Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] oznaczonym w sentencji Poczta
Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. utrzymała w mocy własne postanowienie z dnia [...] uznające za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia 14 października 2013 r. o nr [...].
W skardze na powyższe postanowienie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając powyższy wniosek wskazał, iż z uwagi na "wysokość postanowienia" i wysokość jego dochodu z emerytury natychmiastowe wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągałoby istotne dla niego skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie wskazać przyjdzie, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "ppsa") jest to, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części danego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Podkreślenia więc wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188].
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). W orzecznictwie podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie uznające zarzut za niezasadny. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1072/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 315/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 635/10, wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu.
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.