Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem J. P. oświadczył, że nie jest w stanie jej uregulować z uwagi na swoje ubóstwo.
W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 października 2010 r., skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku, poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych.
W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał pismo procesowe z dnia 25 listopada 2010 r., w którym nawiązując do ww. pisma referendarza wniósł o umorzenie tego postępowania, w tym dotyczącego także prawa pomocy.
Na skutek powyższego, postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010r. Referendarz sądowy umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przedmiotowe orzeczenie doręczono skarżącemu w dniu 14 grudnia 2010r. (potwierdzenie odbioru).
W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2010r. (data nadania 17 grudnia 2010r.) skarżący wskazał, iż składa sprzeciw na postanowienie Referendarza z dnia 1 grudnia 2010r. umarzające postępowanie o przyznanie prawa pomocy (z czym się zgadza), lecz nie zwalniające skarżącego od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem, nie wykluczając jednocześnie ulgi z art. 229 ppsa (z czym się nie zgadza).
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.
Na wstępie stwierdzić należy, iż z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw postanowienie referendarza, przeciwko któremu został on wniesiony utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlegała rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Konsekwencja taka wynika bowiem z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.
Nadto zaznaczyć należy, iż pomimo, że skarżący niejednoznacznie w swym piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2010r. odniósł się do kwestii rozstrzygniętej przez referendarza, a mianowicie umorzenia postępowania wpadkowego jakim jest postępowanie z wniosku o prawo pomocy, sąd postanowił zakwalifikować przedmiotowe pismo tak jak zostało zatytułowane tj. jako sprzeciw od postanowienia wydanego w dniu 1 grudnia 2010r.
Przechodząc do meritum sprawy wskazać godzi się, iż jako że skarżący cofnął swój wniosek o prawo pomocy, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania.
Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt.3 p.p.s.a., nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w przypadku bezprzedmiotowości postępowania. Cofnięcie wniosku powoduje bowiem, że postępowanie traci swój przedmiot i staje się bezprzedmiotowe.
Na marginesie wskazać należy (odnosząc się do wniosku zawartego w piśmie z dnia 17 grudnia 2010r.), iż zastosowanie wobec skarżącego ulg, o których mowa w art. 229 p.p.s.a, może nastąpić dopiero po prawomocnym zarządzeniu ściągnięcia rzeczonej opłaty.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt.3 p.p.s.a., stosowanego w związku z art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.