Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2008 r. Przewodniczący Wydziału wezwał H. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Pouczono przy tym skarżącego, że wpis ten należy uiścić w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu (podając godziny urzędowania i numer rachunku bankowego) w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Doręczając odpis powyższego zarządzenia pouczono stronę między innymi o treści art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej w skrócie: P.p.s.a. Odpis zarządzenia uznano za doręczony w dniu 4 sierpnia 2008 r.
W wyznaczonym terminie skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (vide pismo z dnia 5 sierpnia 2008 r. Wniosek ten został następnie, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, wniesiony na urzędowym formularzu. W tych ramach skarżący rozszerzył zakres wniosku o "ustanowienie adwokata".
Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy, objęty dodatkowo dołączonymi odpisami dokumentów (nadesłanymi w odpowiedzi na wezwanie referendarza z dnia 3 września 2008 r.), referendarz sądowy postanowieniem z dnia 25 września 2008 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2008 r. Sąd rozpatrując sprzeciw od tego orzeczenia również odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
W wyniku wniesionego skutecznie zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009 r. oddalił rzeczony środek odwoławczy.
W tym stanie rzeczy, zgodnie z zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lutego 2009 r. oraz postanowieniem Sądu z dnia 4 grudnia 2008 r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł. W wezwaniu tym (patrz pismo z dnia 11 lutego 2009 r.) jeszcze raz poinformowano skarżącego o trybie oraz terminie uiszczenia wpisu. Jednocześnie pouczono go, że w związku z prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 30 stycznia 2009 r. środek zaskarżenia w tej sytuacji nie przysługuje. Wezwanie doręczono w dniu 23 lutego 2009 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy.
W dniu 10 marca 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) H. S., przedkładając druk PPF, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wymagany wpis sądowy od skargi nie został uiszczony do dnia dzisiejszego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 214 § 1 i art. 219 § 1 P.p.s.a. strona wnosząca skargę jest zobowiązana uiścić należny wpis sądowy. W niniejszej sprawie wpis ten wynosi 100 zł zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 4 grudnia 2009 r. i postanowieniem NSA z dnia 30 stycznia 2009 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rzeczoną opłatę należało uiścić w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.).
Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma (w tym skargi), od którego nie została uiszczona opłata sądowa (w tym wpis sądowy) (art. 220 § 1 P.p.s.a.), chyba że stronie przysługuje ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych określone w art. 239 P.p.s.a. lub zostanie przyznane na jej wniosek stosowne prawo pomocy obejmujące zwolnienie od tych kosztów.
Przyszło zatem stwierdzić, że skarżącemu nie przysługiwało w tej sprawie ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych. Z kolei prawomocnym postanowieniem Sądu odmówiono mu przyznania prawa pomocy. Ponadto skarżącego pouczono o obowiązku dokonania wpłaty wpisu sądowego i skutkach zaniedbań w tym zakresie. Tym samym H. S. był zobowiązany uiścić należne koszty sądowe w kwocie [...] zł w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 2 marca 2009 r., czego nie uczynił. Taki stan rzeczy musi skutkować odrzuceniem skargi.
Wypada też zaakcentować, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w piśmie z dnia 16 lutego 2009 r. (nadanym w dniu 10 marca 2009 r.), złożonym dwa tygodnie po wyznaczonym terminie, nie spowodował przerwania jego biegu i nie powstrzymał skutku wynikającego z jego niedochowania w postaci odrzucenia skargi.
W orzecznictwie (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999/9/153, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999/11/196 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02, publ. Wokanda 2003/11/29), które pozostaje aktualne na tle procedury sądowoadministracyjnej przyjęto bowiem, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a.
Wobec powyższego po upływie siedmiodniowego ustawowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, zakreślonego przez Sąd zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, wydanym po prawomocnej odmowie przyznania prawa pomocy, Sąd zobowiązany jest skargę - jako nieopłaconą - odrzucić.
Jedynie na marginesie należy odnotować, że w ponownym wniosku skarżący nie tylko nie przywołał żadnego uzasadnienia, ale nie naprowadził również na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o istotnych zmianach w jego sytuacji rodzinnej i majątkowej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. w związku z wyżej wymienionymi przepisami