Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. w B., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia w podatku od towarów i usług za [...] 2003 r. dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60).
W uzasadnieniu podał, iż w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2003 r. Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł do zwrotu na rachunek bankowy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił wymieniony zwrot różnicy podatku na kwotę [...] zł. Stwierdził bowiem, iż Spółka bezzasadnie odliczyła podatek naliczony z faktury wystawionej przez A.D. "B", który został wykreślony z rejestru podatników VAT, czym naruszyła § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Nadto zakwestionował przedwczesne odliczenie podatku naliczonego z faktur z dnia [...] 2003 r. wystawionych przez "C" S.A. za świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz przez "D" Sp. z o.o. w B. za dostawę wody. Powołał się przy tym na § 40 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który stanowi, iż terminem odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie wymienionych usług jest termin płatności określony w tych fakturach.
W tym stanie rzeczy organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, bowiem Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał argumentów podniesionych w odwołaniu co do zbyt wczesnego wydania decyzji, wobec złożenia odwołania od decyzji wymiarowej oraz nieprawidłowego uznania za podstawę prawną art. 109 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., która obowiązywała dopiero od dnia 1 maja 2004 r., a zatem nie mogła mieć zastosowania do stanów faktycznych zaistniałych przed tą datą.
W skardze z dnia [...] 2005 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego i jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał przy tym, iż podtrzymuje zarzuty podniesione w odwołaniu, bowiem stosowanie do tego samego stanu faktycznego dwóch różnych ustaw narusza art. 217 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodał, iż decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe jest decyzją konstytutywną, a to oznacza, iż zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą doręczenia tej decyzji. W tej sytuacji uznał, iż w sprawie prawidłowo powołano art. 109 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zaakcentował też, iż równoczesne wydanie decyzji wymiarowej i ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe uzasadnia zasada szybkości postępowania, sformułowana w art. 125 Ordynacji podatkowej.
Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej pytaniem prejudycjalnym przez WSA w Łodzi. Pełnomocnik organu odwoławczego nie był obecny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, jednak z innych względów niż w niej naprowadzone.
Wyjaśnić zatem trzeba, iż wyrokiem z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 992/05 Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] wydaną w przedmiocie określenia zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za [...] 2003 r. w kwocie niższej od zadeklarowanej. Tym samym przestała istnieć przesłanka umożliwiająca ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, co czyni ustalenie tego zobowiązania podatkowego za wymieniony miesiąc za pozbawione podstawy prawnej.
W tym stanie rzeczy – w ocenie Sądu – nie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania sądowego.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zaskarżoną decyzję uchylił, orzekając zarazem, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 powołanej ustawy.