Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...], określającą K. W., A. W., W. W. i J. S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości położonej w C. przy ul. [...],[...],[...],[...] za rok 2004.
Skargi na tę decyzję organu odwoławczego wnieśli K. W., A. W. i J. S. (każde z osobna), nie określając wartości przedmiotu zaskarżenia. Mając to na względzie w dniu 6 października 2010 r. Przewodniczący Wydziału wydał zarządzenie o wezwaniu każdego skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponieważ A. W. nie zastano przy próbie doręczenia wskazanego wezwania, pozostawiono je w dniu 12 października 2010 r. w Urzędzie Pocztowym C.. Tego samego dnia w skrzynce listowej adresata umieszczono o tym zawiadomienie. Czynność tę, zgodnie z oświadczeniem operatora zawartym w piśmie z dnia 17 listopada 2010 r., powtórzono w dniu 20 października 2010 r. Natomiast w dniu 27 października 2010 r. wskazaną przesyłkę wydano skarżącemu.
W dniu 3 listopada 2010 r. A. W. oddał w polskim urzędzie pocztowym pismo, w którym podał wartość przedmiotu zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie jako: p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 §§ 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a.
Oznacza to, że skarga na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym razie dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. Co prawda, w odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł pismo, w którym podał wartość przedmiotu zaskarżenia, jednakże nastąpiło to w dniu 3 listopada 2010 r. Tymczasem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął z dniem 2 listopada 2010 r., ponieważ zdarzenie inicjujące jego bieg, czyli doręczenie stronie wskazanego wezwania, uznać należało za dokonane z dniem 26 października 2010 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni [art. 73 § 1 p.p.s.a.]. W oddawczej skrzynce pocztowej [a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe] umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia [art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.]. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej [art. 73 § 4 p.p.s.a.].
Dołączone do akt sprawy: potwierdzenie odbioru wskazanego wezwania oraz pismo operatora publicznego z dnia 17 listopada 2010 r. nie pozostawiają wątpliwości, co do wykonania powyższych czynności. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, wskutek niezastania skarżącego, przesyłkę tę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym C., zaś w skrzynce listowej adresata umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 12 października 2010 r., powtórnie – w dniu 20 października 2010 r.
Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 26 października 2010 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Podkreślenia przy tym wymaga, iż na tę kwalifikację nie ma wpływu fakt wydania stronie przesyłki po upływie wskazanego terminu [zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt: II FZ 541/10 oraz II FZ 542/10, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl].
Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżący powinien wykonać najpóźniej w dniu 2 listopada 2010 r., a ponieważ tego nie uczynił, jego skargę należało odrzucić na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Niejako na marginesie wymaga jednakże podkreślenia, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi do wykonania wezwania nastąpiło z przyczyn zależnych od strony, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć.