Uzasadnienie
A Sp. z o.o. S.K.A. w L. (dalej także: skarżąca) reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na interpretację podatkową wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku zamknięcia przez skarżącą ksiąg rachunkowych na dzień 31 grudnia 2013 r., ustalenia od kiedy skarżącą stanie się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz obowiązku zapłaty począwszy od 1 stycznia 2014 r. zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące trwającego roku obrotowego..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie.
Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi ustalenie, czy art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku tonażowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1387) – dalej jako "ustawa nowelizująca" ma zastosowanie do skarżącej będącej spółką komandytowo-akcyjną zawiązaną w 2012 r., dla której rok obrotowy wynikający ze statutu spółki trwa 1 listopada do dnia 31 października kolejnego roku.
Zakres przedmiotowy rozpoznania przez sąd w niniejszej sprawie pokrywa się zatem z zakresem rozpoznania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 648/14 zakończonej wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. zawisłej obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W sprawie tej Sąd rozstrzygał o prawidłowości wykładni dokonanej przez Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w K. w interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] nr [...] dotyczącej obowiązku zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień 31 grudnia 2013 r. przez skarżącą z uwagi na treść art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej oraz ustalenia czy pierwszy rok podatkowy skarżącej rozpoczyna się z dniem 1 stycznia 2014 r.
Z powyższego wynika, że w obu sprawach zachodzi konieczność wykładni i stosowania art. 4 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej w sprawach o analogicznym stanie prawnym i faktycznym. Biorąc zatem pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez tut. Sąd do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaki zapadnie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sadu z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 648/14 (sygn. akt w NSA: II FSK 1226/15), nie stanowić będzie uchybienia.
Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.