Uzasadnienie
Powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez K. P., pełnomocnika notarialnego G. J., pismem z dnia [...] r. radca prawny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Do skargi dołączono pełnomocnictwo z dnia [...] r., na mocy którego K. P. w imieniu i na rzecz G. J. udzielił umocowania radcy prawnemu do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wśród załączników odnotowano nadto pełnomocnictwo notarialne z dnia [...] 1999 r., którym G. J. ustanowiła swojego syna – K. P. między innymi "do reprezentowania Jej osoby we wszelkich sprawach sądowych, a dotyczących Jej osoby, składania również środków odwoławczych od orzeczeń sądów i innych organów sądownictwa powszechnego."
Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał radcę prawnego H. K. działającą jako pełnomocnik skarżącej, do uzupełnienia braku skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego K. P. przez skarżącą G. J. do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, zgodnego z wymogiem art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. oraz zawierającego urzędowe poświadczenie podpisu strony – art. 37 p.p.s.a. Sąd wezwał nadto pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł. Dla dopełnienia tych czynności procesowych zakreślono siedmiodniowy termin i pouczono przy tym, że nie usunięcie braku skargi lub nieuiszczenie należnego wpisu sądowego w tym terminie skutkować będzie odrzucenie skargi. Wezwanie Sądu uznano za doręczone w dniu 24 lipca 2004 r.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu radca prawny, w piśmie z dnia 28 lipca 2004 r., odnotowała, że w załączeniu "przesyła się pełnomocnictwo udzielone K. P. przez G. J., z dnia [...] 1990 r. upoważniające go do reprezentowania G. J. (...) przed wszelkimi (...) sądami (...) do występowania w moim imieniu we wszelkich sprawach (...) wymagających obecności mocodawcy." W piśmie tym zawarto nadto wniosek o zwolnienie skarżącej od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnictwo może być:
- 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi;
- 2) do prowadzenia poszczególnych spraw;
- 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu (art. 36 p.ps.a.)
Z tych względów podstawą przyjęcia braku formalnego skargi w postaci niezgodnego z wymogami pełnomocnictwa procesowego, określonymi przytoczonymi wyżej przepisami, była w niniejszym przypadku wykładnia gramatyczna pełnomocnictwa z dnia [...] 1999 r., na mocy którego G. J. udzieliła umocowania dla swojego syna K. P.. Wykładnia językowa treści tego umocowania skutkowała uznaniem, że zakres tego pełnomocnictwa nie obejmuje reprezentacji przed sądami administracyjnymi, a upoważnia K. P. do występowania w imieniu jego matki jedynie przed sądami powszechnymi. Obowiązujący, w dacie redagowania tego pełnomocnictwa, system polskiego wymiaru sprawiedliwości zakładał podział strukturalny i kompetencyjny na: Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe (art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Kognicja tych sądów została wyraźnie rozdzielona, co podkreśla art. 184 ustawy zasadniczej.
Z tych względów zakres umocowania zredagowany przez notariusza, co sugeruje redakcję fachową a zatem precyzyjną, nie może być odczytywany inaczej jak tylko dosłownie. Stwierdzono zatem, że umocowanie pełnomocnika będącego radcą prawnym nastąpiło przez nieuprawnioną osobę – K. P., który nie posiadał właściwego pełnomocnictwa od skarżącej G. J..
Z kolei odpowiedź na wezwanie Sądu do uzupełnienia braku skargi nie sanowała – zdaniem Sądu - wadliwości pierwotnego umocowania udzielonego dla K. P.. Uznano bowiem, że o ile pełnomocnictwo z dnia [...] 1990 r. upoważniałoby K. P. do występowania przed funkcjonującym wówczas Naczelnym Sądem Administracyjnym i jego Ośrodkami, to udzielenie mu późniejszego umocowania w zawężonym zakresie wyklucza takie upoważnienie do wystąpienia w niniejszej sprawie.
Reasumując należało stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez podmiot, który nie posiadał takiego uprawnienia, co po myśli art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 tej ustawy, jak również art. 58 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 3 tej ustawy.