 3 października 2016 r. wniósł o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Złożył również wniosek o uzupełnienie w tym zakresie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2701/14, oddalony postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. ze wskazaniem, że rozstrzygniecie tej kwestii należy do Sądu, który przyznał prawo pomocy.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisami przejściowymi zwartymi w § 22 kolejnych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 oraz Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmowały opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3 i 4.
Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 14 ust. 2 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4. W pkt 1 tego przepisu wskazano takie stawki za postępowanie przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, a w punkcie 2 – w instancji drugiej.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynosiły 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję w kwestii odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe, natomiast w § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli problem ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
Stosownie z kolei do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należało się 50% stawki minimalnej za instancję pierwszą, o ile, tak jak w tej sprawie, sprawę prowadził ten sam radca prawny. 50 % tej stawki to 120 zł.
Wreszcie w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia wskazano stawkę opłaty za postępowania zażaleniowe w kwocie 120 zł.
W świetle § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę wynoszącą w sumie 480 zł) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (110,40 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i d i § 15 pkt 1 rozporządzenia oraz § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.