Uzasadnienie
W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 1 października 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. W. zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie do kosztów sądowych. W motywach wniosku odnotowała, że nie posiada środków pieniężnych na pokrycie wpisu sądowego do skargi. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca zeznała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Z posiadanych składników majątku wskazała na: domek drewniany w Z. o pow. 85 m2, udział w ½ w domu położonym w D. oraz udział w ¼ w kamienicy w S. Zeznała nadto, że posiada lokatę pieniężną na kwotę 60.000,00 zł z terminem zapadalności na "XII 2014 r." W rubryce "dochody" oświadczyła, że otrzymuje 1.400,00 zł netto z tytułu świadczenia emerytalnego i około 1.500,00 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
W wyniku analizy treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, pismem z dnia 7 października 2014 r., referendarz sądowy zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. W ww. wezwaniu, doręczonym adresatce w dniu 24 października 2014 r., pouczono skarżącą, że niezastosowanie do wezwania w terminie 7 dni może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
Do dnia dzisiejszego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony. Wpis sądowy od skargi stanowi kwotę 100 zł.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym słowo "wykazać", użyte w treści art. 246 P.p.s.a. oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158). Wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 881/11, LEX nr 1069777).
Przyszło zatem stwierdzić, że skarżąca nie uczyniła zadość obowiązkowi współpracy z Sądem, wszak stosowne wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi. Termin zakreślony dla jej udzielenia upłynął więc bezskutecznie w dniu 31 października 2014 r. Fakt ten uniemożliwia weryfikację oświadczeń skarżącej, co więcej, może wzmocnić wątpliwości co do ich wiarygodności, a co za tym idzie wyłącza wolną od wątpliwości ocenę możliwości płatniczych J. W. Obszerne wezwanie referendarza sądowego zmierzało między innymi do poznania wydatków skarżącej, ponoszonych przez nią z tytułu prowadzonego gospodarstwa domowego, a tym samym obciążeń jej budżetu domowego w kwocie około 2.900,00 zł.
Akcentowana tutaj bierność procesowa skarżącej nie pozwala uwzględnić wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jego merytorycznego rozpoznania, a uzasadnione jest pozostawienie go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. I OZ 842/05).
Końcowo wypada zauważyć, że wpis sądowy od skargi stanowi w tej sprawie bez mała zaledwie 0,2% środków posiadanych przez skarżącą na lokacie bankowej.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.