Uzasadnienie
Skarżąca, otrzymawszy odpis postanowienia o odrzuceniu jego skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Oświadczyła, że jest osobą samotną i utrzymującą się ze środków z pomocy społecznej w wysokości 317 zł. Na wyższą kwotę wyliczyła swoje wydatki, wliczając do nich jednak podatek od nieruchomości, którego, jak wynika z jej wyjaśnień, nie opłaca. Według wniosku skarżąca posiada mieszkanie oraz kamienicę, która wszelako wymaga kapitalnego remontu.
Wnioskodawczyni przedstawiła zaświadczenie z dnia 28 maja 2018 r., według którego jest ona od 26 września 2013 r. osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, oraz kserokopię opinii o wartości rynkowej nieruchomości, poświadczającej bardzo zły stan nieruchomości i wyliczającej jej wartość na około 178.400 zł (według niej zabudowania zostały wzniesione niemal 90 lat temu, nigdy nie były remontowane i w części nadają się tylko do wyburzenia, z kolei reszta nieruchomości również jest zaniedbana, pokryta chaszczami i dzikimi drzewami, utrudniającymi dostęp do budynku).
Skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1047/16.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżącej przesłanka ta została spełniona, przy czym można to stwierdzić bez wzywania o nadesłanie dodatkowych dokumentów źródłowych. Już w postanowieniu z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1047/16 ustalono okoliczności, które przywołano również we wniosku obecnie rozpoznawanym, w szczególności, że skarżąca korzysta z pomocy społecznej będącej jej jedynym źródłem utrzymania. W ocenie rozpoznającego wniosek w niniejszej sprawie mało prawdopodobne jest, by ten stan rzeczy uległ poprawie. Wprawdzie bowiem skarżąca nie przedstawiła kopii aktualnej decyzji organu pomocy społecznej, lecz przedłożyła zaświadczenie poświadczające, że od ponad 5 lat pozostaje osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Od wielu lat nie osiąga ona dochodu z działalności zarobkowej.
Podzielić również wypada wyrażoną w postanowieniu z dnia 19 sierpnia 2016 r. ocenę, że z punktu widzenia przesłanek prawa pomocy nie ma znaczenia, iż wnioskująca posiada majątek nieruchomy znacznej wartości. Stan nieruchomości wyklucza wszak czerpanie z niej korzyści majątkowych bez wcześniejszego przeprowadzenia gruntownego i kosztownego remontu, nie wchodzi też w rachubę jej zbycie i pozyskanie tą drogą środków w terminie pozwalającym przeznaczyć je na potrzeby postępowania.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.