Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 100 zł, M. G. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (patrz pismo procesowe z dnia 18 lipca 2013 r.). W tych ramach skarżąca podniosła, że utrzymuje się tylko i wyłącznie ze świadczenia emerytalnego w kwocie 1.395,86 zł netto. Z kwoty tej ponosi stałe miesięczne wydatki w łącznej kwocie 984,95 zł. Oświadczenia skarżącej w tym zakresie poparte zostały dokumentację źródłową, która potwierdziła wysokość zarówno dochodów, jak i wydatków M. G. W dalszej kolejności, w wyniku wezwania referendarza sądowego, wniosek skarżącej został złożony na urzędowym formularzu, w którym ponowiła ww. zakres prawa pomocy, o przyznanie którego się ubiega. W motywach wniosku powtórzyła przybliżona wyżej argumentację ze szczególnym naciskiem na deklarowane wyżej kwoty.
Z treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, tj. lokal mieszkalny o pow. 49,9 m2. Nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Jego rozstrzygnięcie sprowadzało się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie: "P.p.s.a." Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, nie publ.).
Zapadłe obecnie rozstrzygnięcie jest wynikiem zestawienia z jednej strony kosztów postępowania sądowego, z drugiej zaś, dochodów skarżącej pomniejszonych o niezbędne stałe wydatki. W ocenie rozpoznającego wniosek kwota 410,91 zł, która pozostaje skarżącej po uiszczeniu stałych miesięcznych wydatków, nie pozwoli jej na poniesienie kosztów sądowych tego postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, że w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.