Uzasadnienie
H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2008 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie wniósł o ustanowienie pełnomocnika.
Postanowieniem z dnia 25 września 2008 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu.
W wyniku wniesienia sprzeciwu od powyższego orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 grudnia 2008 r. odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009 r. oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2008 r.
Wobec tego, ponownie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący złożył na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Formularz w znacznej części nie został wypełniony.
W kolejnym piśmie – z dnia 15 kwietnia 2009 r. – skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocnika w celu wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2009 r. o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie.
Pismem z dnia 4 maja 2009 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie rubryk formularza urzędowego od nr 1 do nr 14, w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Termin uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął bezskutecznie.
W związku z tym, zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2009 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika.
Skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia, wnosząc o jego uchylenie oraz o uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wobec tego wniesienie sprzeciwu przez skarżącego spowodowało utratę mocy zarządzenia referendarza z dnia 12 czerwca 2009 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika oraz jednocześnie przejęcie sprawy do rozpoznania przez sąd.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Natomiast według art. 252 § 1 P.p.s.a, wniosek powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu i niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Na podstawie art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W przedmiotowej sprawie, referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie rubryk formularza urzędowego od nr 1 do nr 14, w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednakże termin uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął bezskutecznie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 257 P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.