Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...] określającą skarżącej A Sp. z o.o. w K. zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2016 r. w wysokości [...] zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki, będący radcą prawnym, wniósł o uchylenie tej decyzji Kolegium, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skargę tę wniósł w dniu 20 czerwca 2018 r. za pośrednictwem Kolegium, które otrzymało ją w dniu 25 czerwca 2018 r. Do skargi załączył m. in. uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą, a także dowód uiszczenia opłaty skarbowej za jego złożenie.
W odpowiedzi Kolegium wystąpiło o umorzenie postępowania i przedłożyło własną decyzję z dnia [...], nr [...], którą uchyliło w całości decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia i stwierdziło, że działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei w piśmie z dnia 11 września 2018 r. oznajmiło, że decyzja ta (decyzja uwzględniająca skargę) nie została zaskarżona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), jak również gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Dopuszczalność takiej kwalifikacji jest więc uzależniona od zaistnienia w toku postępowania okoliczności powodującej jego bezprzedmiotowość. Przesłanka taka zostaje spełniona w sytuacji, o której mowa w art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia, czyli osiągnięcie celu, do którego zmierza wniesienie skargi.
Analiza zaprezentowanego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wszak nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy skorzystał z możności wynikającej z art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. i stąd – stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – należało orzec o umorzeniu postępowania.
Natomiast o zasądzeniu od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania postanowiono na podstawie przytoczonego wyżej art. 201 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze to, że pełnomocnik skarżącej zgłosił żądanie w tym przedmiocie zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. Zasądzoną kwotę obliczono w oparciu o art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 265), przyjmując, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1.116 zł, a zatem odpowiada wysokości zobowiązania podatkowego określonego skarżącej w decyzji utrzymanej w mocy przez decyzję zaskarżoną. W rezultacie kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (270 zł) i udokumentowany koszt zapłaty opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł).