Postanowienie WSA w Gliwicach z 12 stycznia 2009 r., I SA/Gl 751/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 12 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Skład

sędzia WSA Teresa Randak przewodniczący

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w K. oznaczoną w sentencji postanowienia decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], nr [...], odmawiającą T. D. umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oraz rozłożenia tej należności na raty.

Przesyłka zawierająca tę decyzję, którą wysłano na adres podatnika, została dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 3 grudnia 2007 r., kiedy to pozostawiono ją do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, i powtórnie w dniu 11 grudnia 2007 r., a następnie jako niepodjęta w terminie zwrócona nadawcy.

W dniu 21 maja 2008 r. (data nadania) skarżący wniósł skargę na wspomnianą decyzję z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić jednocześnie wypada, że w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji nie doręczono ani podatnikowi, ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, wobec czego – celem ustalenie daty doręczenia – koniecznym jest sięgnięcie do regulacji art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), znajdującego w tego rodzaju sytuacjach zastosowanie na gruncie postępowania podatkowego. Stosownie do jego treści poczta – w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 Ordynacji podatkowej – przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1), o czym dwukrotnie zawiadamia się adresata (§ 1a), przy czym w takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Odnosząc tę regulacje do rozpatrywanego stanu faktycznego, stwierdzić trzeba, że zaskarżoną decyzję należy uznać za doręczoną z dniem 17 grudnia 2007 r. Był to bowiem czternasty dzień od dnia złożenia przesyłki zawierającej tę decyzję w urzędzie pocztowym (3 grudnia 2007 r.). W konsekwencji trzydziestodniowy termin do zaskarżenia tej decyzji upłynął bezskutecznie z dniem 16 stycznia 2008 r. (środa). Tymczasem skargę wniesiono dopiero w dniu 21 maja 2008 r., a więc po upływie terminu do dokonania tej czynności, a taką skargę – w myśl art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należy odrzucić, niezależnie od przyczyn niedochowania wspomnianego terminu. Mając więc na uwadze powyższe, na podstawie ostatnio przywołanego przepisu orzeczono jak w sentencji.