Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem J.P. oświadczył, że nie jest w stanie jej uregulować z uwagi na swoje ubóstwo (patrz pismo procesowe z dnia 1 października 2010 r.).
W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 października 2010 r., nadesłanego w następstwie wezwania referendarza sądowego, skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych.
W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał pismo procesowe z dnia 25 listopada 2010 r., w którym nawiązując do ww. pisma referendarza wniósł o umorzenie tego postępowania, w tym dotyczącego także prawa pomocy.
Mając na uwadze kategoryczność złożonego w tej sprawie oświadczenia skarżącego należy podkreślić, że bezspornym jest, iż intencją pisma z dnia 25 listopada 2010 r. jest zakończenie wpadkowego postępowania w przedmiocie zastosowania tutaj dobrodziejstwa procesowego jakim niewątpliwie jest przyznanie prawa pomocy.
Jako że skarżący cofnął wniosek, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem, tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie wniosku powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się via facti bezprzedmiotowe, co również - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - stanowi podstawę do umorzenia postępowania.
Jedynie na marginesie, działając na podstawie art. 6 P.p.s.a., należy wyjaśnić, że obecnie zapadłe rozstrzygnięcie, wydane wszak w następstwie jednoznacznego oświadczenia wnioskodawcy, nie zwalania skarżącego od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem. Jednocześnie postanowienie to nie wyklucza zastosowania wobec skarżącego ulg, o których mowa w art. 229 P.p.s.a., jednakowoż dopiero po prawomocnym zarządzeniu ściągnięcia rzeczonej opłaty.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie przywołanych przepisów, stosowanych na zasadzie analogii oraz w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.